Η κουτσουπιά (επιστημονικώς: Cercis siliquastrum) ή τσερακιά, μελικουκιά, αγριοκερατιά, κατά μια εκδοχή, είναι το δέντρο όπου ταλαντεύτηκε ο τράχηλος του κοκκινοτρίχη από την Κεριόθ. Το δέντρο που κρεμάστηκε ο πιο πεπαιδευμένος μαθητής του Ιησού, ο ανύπαντρος Ιούδας, ο λογιστής της αποστολικής ομάδας, ο «αργυρώνητος μαθητής», ο «άνομος προδότης». Εξού και εκτός συνόρων η μεταγραφή του δέντρου: Arbre de Judée, Judas tree, Judasbaum.
Πηγές που διερευνούν την ιστορική υπόσταση του Ναζωραίου φωτίζουν κάπως αλλιώς την περιώνυμη προδοσία. Μιλούν για μια αντιπαράθεση, όχι τόσο προσωπική, αλλά κυρίως ιδεολογική και πολιτική. Από τη μια πλευρά ο ανυποχώρητος ζηλωτής Ισκαριώτης, ο οποίος πάλευε για την εξέγερση, τη βίαιη αποκοπή της επαρχίας της Ιουδαίας από τον δυσβάσταχτο ζυγό των Ρωμαίων, κι από την άλλη ο μετριοπαθής ζηλωτής, ο δεινός χειριστής της ραββινικής διαλεκτικής, ο θεραπευτής και οραματιστής, ο οποίος αποζητούσε μια πιο μεταβατική λύση, σ’ ένα εκρηκτικό περιβάλλον ανθρωπολογικής, πολιτικής και θρησκευτικής κρίσης, σ’ ένα καθεστώς που θα μπορούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στη ρωμαϊκή κατοχή και στη θρησκευτική ελίτ του τόπου.
Στο μεταξύ, το φυλλοβόλο δέντρο, με τα καρδιόσχημα φύλλα και τα βαθύ ροζ άνθη δεν φύεται μόνο στην ύπαιθρο την άνοιξη, αλλά και στην πρωτεύουσα, φωτίζοντας κάπως την επιβαρυμένη και λόγω πανδημίας καθημερινότητά μας. Σκέφτομαι πως ίσως η κουτσουπιά να αποζητάει στο πέρασμα του χρόνου τον αποστιγματισμό της ως «τρισκατάρατου» δέντρου (για να μην αναφερθούμε στο μισαλλόδοξο κάψιμο του Ιούδα που συμβαίνει ακόμη ως «παραδοσιακή» ατραξιόν σε κάποιες περιοχές της χώρας).
Πριν από χρόνια είχα βάλει στα χείλη του αποσιωπημένου λαογράφου, τεχνοκριτικού και ζωγράφου Τζούλιο Καΐμη («Το μέλι και η στάχτη του Θεού», 2002) τη φράση: «Ο Ιησούς αναστήθηκε επειδή είχε φίλους να τον περιμένουν».
Καλό Πέρασμα, Πέσαχ, Πάσχα…
