Στην πορεία της ελληνικής οικονομίας το τελευταίο διάστημα, και ιδιαίτερα στα επώδυνα μνημονιακά χρόνια, οι εκθέσεις της Τραπέζης της Ελλάδος λειτουργούν περισσότερο ως ανεμοδείκτης των διαθέσεων του τραπεζικού και οικονομικού κατεστημένου, παρά ως μια ανεξάρτητη πηγή ενημέρωσης για το τι πρόκειται να γίνει στη χώρα.
Δύο στοιχεία είναι τα πιο χαρακτηριστικά στην ενδιάμεση έκθεση της Τραπέζης της Ελλάδος, που δημοσιεύτηκε χτες. Αφενός, απαιτείται η εφαρμογή του μνημονίου που συνομολόγησε η κυβέρνηση με τους εταίρους, με τον διοικητή της να καλεί την κυβέρνηση να λάβει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για την απρόσκοπτη πορεία.
Με άλλα λόγια, ισχυρίζεται ότι η απαρέγκλιτη εφαρμογή των μνημονιακών υποχρεώσεων, που επιφέρουν νεοφιλελεύθερης κοπής μεταρρυθμίσεις, θα εξασφαλίσει την ομαλή οικονομική πορεία. Απολύτως αναμενόμενο από έναν θεσμό που έχει παίξει κομβικό ρόλο στη μνημονιακή ιστορία και ένα πρόσωπο που, κατά τη θητεία του στο υπουργείο Οικονομικών, επέβαλε την εσωτερική υποτίμηση με τους πιο σκληρούς όρους.
Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, αφετέρου, προβάλλει ως δεύτερη προϋπόθεση τη στήριξη από τη Βουλή των Ελλήνων της προσπάθειας προσαρμογής και συνεπώς τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας. Ζητά, δηλαδή, την ομόθυμη στήριξη του μνημονίου από όσα κόμματα το υπερψήφισαν το περασμένο καλοκαίρι.
Ο Γιάννης Στουρνάρας έρχεται να δώσει έτσι τροφή στα σενάρια για την οικοδόμηση μιας όσο το δυνατόν ευρύτερης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, για μια κυβέρνηση που θα προσεγγίζει τους όρους της οικουμενικής και θα διαπνέεται από τον κανόνα της απαρέγκλιτης εφαρμογής του μνημονίου. Αποκαλύπτεται με αυτό τον τρόπο ποια είναι τα κέντρα που συντηρούν και προωθούν αυτά τα σενάρια.
Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να ενταχθούν σε τέτοιους σχεδιασμούς. Ωστόσο, οι δεδηλωμένες «καλές προθέσεις» δεν αρκούν, καθώς η δημοκρατική ομαλότητα απαιτεί σε πρώτη φάση την κοινωνική σταθερότητα.
Στο χέρι της κυβέρνησης είναι να εξασφαλίσει ότι οι αδύναμες τάξεις δεν θα υποστούν ακόμα μια φορά τις επιπτώσεις ενός σκληρού δημοσιονομικού προγράμματος, αφήνοντας αλώβητα τα κέντρα που αξιοποίησαν την κρίση για δικό τους όφελος.
