Η Έφη Αχτσιόγλου ήταν η πρώτη που κατέθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία του κόμματος της Αριστεράς. Αυτή η αποφασιστικότητα τη διακρίνει από τα πρώτα της βήματα στην πολιτική κι έτσι μπόρεσε να ξεχωρίσει από πολύ νέα, όταν η πολιτική ευστροφία αλλά και η τόλμη του Αλέξη Τσίπρα τής έδωσαν την ευκαιρία να τεθεί επικεφαλής στο υπουργείο Εργασίας.
H θέση αυτή είχε θεωρηθεί τότε «ηλεκτρική καρέκλα», αλλά η κυρία Αχτσιόγλου δικαίωσε την επιλογή του τότε πρωθυπουργού και έτσι, όταν παρέδωσε το υπουργείο στον Γιώργο Βρούτση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, το 2019, ο τελικός απολογισμός της θητείας της (5.11.2016-9.7.2019) υπήρξε εξαιρετικά θετικός.
Μιλώντας στην τελετή παράδοσης, η κυρία Αχτσιόγλου (9.7.2019) επέλεξε να αναφερθεί αναλυτικά στα πεπραγμένα του υπουργείου επί των ημερών της. Ξεκίνησε με τη γενική αναφορά ότι η κυβέρνηση Τσίπρα έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια και παραδίδει «αντί για άδεια ταμεία, ένα σημαντικό απόθεμα 35 δισ. ευρώ».
Για τον δικό της τομέα ευθύνης, σημείωσε ότι παρέλαβαν μια αγορά εργασίας με την ανεργία στο 26%, που τη μείωσαν κατά οκτώ μονάδες και έχοντας δημιουργήσει πάνω από 400.000 νέες θέσεις εργασίας, με το 70% της αύξησης των θέσεων να είναι πλήρους απασχόλησης.
Ανάμεσα σε άλλα, θύμισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μια αγορά εργασίας στην οποία ο κατώτατος μισθός είχε περικοπεί κατά 22% και ήταν στα 586 ευρώ, ενώ για τους νέους κάτω των 25 ετών είχε περικοπεί κατά 32% και ήταν στα 510 ευρώ: «Αυξήσαμε τον κατώτατο μισθό κατά 11% και κατά 27% για τους νέους, καταργώντας τον υποκατώτατο μισθό και ορίζοντας ως ενιαίο κατώτατο μισθό τα 650 ευρώ.
Μειώσαμε πάνω από 10 μονάδες την αδήλωτη εργασία. Παραλάβαμε την αγορά εργασίας με διάχυτα φαινόμενα παραβατικότητας και απλήρωτης εργασίας. Προχωρήσαμε σε θεσμικές παρεμβάσεις, για να ενισχύσουμε την προστασία και τα δικαιώματα των εργαζομένων».
Μιλώντας στο Διαρκές Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, το περασμένο Σάββατο, η κυρία Αχτσιόγλου συνόψισε την άποψή της για την πολιτική: «Πολιτική είναι να συγκρούεσαι με την τρόικα, να χτίζεις δεσμούς στην Ευρώπη με υπουργούς προοδευτικών δυνάμεων, να αντιπαρατίθεσαι με τους υπουργούς της Δεξιάς σε εθνικά και υπερεθνικά φόρα, να βρίσκεις ισορροπίες μεταξύ ανταγωνιστικών αιτημάτων, να κινητοποιείς πολιτικές δυνάμεις στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και κοινωνικές δυνάμεις στις γειτονιές».
Κυρίως, όμως, δε δίστασε να επιμείνει στην κοινωνική απεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ: «Με ρωτούν: Τι εννοείτε όταν λέτε ότι είμαστε με τους πολλούς; Δεν είμαστε με όλους; Τους απαντώ: Θέλουμε να εκφράσουμε τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία: τους εργαζομένους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, τους ανέργους, τους νέους, την αγροτική τάξη, τους επαγγελματίες και τους μικρούς επιχειρηματίες. Να εκφράζουμε τις πραγματικές τους ανάγκες, τις προσδοκίες τους, τις αγωνίες τους. Όχι, δε θέλουμε να εκφράζουμε την οικονομική ολιγαρχία, την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, τους λίγους των πολιτικών τζακιών και των ελίτ».
Ίσως το πιο πειστικό επιχείρημα που μπορεί να επικαλεστούν οι υποστηρικτές της, προκειμένου να αποδείξουν ότι η Έφη Αχτσιόγλου πρέπει να εκλεγεί πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το γεγονός ότι η υποψηφιότητά της έχει δεχτεί τις πιο σφοδρές επιθέσεις από τα μέσα ενημέρωσης της Δεξιάς. Ξεκίνησαν φυσικά με σεξιστικές επιθέσεις, στις οποίες απάντησε η ίδια, αποκαλύπτοντας τους πραγματικούς στόχους τους.
Και βέβαια οι επιθέσεις κορυφώθηκαν μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς της. Με τον «Δημήτρη Ευθυμάκη» να της επιτίθεται από το «Protagon», ρωτώντας αν είναι «σκληρή μαρξίστρια» ή «αριβίστρια» και αν θα γίνει «άλλη μια μπουκιά στο πιάτο του “άχαστου” Κυριάκου». Όπου βέβαια «Ευθυμάκης» είναι ανύπαρκτο πρόσωπο, όπως έχει αποκαλύψει το «XYZ Contagion» και μαζί με άλλα ψεύτικα προφίλ υπηρετεί απλώς την προπαγάνδα του «επιτελικού κράτους».
Είναι χαρακτηριστικά και τα δημοσιεύματα της εφημερίδας «Το Μανιφέστο», με τίτλους όπως «Η χαμένη πρωτιά της Έφης Αχτσιόγλου» (4.8), «Δηλητήριο στάζουν οι “φίλοι” της» (17.8), «Ο φόβος της Αχτσιόγλου» (24.8), «Το επιτελείο Αχτσιόγλου τρέμει τον Κασσελάκη» (29.8), «Η συμμετοχή πλήττει την Αχτσιόγλου» (30.8). Ως γνωστόν η εφημερίδα αυτή είναι ο πιστότερος προσωπικός υποστηρικτής του κ. Μητσοτάκη και εκφράζει αδιαμεσολάβητα τις βαθύτερες επιθυμίες του μεγάρου Μαξίμου.
Ο τίτλος ενός από τα επιστημονικά άρθρα της κυρίας Αχτσιόγλου, που συνυπογράφει με Ιρλανδό συνάδελφό της, για την κρίση στην Ελλάδα και την Ιρλανδία ξεκινά με μια πολύ οικεία φράση: «There Must Be Some Way Out of Here…» (Πρέπει να υπάρχει κάποιου είδους διέξοδος από εδώ…) [Eftychia Achtsioglou, Michael Doherty, «There Must Be Some Way Out of Here… The Crisis, Labour Rights and Member States in the Eye of the Storm» 18.2.2013, «European Law Journal» (2013)].
Ίσως αυτός ο τίτλος να έχει και μια προφητική σημασία για την έξοδο του ΣΥΡΙΖΑ από τη δύσκολη μετεκλογική κρίση. Γιατί το περίφημο αυτό τραγούδι του Ντίλαν («All Along the Watchtower»), που μετέγραψε (και) ο Σαββόπουλος, με το δικό του «Ο παλιάτσος κι ο ληστής», μιλά για «εμπόρους που πίνουν το κρασί μας και κλέβουνε τη γη» και για τους «πρίγκιπες» που απλώς «κοιτούν», καθώς «γυναίκες και παιδιά τρέχουν για να σωθούν». Κάτι πρέπει να λένε όλα αυτά σε όσους αποφασίσουν να συμμετάσχουν στην προεδρική εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ.
━━━━━━━━
*Από τη Δευτέρα παρουσιάσαμε τα πορτρέτα των πέντε υποψήφιων προέδρων του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι όλα αναρτημένα στην efsyn.gr
