Αν εξαιρέσουμε μια μειονότητα οπαδών που μετριέται σε επίπεδα… πολυακόρεστων λιπαρών οξέων στον ανθρώπινο οργανισμό, απορώ σε ποιον αρέσει αυτό που μας πλασάρεται εντός της επικράτειας ως αθλητισμός. Είτε είναι ποδόσφαιρο είτε μπάσκετ είτε βόλεϊ και… δεν συμμαζεύεται.
– Δεν έχουν περάσει δύο βδομάδες από τότε που ο πρωθυπουργός μας συνυπέγραψε αυτό το ΔΗΘΕΝ ΜΝΗΜΟΝΙΟ με τους UEFAτζήδες.
– Δεν έχουν περάσει τρεις βδομάδες από τα αίσχη στους δύο τελικούς του Λιγκ Καπ στο βόλεϊ.
– Δεν έχουν περάσει τέσσερις μέρες από το «αιώνιο» ντέρμπι στο Φάληρο και τα καφριλίκια με τον Γιαννακόπουλο.
– Δεν έχουν περάσει τρεις μέρες από τον ημιτελικό Κυπέλλου στο ΟΑΚΑ και τα μπραβιλίκια στα αποδυτήρια.
– Δεν έχουν περάσει 48 ώρες από την «ατιμωρησία» ΠΑΟΚ και Ξάνθης.
Να με συμπαθάτε αλλά όλα αυτά δεν είναι αθλητισμός. Πολλώ δε μάλλον δεν είναι «ευ αγωνίζεσθαι».
Αθλητισμός σημαίνει πρώτα απ’ όλα χαρά. Το γήπεδο είναι κι αυτό ένα θέατρο. Η χώρα μας, γεωγραφικά, βρίσκεται μακριά από την Αγγλία και το Μάντσεστερ, εκεί που οι «κόκκινοι διάβολοι» αποκαλούν το γήπεδό τους (Ολντ Τράφορντ) «Θέατρο των ονείρων». Πολύ φοβάμαι -για να μην πω ότι είμαι ΑΠΟΛΥΤΑ σίγουρος- ότι ακόμα πιο μακρινή είναι η μεταξύ μας απόσταση παιδείας και νοοτροπίας.
Δεν λέω, έχουν κι εκεί χούλιγκαν. Αλλά, διάολε, κάπως τους αντιμετωπίζουν. Κάπως τους μαζεύουν. Κάπως το ελέγχουν από καιρού εις καιρόν. Και το σημαντικότερο. Χούλιγκαν και μπαχαλάκηδες είναι κάποιοι -λίγοι ή πολλοί- οπαδοί. Μεθυσμένοι και μη. Ούτε πρόεδροι, ούτε «boss», ούτε αφεντικά, ούτε… επώνυμοι φίλαθλοι.
