Δεν ξέρω αν είναι η είδηση της ημέρας, αλλά σίγουρα είναι από τις σημαντικότερες της ερχόμενης… εικοσαετίας και βάλε: η Κίνα του 1,41 δισ., που από το 1979 μέχρι το 2016 «φρέναρε» τον υπερπληθυσμό απαγορεύοντας στα ζευγάρια να αποκτούν περισσότερα του ενός παιδιά, αποφάσισε από χτες να επιτρέπει ακόμη και τρία τέκνα ανά ζεύγος, δίνοντας μάλιστα και σχετικά κίνητρα! Κι αυτό γιατί στην τελευταία απογραφή, οι κινεζικές αρχές διαπίστωσαν έντρομες πως έχουν… δημογραφικό πρόβλημα, καθώς η πιο πολυάνθρωπη χώρα του κόσμου κατέγραψε τον πιο αργό ρυθμό αύξησης του πληθυσμού από το 1950 – μόλις 0,53%.
Και στην Κίνα, λοιπόν, παρατηρείται το γνωστό στη Δύση «οξύμωρο της ευημερίας»: παρά την αλλαγή της δρακόντειας πολιτικής «του ενός παιδιού» στα… δύο, το 2016, ένα αυξανόμενο ποσοστό γυναικών επιλέγουν πλέον να μην κάνουν καθόλου παιδιά. Οι λόγοι, επίσης γνωστοί: οι νεαρές Κινέζες, αλλά και οι σύζυγοί τους κοιτάνε πια περισσότερο τις σπουδές και τη σταδιοδρομία τους και φυσικά δεν θέλουν να χάσουν την ελευθερία τους σε μικρή ηλικία – χώρια το όλο και υψηλότερο κόστος ανατροφής των παιδιών στις κινεζικές μεγαλουπόλεις. Ετσι, παρά τη σχετική «χαλάρωση» της τελευταίας πενταετίας, πέρσι γεννήθηκαν «μόλις» 12 εκατομμύρια μωρά, ενώ το 2016 είχαν γεννηθεί 18 εκατομμύρια!
Το άμεσο πρόβλημα είναι πως αυτό το δημογραφικό «εφέ» οδηγεί αναπόδραστα στην αύξηση του μέσου όρου ηλικίας και τη γήρανση του συνόλου – γεγονός που σε βάθος χρόνου σημαίνει ότι όλο και λιγότεροι άνθρωποι θα πρέπει να δουλεύουν περισσότερα χρόνια, ώστε να μπορέσουν οι γονείς τους να πάρουν έστω και μια «ψαλιδισμένη» σύνταξη. Αλλά το βαθύτερο πρόβλημα, όπως σωστά καταγγέλλει η Διεθνής Αμνηστία, είναι η συνεχής επεμβατική ανάμειξη του κινεζικού κράτους στη σεξουαλική/αναπαραγωγική ελευθερία των υπηκόων του: μια παρέμβαση που οδήγησε δύο γενιές Κινέζων να μεγαλώσουν χωρίς αδέλφια και προκάλεσε αμέτρητα οικογενειακά δράματα ως αποτέλεσμα αυτής της απάνθρωπης κεντρικής πολιτικής επιλογής.
