Ολα όσα εξελίσσονται από την Τετάρτη το μεσημέρι, δηλαδή από τη στιγμή που έκλεισε τα μάτια του μία από τις εμβληματικότερες μορφές στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, συνιστούν -κατά κάποιο τρόπο- παραχάραξη της Ιστορίας. Ο θρήνος και οι τιμές θα έπρεπε να αποδίδονται στον Γιάννη Δαΐτση και όχι τον Γιάννη Ιωαννίδη. Γιατί Δαΐτσης ήταν το πραγματικό επώνυμο του «Ξανθού». Το Ιωαννίδης δεν είναι ακριβώς… καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, αλλά μια ανάγκη που προέκυψε όταν πήγαινε σχολείο ο πατέρας του, Δημήτρης, με καταγωγή από τη Γευγελή. Στο τμήμα του, στο Δημοτικό, υπήρχαν κατά σύμπτωση δύο Δαΐτσηδες με το ίδιο όνομα (Δημήτριος). Στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να αποφεύγει το αλαλούμ ο δάσκαλος σκέφτηκε να καταφύγει στο όνομα πατρός, που -ευτυχώς γι’ αυτόν- ήταν διαφορετικό. Και κάπως έτσι, από το όνομα του παππού Ιωάννη, το οποίο άλλωστε πήρε και ο ίδιος, γεννήθηκε το… Ιωαννίδης. Και ως Ιωαννίδης πέρασε στην αιωνιότητα.
Τον πατέρα του τον έχασε από μικρός και έτσι το βάρος της ανατροφής των τριών παιδιών της οικογένειας, του Γιάννη, του Βασίλη και της Μαίρης, ανέλαβε η μαμά Ελένη. Το πιο δύσκολο έργο της δεν ήταν να τα βγάλει πέρα αλλά να προσπαθεί να τιθασεύσει τον μικρό Γιαννάκη, ο οποίος ήταν πραγματικός διάολος. Σχεδόν κάθε μέρα γύριζε στο σπίτι με ματωμένα γόνατα. Μια φορά, για να αποδείξει ότι δεν είναι… φλώρος όπως τον φώναζαν οι φίλοι του κάνοντάς του πλάκα για το ξανθό μαλλί του και τα γλυκά χαρακτηριστικά του, έβαλε στοίχημα 5 δραχμές ότι θα πηδήξει από ένα δέντρο. Μπορεί τα σημάδια από την πτώση να του έφυγαν πολύ καιρό μετά, αλλά και μόνο ότι τους έκανε να καταπιούν τη γλώσσα τους ήταν για εκείνον πιο σημαντικό από τα λεφτά, που βέβαια δεν τους τα χάρισε. Σε αυτή τη μικρή ιστορία ενδεχομένως και να συμπυκνώνεται το μοτίβο όλης της υπόλοιπης ζωής του. Και ως παίκτη και κυρίως ως προπονητή. Ενας προπονητής που δεν υπήρξε απλά αρνητής της ήττας και συλλέκτης τίτλων, αλλά και ένας μάνατζερ που ήθελε να τα ελέγχει όλα. Σε όλα τα επίπεδα.
Οσοι υποστήριζαν τις ομάδες που οδήγησε σε μέρες δόξας, με πρώτο τον Αρη («όλης της Ελλάδας»), τον Ολυμπιακό του Σωκράτη Κόκκαλη, που τον κάλεσε μετά από μεσολάβηση του αείμνηστου εκδότη του «Φωτός», Θόδωρου Νικολαΐδη, με τον οποίο τους συνέδεε αμοιβαίος θαυμασμός και εκτίμηση, την ΑΕΚ του Γιάννη Φιλίππου, όχι απλώς έπιναν νερό στο όνομά του, αλλά έπεφταν και στη φωτιά. Το σύνθημα της εξέδρας: «Ποτέ μην έρθει η στιγμή να αφήσεις το Λιμάνι, θα σε αγαπάμε μια ζωή Ιωαννίδη Γιάννη…» χρησιμοποίησε άλλωστε ο μπασκετικός Ολυμπιακός για να τον αποχαιρετήσει. Ηταν τόσο πληθωρικός που συχνά-πυκνά ξεπέρναγε τα «politically correct» όρια. «Μια τέτοια συμπεριφορά δεν ταιριάζει σε προπονητή του Παναθηναϊκού» είχε πει κάποτε ο ιστορικός ηγέτης του «αιώνιου» αντιπάλου, Παύλος Γιαννακόπουλος. Ωστόσο η άποψη αυτή, που είχε διατυπώσει ακόμη και μπροστά σε δημοσιογράφους, δεν τον εμπόδισε να τον προσεγγίσει μετά την αποχώρησή του από το λιμάνι. Ηταν η εποχή που ξόδευε ένα σωρό χρήματα, αλλά οι τίτλοι πήγαιναν στον Πειραιά.
Δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις στην ομάδα σου, τον Αρη, που εκείνη την εποχή έμοιαζε με τους Beatles σε δημοτικότητα, τα δυο ιερά τοτέμ του ελληνικού μπάσκετ, τον Γκάλη και τον Γιαννάκη, και στο star system αλλά και στη συνείδηση του κόσμου να αντιμετωπίζεσαι ως «ισόθεος», όπως θα έγραφε και ο Ομηρος. Αυτό το δίδυμο ήταν μια δική του σύλληψη, που υλοποίησε η διοίκηση των «κιτρίνων» με τα γνωστά αποτελέσματα. Τα κέρδη από τη συνεργασία τους, που η αλήθεια είναι ότι ήθελε λεπτούς χειρισμούς αφού οι δυο τους ήταν και είναι διαφορετικές προσωπικότητες, δεν την εξαργύρωσε μόνο ο Αρης, αλλά και η Εθνική Ελλάδας, με πρώτο και μεγαλύτερο σταθμό τον άθλο του 1987.
Οσοι τον ζούσαν μέσα αλλά και έξω από το γήπεδο συμφωνούσαν ότι ο χαρακτήρας του κινούνταν μέσα σε ένα ευρύ φάσμα. Από την αδίστακτη σκληρότητα μέχρι την τρυφερότητα ενός μωρού παιδιού. Ο ίδιος που έβριζε ακατάπαυστα, πέταγε μπουκάλια στους νεαρούς παίκτες, έδινε σακάκια στους διαιτητές και χρησιμοποιούσε ακόμη και τις προλήψεις του για να περάσει το δικό του, όταν έσβηναν τα φώτα, ήταν βαθιά συναισθηματικός, στοργικός με τους συνεργάτες του, πατριώτης και βαθιά θρησκευόμενος. Πήγαινε στο Αγιον Ορος για να συναντήσει τον πνευματικό του μέντορα και μετέπειτα άγιο, τον Παΐσιο.
Το αθλητικό του απωθημένο ήταν ότι πήγε σε έξι φάιναλ φορ («αλλά με τρεις διαφορετικές ομάδες» ήταν ο αντίλογός του), με τρεις συμμετοχές στους τελικούς και δεν κατάφερε να κατακτήσει την Ευρωλίγκα ούτε μία. Ομως η μοίρα τού ανταπέδωσε αυτό που του είχε στερήσει. Υστερα από πολύχρονες προσπάθειες με τη γυναίκα της ζωής του, τη Γιούλα, που ήταν ο νεανικός του έρωτας και βράχος δίπλα του, απέκτησαν τη μονάκριβη κόρη τους. Την 21χρονη πλέον Θεοδώρα (Θεού δώρο)-Ελένη. «Θα έδινα πίσω όλους τους τίτλους που έχω κατακτήσει για να κρατήσω στην αγκαλιά μου ένα παιδί» έλεγε και ξανάλεγε. Ο ερχομός της του άλλαξε τη ζωή. Οπως του την άλλαξε και η καταραμένη άνοια που τον είχε καταβάλει τα τελευταία χρόνια και τον έκανε να σβήνει κάθε μέρα. Οπως είπε και η Θεοδώρα-Ελένη, «η κοοουτσάρα πήρε ένα τάιμ άουτ για να αλλάξει ουρανό».
Γιατί τον επιλέξαμε
Ο Γιάννης Ιωαννίδης, εκτός από το πολυδιάστατο έργο του, άφησε πίσω του έναν μύθο που εκπορευόταν πάνω απ’ όλα από τον πληθωρικό χαρακτήρα του. Συνέδεσε το όνομά του με τη δημιουργία της αυτοκρατορίας του Αρη, την αναγέννηση του Ολυμπιακού και την αναβάθμιση της ΑΕΚ. Ομοσπονδιακός τεχνικός, αλλά και πολιτικός. Πάντα πρωταγωνιστής. Αυτός πρώτος βρήκε τον μυστικό κώδικα για τη συνεργασία του κορυφαίου δίδυμου Γκάλη – Γιαννάκη.
