Το απόγευμα της Πέμπτης, ο Αλέξης Τσίπρας έμπαινε στο γήπεδο του τάε κβον ντο επευφημούμενος από 5.700 συνέδρους και εκατοντάδες άλλους παρατηρητές και προσκεκλημένους στο 3ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Θα πραγματοποιήσει μια δυνατή προεκλογική ομιλία και θα σημάνει την έναρξη της αντεπίθεσης για την επιστροφή της Αριστεράς και των συμμάχων της στην εξουσία.
Ας σταματήσουμε για λίγο τον χρόνο κι ας πατήσουμε το κουμπί για να πάμε πίσω -14 χρόνια και 2 μήνες για την ακρίβεια. Στο ίδιο γήπεδο, ο 34χρονος τότε Αλέξης Τσίπρας εκλέγεται πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς και των Κινημάτων Οικολογίας. «Είναι φορές που η ίδια η ζωή φέρνει τα πράγματα διαφορετικά από τους προσωπικούς μας σχεδιασμούς. Και τότε αποφάσεις και διλήμματα, που αρχικά φαίνονται πολύ μεγάλα, ωριμάζουν πολύ πιο γρήγορα από όσο θα περιμέναμε. Η πρόταση που έγινε από πολλές πλευρές εντός του κόμματος να είμαι υποψήφιος για την προεδρία του Συνασπισμού με τιμά ιδιαίτερα» θα πει τότε.
Ας σταθούμε στο σημείο που μιλάει για «αποφάσεις και διλήμματα». Ισως και ο ίδιος να μη φανταζόταν πως στη μετέπειτα πολιτική πορεία του η φράση αυτή θα αποτελούσε τη μόνιμη συνοδό του, καθώς βρέθηκε επανειλημμένα στις επάλξεις σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες για τη χώρα.
Η εικόνα του τον βοηθάει. Εμφανισιακά είναι ένας νέος που διαθέτει γλυκά χαρακτηριστικά, εκπέμπει λάμψη, αισιοδοξία, δεν είναι γόνος πολιτικού τζακιού, ζει στα Εξάρχεια και αποτελεί σύμβολο για μια ολόκληρη γενιά που έδωσε τεράστιους αγώνες στις μαθητικές καταλήψεις της περιόδου 1990-91. Είναι «ένας από εμάς». Ερχεται να ηγηθεί ενός σχηματισμού που έχει περάσει από πολλά κύματα και αναζητά κάτι καινούργιο, μέσα σ’ ένα πολιτικό σύστημα ιδιαίτερα κορεσμένο αλλά και γερασμένο σε ιδέες και πολιτικές και με μια οικονομική κρίση να έχει κάνει την εμφάνισή της στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Εχει δώσει ήδη τα -πετυχημένα- διαπιστευτήριά του λίγο καιρό πριν, όταν ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων είχε συγκεντρώσει ένα πολύ ισχυρό ποσοστό -για τα δεδομένα του ΣΥΝ- ξεπερνώντας το 10%.
Ακολουθούν οι εκλογές του 2009 στις οποίες εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής. Εκεί κάνει λόγο για την ανάγκη «πραγματικής αλλαγής» απέναντι στο κατεστημένο του διπολισμού Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ. Τρία χρόνια αργότερα, και ενώ η χώρα βυθίζεται στις μνημονιακές δεσμεύσεις και ζαλίζεται από την άνοδο της Χρυσής Αυγής, θα καβαλήσει το άρμα της λαϊκής οργής και θα βρεθεί επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις εκλογές του 2012. Τρία χρόνια μετά, το 2015, και εφτά από τότε που βρέθηκε στην ηγεσία του ΣΥΝ ο Αλέξης Τσίπρας θα ορκιστεί πρωθυπουργός, επικεφαλής της «Πρώτη Φορά Αριστεράς», ο δεύτερος νεότερος ηλικιακά στην ιστορία του ελληνικού κράτους μετά τον Επαμεινώνδα Δεληγεώργη.
Το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησής του θα αποτελέσει το υλικό να γραφτούν βιβλία, να γυριστεί ταινία, ντοκιμαντέρ, θα γίνει αντικείμενο επιστημονικής μελέτης της πολιτικής επιστήμης και θα μείνει στην Ιστορία για τις απίστευτες πολιτικές και συναισθηματικές δοκιμασίες του ίδιου, των πρωταγωνιστών της κυβέρνησης κι ενός ολόκληρου λαού, ο οποίος θα τον πιστέψει και θα του δώσει ένα συντριπτικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου, αναγκάζοντας την Ευρώπη να πάρει τα πιο σκληρά μέτρα για να τιθασεύσει αυτούς τους «τρελούς Ελληνες» που σήκωσαν μπαϊράκι. Και όπως κάθε βιβλίο ή ταινία έχει καλό ή κακό τέλος, έτσι κι εδώ, η ήττα του Ιουλίου θα γίνει ακόμα ένα κεφάλαιο στην -κατά τον Εντσο Τραβέρσο- ιστορία της Αριστερής Μελαγχολίας.
Υπάρχουν εκείνοι που θα αποχωρήσουν κατηγορώντας τον Αλέξη Τσίπραότι πρόδωσε το οράμά τους. Υπάρχουν εκείνοι που θα τον στηρίξουν -και είναι οι περισσότεροι- δίνοντάς του μια δεύτερη ευκαιρία τον Σεπτέμβριο του 2015, μια ευκαιρία που, παρά τις απίστευτες αντιξοότητες, τον μιντιακό και επιχειρηματικό πόλεμο εναντίον του εντός και εκτός των τειχών αλλά και συγκεκριμένα δεδομένα όπως π.χ. η κυβερνητική απειρία, ο Αλέξης Τσίπρας θα την αρπάξει και θα την κρατήσει για 4 χρόνια.
Εχουν γραφτεί κι έχουν ειπωθεί πολλά για όσα έκανε, δεν έκανε, για εκείνα που θα μπορούσε να κάνει, αλλά δεν μπόρεσε ή δεν τόλμησε. Εχει γίνει αντικείμενο της πιο σκληρής κριτικής από πληγωμένους αριστερούς, αλλά και σκληρούς δεξιούς και νεοφιλελεύθερους. Η πλειονότητα του συστημικού μιντιακού συστήματος δεν χάνει την ευκαιρία να τον ειρωνευτεί και να τον υποτιμήσει, ελπίζοντας ότι αργά ή γρήγορα θα τον βγάλει από το κάδρο και με την αίσθηση πως τελειώνοντας μαζί του θα τελειώσει και με την Αριστερά.
Αλλά ο νεαρός από το σχολείο των Αμπελοκήπων επιμένει να διαψεύδει τις προσδοκίες τους. Μεγάλωσε, ωρίμασε, προχωρά με τα καλά και τα κακά του, τα προτερήματα και τις αδυναμίες του, λαμβάνοντας αποφάσεις σε διλήμματα. Σε κάθε περίπτωση η υστεροφημία του είναι εξασφαλισμένη. Αγνοώντας κάθε πολιτικό κόστος πήγε ώς το τέλος τη Συμφωνία των Πρεσπών και γι’ αυτό του το επίτευγμα και μόνο θα μπορούσε να μείνει στην Ιστορία. Από εκεί και πέρα το μέλλον θα το κρίνει η ίδια η ζωή.
Γιατί τον επιλέξαμε
Το 3ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που ξεκίνησε την Πέμπτη και ολοκληρώνεται την Κυριακή θέτοντας ως κεντρικό στόχο για τη χώρα την πολιτική αλλαγή, καθιστά αυτονόητη την απάντηση στο ερώτημα γιατί επιλέξαμε τον Αλέξη Τσίπρα.
