Η σεξουαλική κακοποίηση γυναικών από δίποδα αρσενικά, συνήθως υπεράνω υποψίας, είναι βαθιά πληγή, μαύρη πληγή, με δυνατό αποτύπωμα στη ζωή του θύματος. Ο χρόνος επουλώνει το τραύμα, το μετασχηματίζει, αλλά δεν το εξαφανίζει.
Οταν το κορίτσι γίνει γυναίκα, όταν η γυναίκα αισθανθεί έτοιμη, μπορεί να δει κατάματα το τέρας και να το πολεμήσει. Η δημόσια ομολογία είναι πράξη θάρρους, δύναμης και γενναιότητας. Ανοίγει δρόμους για όλες τις κόρες και τις αδελφές, τις μητέρες, τις εργαζόμενες είτε είναι αναγνωρίσιμες στην κοινωνία είτε είναι οι γυναίκες της διπλανής πόρτας, της διπλανής κάμαρας.
Και τότε εσύ δεν νιώθεις μόνη στο σκοτάδι σου. Δεν νιώθεις ένοχη, εσύ, για εκείνο που συνέβη. Το κίνημα «MeToo» που ξεκίνησε στην Αμερική το 2017 ώθησε εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο να καταγγείλουν τα περιστατικά σεξουαλικής βίας και τους βιαστές τους. Στην Ελλάδα οι κακοποιημένες γυναίκες δεν σπάνε εύκολα τη σιωπή τους. Η Σοφία Μπεκατώρου έκανε την αρχή και της οφείλουμε ένα πελώριο «ευχαριστώ». Και μέγιστο σεβασμό. Δύο φορές ολυμπιονίκης, παγκόσμια πρωταθλήτρια, μητέρα δύο παιδιών προχώρησε στη δημόσια καταγγελία για τον βιασμό που υπέστη από μεγαλοπαράγοντα της Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας όταν βρισκόταν στην αρχή της πορείας της.
Η Σοφία Μπεκατώρου έκανε το χρέος της. Για τον εαυτό της, για κάθε Σοφία στο παρόν και το μέλλον. Η πράξη της μας δυναμώνει να αγωνιστούμε ενάντια στη λογική της ατιμωρησίας του βιασμού που επικρατεί στο συλλογικό ασυνείδητο μεγάλης μερίδας του ανδρικού πληθυσμού. Ενάντια στη θέση που εκφράζεται χωρίς αιδώ «Εσείς φταίτε». Ενάντια στη νοοτροπία «Γιατί το καταγγέλλει μετά από 20 χρόνια;». Λίγη ντροπή, αηδιάζουμε. Και δεν απολογούμαστε σε κανέναν για τον χρόνο που αποφασίζουμε να μιλήσουμε για το τραύμα που επουλώσαμε με πόνο και κόπο.
