Με τον νεολογισμό «Μακρονία» τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης περιγράφουν την ομάδα των τριαντάρηδων πολιτικών που εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο της Γαλλίας περιβάλλοντας τον Μακρόν, περί το 2017, που μιλάνε και ντύνονται όπως ο Μακρόν και που κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά πιστεύουν, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τον Μακρόν.
Ο επιφανέστερος εξ αυτών είναι αναμφίβολα ο τριαντατετράχρονος Γκαμπριέλ Ατάλ ο οποίος από την περασμένη Τρίτη είναι ο δεύτερος τη τάξει πολιτικός παράγοντας της χώρας και ο νεότερος πρωθυπουργός που είχε ποτέ η Γαλλία.
Οπως και ο πρόεδρος Μακρόν, ο Γκαμπριέλ Ατάλ έκανε τα πρώτα πολιτικά βήματά του στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, επί προεδρίας Φρανσουά Ολάντ. Ξεκίνησε ως πολιτικός σύμβουλος υπουργού το 2012, το 2017 εκλέχθηκε στη γαλλική Εθνοσυνέλευση και ήταν ο νεότερος σε ηλικία βουλευτής στην ιστορία της Γαλλίας, το 2018 έγινε ο νεότερος υπουργός που είχε ποτέ η Γαλλία και το 2024 ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας που δημοσίως έχει δηλώσει ότι είναι ομοφυλόφιλος. Ταυτόχρονα είναι εξαιρετικός ρήτορας, ενώ οι δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν να είναι ο δημοφιλέστερος πολιτικός της Μακρονίας.
Τούτων δοθέντων, ο Γκαμπριέλ Ατάλ μάλλον ήταν αυτό που ακριβώς χρειαζόταν ο πρόεδρος Μακρόν σε αυτήν τη δυσχερή πολιτική συγκυρία: ένα πολιτικό ελιξίριο νεότητας σε μια παράταξη (με το όνομα Αναγέννηση) πρόωρα γερασμένη, που κυβερνά τη χώρα ερήμην της Βουλής και της κοινωνίας και η οποία ενόψει των ευρωεκλογών του Ιουνίου βλέπει τα εκλογικά της ποσοστά να καταρρέουν κάτω από το 20% και της Ακροδεξιάς να εκτοξεύονται πάνω από το 30%. Μιας Ακροδεξιάς όπου η Μαρίν Λεπέν έχει ορίσει επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της τον Ζορντάν Μπαρντελά, γεννηθέντα το 1995, που μεγάλωσε σε εργατικές πολυκατοικίες, είναι φίλος ανιψιάς της και ο οποίος από τα δεκαεννιά του χρόνια είναι επαγγελματικό στέλεχος του κόμματος της Εθνικής Συσπείρωσης.
Απέναντι σε αυτή την ακροδεξιά επιλογή ο Γκαμπριέλ Ατάλ προβάλλει την εικόνα ενός νέου και μάλλον προοδευτικού πολιτικού, που ωστόσο δεν διστάζει να ενστερνιστεί ακόμα και τις συντηρητικότερες ιδέες. Ως υπουργός Παιδείας, για παράδειγμα, δήλωσε όχι μόνο ότι θα απαγορεύσει τις κελεμπίες στα σχολεία αλλά και ότι σκέφτεται να επαναφέρει τις μαθητικές ποδιές από τις οποίες για να απαλλαγεί η Γαλλία έπρεπε να γίνει ο Μάης του 68.
Σε αυτό το σημείο βέβαια ο Γκαμπριέλ Ατάλ είναι συγχρονισμένος με τον μέντορά του, πρόεδρο Μακρόν, ο οποίος (μετά τις ταραχές του προηγούμενου χρόνου και τους βανδαλισμούς που προκάλεσαν κυρίως ανήλικοι, λόγω του θανάτου από αστυνομικά πυρά συνομήλικου τους που παραβίαζε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας) έχει θέσει στον πολιτικό διάλογο της Γαλλίας τα ζητήματα του νόμου, της τάξης και του σεβασμού προς το έθνος.
Εχει αφήσει μάλιστα να εννοηθεί ότι δεν αποκλείει το ενδεχόμενο επαναφοράς της υποχρεωτικής στράτευσης όλων των Γάλλων. Και όλα αυτά σε μια εποχή όπου οι επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων της χώρας ομολογούν πως δεν χρειάζονται πεζικάριους αλλά κυβερνομαχητές και οι κοινωνιολόγοι βεβαιώνουν –εδώ και χρόνια– πως ο «σεβασμός προς το έθνος» ελάχιστα εξαρτάται από τις συμμετοχές σε τελετές με έπαρση και υποστολή σημαίας.
Τη στροφή του προέδρου προς τα δεξιά σηματοδοτεί πάντως και ο προχθεσινός ανασχηματισμός της γαλλικής κυβέρνησης, της οποίας ο βασικός κορμός αποτελείται πλέον από πολιτικά στελέχη που εισήλθαν στο κόμμα του Μακρόν από τη δεξιά πόρτα και όχι από την αριστερή όπως ο Ατάλ. Τα περισσότερα, μάλιστα, από αυτά τα στελέχη φρόντισαν να καταστεί σαφές ότι θα είναι στην κυβέρνηση πριν αυτή ανακοινωθεί από τον Ατάλ και εγκριθεί από τον Μακρόν, δείχνοντας ότι κατά βάση συνομιλούν με τον πρόεδρο και όχι με τον πρωθυπουργό της χώρας.
Πρώτος εξ αυτών ο υπουργός Οικονομίας Μπρουνό Λεμέρ, του οποίου ο Ατάλ ήταν πριν από λίγα χρόνια υφιστάμενος και σήμερα προϊστάμενος. Την καλύτερη απεικόνιση αυτής της κατάστασης είχε, κατά κοινή ομολογία, η εφημερίδα Libération, η οποία την περασμένη Τετάρτη κυκλοφόρησε έχοντας στο εξώφυλλο μια μεγάλη φωτογραφία του Ατάλ και τίτλο «Πρωθυπουργός ο Μακρόν».
Ο Γκαμπριέλ Ατάλ γνωρίζει λοιπόν ότι έχει μπροστά του έξι μήνες μήνες για να φέρει τα πάνω κάτω και να μην υποστεί ο πρόεδρος Μακρόν τη διαφαινόμενη πανωλεθρία στις ευρωεκλογές του 2024. Το πρώτο και ίσως μεγαλύτερο πρόβλημα που ενδέχεται να αντιμετωπίσει στο εγγύς μέλλον είναι αυτό της νομοθεσίας για το Μεταναστευτικό, όπου ναι μεν η προκάτοχός του Ελιζαμπέτ Μπορν κατάφερε να το περάσει από την Εθνοσυνέλευση υποκύπτοντας στις απαιτήσεις της Δεξιάς, πλην όμως δεν είναι βέβαιο ότι θα εγκριθεί και από το Συνταγματικό Συμβούλιο της Γαλλίας που έχει τον τελευταίο λόγο επί του θέματος.
Αν το Συνταγματικό Συμβούλιο κρίνει ότι κάποια από τα άρθρα του νομοσχεδίου είναι ασύμβατα προς το γαλλικό Σύνταγμα, τότε θα πρέπει να αναθεωρηθούν. Στην περίπτωση αυτή, ο Γκαμπριέλ Ατάλ μάλλον θα εγκαινιάσει τη θητεία του στην πρωθυπουργία νομοθετώντας, όπως έχει δικαίωμα, ερήμην της Εθνοσυνέλευσης, αλλά θα αντιμετωπίσει τις προτάσεις μομφής των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Εν πάση περιπτώσει, όμως, ο νέος πρωθυπουργός γνωρίζει πως όλα θα κριθούν από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Αν είναι εύπεπτα για την παράταξη Μακρόν, τότε θα δικαιούται να ελπίζει ότι αυτός θα βρεθεί το 2027 απέναντι στη Μαρίν Λεπέν, που για τελευταία φορά στην καριέρα της θα διεκδικήσει την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας. Αν δεν είναι εύπεπτα, τότε θα πρέπει να αναζητηθούν εναλλακτικές υποψηφιότητες, με τον πρώην πρόεδρο Σαρκοζί να έχει ήδη δημοσιοποιήσει ένα πρώτο όνομα, αυτό της Κριστίν Λαγκάρντ.
Γιατί τoν επιλέξαμε
Γιατί μόλις έγινε ο νεότερος και πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος πρωθυπουργός στην ιστορία της Γαλλίας, αλλά κι αυτός που καλείται να συνεχίσει τη δεξιά πολιτική Μακρόν με στροφή προς τα δεξιότερα.
