Eνα δικαίωμα, πολλοί κίνδυνοι

Η πρεμούρα του υπουργού Δικαιοσύνης να προωθήσει το σχέδιο νόμου για την «Υποχρεωτική συνεπιμέλεια» άρχισε επιτέλους να προκαλεί τον θόρυβο που αξίζει στο διακύβευμα. Το φαινομενικά αθώο δικαίωμα των μπαμπάδων, που έχει παραμυθιάσει πολλούς αφελείς, κρύβει πολύ σκοτάδι, μισογυνισμό, κυρίως όμως κινδύνους για το παιδί.

Πώς είναι δυνατόν

1. ένας νόμος για τη συνεπιμέλεια του παιδιού να μην έχει στον πυρήνα του το συμφέρον του παιδιού;
2. το συμφέρον του παιδιού να αποφασίζεται χωρίς ΚΑΝΕΝΑ κριτήριο (πού και πώς ζει) και ΟΧΙ από τη δικαιοσύνη;
3. ακόμη και ο καλύτερος πατέρας του κόσμου να προτιμά να κόψει το παιδί του στα δυο, στα τρία, στα χίλια κομμάτια, από το να ψάξει για την καλύτερη δυνατή λύση;
4. ο ακατάλληλος γονέας ξαφνικά να αντιληφθεί την «υποχρέωση» να γίνει καλύτερος;
5. η κατάργηση της διατροφής (ένα από τα αποτελέσματα της εφαρμογής του νόμου, αν ψηφιστεί) να μεταμορφώσει έναν πατέρα από ακατάλληλο σε κατάλληλο;
6. η κατάργηση της διατροφής να ταυτίζεται με το δικαίωμα του καλού πατέρα, με την προστασία των παιδιών και τη λύση της επιμέλειας του ή των παιδιών;
7. να δίνεται χωρίς καμία δικλίδα ασφαλείας το απόλυτο δικαίωμα του «ό,τι θέλω κάνω» στον έναν από τους δυο γονείς;
8. ο νομοθέτης και μαζί η Πολιτεία να περιθάλπουν και να εκπαιδεύουν κακοποιητές αφού, σύμφωνα με τον υπό διαβούλευση νόμο, η επιμέλεια να αφαιρείται μόνον όταν αμετάκλητα αποδειχθεί κακοποιητής ο γονέας; Δηλαδή, ύστερα από δικαστήρια πολλών χρόνων;
9. ένα τόσο σοβαρό ζήτημα να πάψει να κρίνεται ΚΑΤΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ;
10. αντί να θεσμοθετηθεί το Οικογενειακό Δικαστήριο να προωθείται αυτή η κυνική οπισθοδρόμηση;
11. να επιχειρείται η νομιμοποίηση τέτοιας φρίκης την ώρα που σοβαροί επιστημονικοί φορείς προειδοποιούν για τους μεγάλους κινδύνους εις βάρος των παιδιών;
12. οι κακές σχέσεις μεταξύ των γονέων θα λυθούν ως διά μαγείας με την «υποχρεωτική συνεπιμέλεια»; Την καθημερινή επικοινωνία, την καθημερινή διελκυστίνδα, τη συνεχώς εναλλασσόμενη διαμονή του παιδιού κ.ά.;