Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής αποδεικνύουν ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση σοκ. Μια κατάσταση την οποία, βεβαίως, αισθάνεται εδώ και καιρό η ελληνική κοινωνία, προτού αποτυπωθεί σε αριθμούς.
Το συγκλονιστικότερο, ίσως, στοιχείο είναι αυτό που αφορά τις επιπτώσεις των capital controls. Οσο θα υπάρχουν, το εβδομαδιαίο κόστος για την οικονομία υπολογίζεται στα 2,8 δισ. ευρώ, ενώ στη διάρκεια ενός τριμήνου θα προκαλέσουν υποχώρηση του ΑΕΠ κατά 33,6 δισ. ευρώ.
Τι σημαίνει αυτό σε απλά ελληνικά; Πάνω από το 1/3 του χρηματοδοτικού πακέτου του τρίτου Μνημονίου -που βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση- θα απολεσθεί εξαιτίας του ελέγχου των κεφαλαίων που επιβλήθηκε από τους δανειστές όταν η ΕΚΤ έκλεισε τη στρόφιγγα της ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μας χρεώνουν για να μας δανείζουν.
Την ίδια ώρα, τα στοιχεία του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ προκαλούν δέος καθώς αποτυπώνουν την κατάσταση στην οποία έχει φέρει την κοινωνία η κρίση και οι μνημονιακές πολιτικές που εφαρμόζονται για την… αντιμετώπισή της. Η φτωχοποίηση παίρνει ακραίες διαστάσεις. Πάνω από τέσσερις στους δέκα Ελληνες έχουν εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας.
Το ποσοστό της απόλυτης φτώχειας των μισθωτών πλήρους απασχόλησης, που το 2009 υπολογιζόταν στο 7,6%, το 2012 ήταν στο 19,7%. Στους μερικώς απασχολούμενους τα αντίστοιχα ποσοστά από το 30,1% το 2009 έφτασαν στο 51,7% το 2012. Σήμερα, ασφαλώς, η εικόνα θα είναι πολύ χειρότερη καθώς τίποτα δεν άλλαξε προς το καλύτερο τα τελευταία τρία χρόνια.
Η ελληνική οικονομία και κοινωνία βιώνουν μια κατάσταση καταστροφής που αντίστοιχό της συναντιέται μόνο σε συνθήκες πολέμου. Πόλεμος είναι και η κρίση με τις επιπτώσεις της. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο εχθρός βρίσκεται εκεί όπου αναζητείται.
Από τη στιγμή που οι εφαρμοζόμενες πολιτικές επεκτείνουν την καταστροφή, μάλλον σ’ αυτές πρέπει να αναζητηθεί. Κάτι τέτοιο, όμως, είναι απαγορευτικό καθώς είναι πολιτικές που δεν επιλέγουμε, αλλά μας επιβάλλονται. Υπό αυτή την έννοια, η χώρα δεν βιώνει απλώς μια καταστροφή. Τη βιώνει σε κατάσταση αιχμαλωσίας.
