Επενδύοντας στην καταστροφή

Αποψή μας ήταν και παραμένει ότι καμία κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα δεν επιθυμεί και δεν επιδιώκει καταστροφές, όπως αυτή των πυρκαγιών. Ούτε πιστεύουμε πως υπάρχει σοβαρή πολιτική δύναμη που επιθυμεί μια τραγωδία, για να στήσει πάνω σ’ αυτήν την κριτική και την πολεμική της ενάντια στους πολιτικούς της αντιπάλους. Εντούτοις, υπάρχουν πολιτικοί που, όταν συμβεί η καταστροφή, δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να επενδύσουν πάνω σ’ αυτή.

Ενας τέτοιος πολιτικός είναι ο σημερινός πρωθυπουργός. Αξιοποίησε μέχρις εσχάτων την τραγωδία στο Μάτι και τους εκατό και πλέον νεκρούς, για να αναρριχηθεί στην εξουσία. Πλήττοντας όσο ήταν δυνατόν την τότε κυβέρνηση και προβάλλοντας τον εαυτό του ως τον δήθεν μεσσία που είχε στο τσεπάκι του όλες τις λύσεις.

Η ζωή τού φέρθηκε πολύ σκληρά, καθώς του γκρέμισε όλο το παραμύθι που καλλιέργησε αυτά τα χρόνια. Το φετινό καλοκαίρι αποδείχτηκε από τα καταστροφικότερα σε πυρκαγιές, στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, και αποκαλύφθηκε πως ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε καμία λύση ούτε υπήρξε καλύτερος από τους προκατόχους του στο συγκεκριμένο πρόβλημα.

Αλλά, απ’ ό,τι φάνηκε, δεν διδάχτηκε τίποτα. Αν είχε διδαχτεί, δεν θα συνέκρινε καταστροφές. Και, φυσικά, αναφερόμενος στο Μάτι και στα τωρινά, δεν θα έλεγε, απευθυνόμενος στον κ. Τσίπρα, «στη μια τραγωδία, δυστυχώς, μετρούσαμε στρέμματα και στην άλλη μετρούσαμε φέρετρα».

Πρέπει να είναι κανείς εντελώς ανάλγητος και με πλήρη απώλεια συναίσθησης των πραγμάτων, για να φτάνει να κάνει δημόσια μια τέτοια σύγκριση. Η καταστροφή έχει πίσω της πολύ πόνο και μακροχρόνιες επιπτώσεις πάνω στους ανθρώπους, είτε αφορά ανθρώπινες ζωές είτε περιουσίες είτε φυσικό πλούτο. Χώρια που οι ανθρώπινες ζωές δεν καταστρέφονται μόνο με τον θάνατο. Τι στ’ αλήθεια, όμως, μπορεί να αναζητήσει για να συγκρίνει κανείς σε δυο καταστροφές; Την ευαισθησία ή την αναλγησία των πολιτικών σίγουρα.