Κόσμος πολύς την Κυριακή στον Υμηττό. Δρομείς, οδοιπόροι, ποδηλάτες, μονήρεις είτε κατά ολιγομελείς ομάδες (όλα νόμιμα, που λέμε!), κι ένας νεαρός, γυμνός από τη μέση και πάνω, με κοντό παντελονάκι, που ανηφόριζε τρέχοντας με τον (μαύρο) σκύλο του.
Πρώτο τραπέζι πίστα το διάχυτο άρωμα από τα σπάρτα, που μόλις έχουνε πάρει να ανθοφορούν [θυμήθηκα κάποτε, που σε χρονογράφημά μου στην Ελευθεροτυπία, όπου υμνούσα τα ανθισμένα σπάρτα σε διαδρομή τρένου, έβαλε ο δαίμονας την ουρά του –α λα… Σκέρτσος– και προκύψανε τα ανθισμένα σπάρτα, ανθισμένα σπαρτά, οπότε… αντίο χρονογράφημα· τι σου κάνει ένας τόνος! Κάποιοι μάλιστα σχολίασαν ότι ζουρλάθηκα. «Ανθισμένα σπαρτά! Πού ακούστηκε;»].
Είδα μια ομάδα, κυρίως γυναικών, στο δασοφυλάκιο Καραμολέγκου, μετά τη γέφυρα της Κατεχάκη [Ο Δημήτρης Καραμολέγκος –να τα θυμίζουμε αυτά, είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε!– ήταν ο 19χρονος εθελοντής δασοπυροσβέστης που θυσιάστηκε στην κατάσβεση μεγάλης πυρκαγιάς στον Υμηττό, 22 Ιουλίου 1998, μαζί με τους αρχιπυροσβέστες Δημήτρη Μαλούκο και Θεμιστοκλή Μαυραειδή και τον πυροσβέστη Αλέξανδρο Διαβολή]. Ετοιμες να… καταλάβουν οι γυναίκες τα υψώματα! Είναι βέβαιο ότι εδώ και χρόνια το «ασθενές» φύλλο έχει πάρει εμάς του «ισχυρού» φαλάγγι!
«Περπάτημα ή τρέξιμο;» ρώτησα. «Ε όχι και τρέξιμο! Περπάτημα και χαλαρά!» απάντησε η πιο… θαρραλέα. «Πόσα χιλιόμετρα;» επέμεινα. «Γύρω στα εφτά χιλιόμετρα…» απάντησε η, όπως κατάλαβα, αρχηγός της πορείας, διότι, όπως πρόσεξα, συμβουλευόταν ένα χαρτί που το υπέθεσα για «παρουσιολόγιο»! Παρεμπιπτόντως, ήταν και νόστιμη· συνήθεια που μου έχει μείνει από παλιά, το παρατηρείν· ρατσιστικό κατάλοιπο!
Στην Πανεπιστημιούπολη πια, με καλημέρισε γνωστός εξ όψεως, που δυο μέρες πριν μου είχε πει το ωραίο… λαογραφικό: «Πρωινό παζάρι, καλό παζάρι!». Αυτή τη φορά ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωρος: «Καλημέρα πιτσιρίκο!» είπε, προσθέτοντας αμέσως: «Σου άρεσε;». «Να είσαι καλά, νεαρέ μου!» αποκρίθηκα.
