Γιατί ένας Κώδικας

Η θέσπιση Κώδικα Δεοντολογίας τον οποίο οφείλουν να τηρούν οι υποψήφιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κείμενο «οδηγιών προς ναυτιλλομένους ή πολιτικού σαβουάρ βιβρ». Είναι ένα πολιτικό κείμενο στο οποίο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ένα βήμα πριν από την εξουσία, επιχειρεί να θέσει κανόνες σε ένα ρευστό πολιτικό περιβάλλον.

Οι συντάκτες του Κώδικα, πέρα από το ηθικό στοιχείο το οποίο διαφοροποιεί την πρακτική της Αριστεράς από άλλα κόμματα, επιχειρούν να εξαλείψουν φαινόμενα του πρόσφατου παρελθόντος, τα οποία οδήγησαν το κόμμα αυτό σε εσωστρέφεια και του στέρησαν κρίσιμες ψήφους, ειδικά στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές.

Προσεκτική ανάγνωση του Κώδικα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ένα τέτοιο κείμενο όφειλαν να υιοθετήσουν όλα τα κόμματα, αφού ρυθμίζει πολιτικές συμπεριφορές που άπτονται βασικών πολιτικών υποχρεώσεων. Καθιστά τους βουλευτές υπεύθυνους όχι μόνο απέναντι στο κόμμα με το οποίο εξελέγησαν, αλλά κυρίως απέναντι στην υπηρεσία του δημοκρατικού πολιτεύματος, εισάγοντας για πρώτη φορά κανόνες δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Αναγορεύει τον βουλευτή «υπηρέτη» του πολίτη και όχι τον πολίτη «βαστάζο» του βουλευτή, αφού η ιδιότητα του βουλευτή υπόκειται στον διαρκή έλεγχο των πολιτών.

Θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι επιβάλλεται έτσι η «βαριά σκιά» του κόμματος στους βουλευτές, όμως υπάρχουν ασφαλιστικές δικλίδες και η ελευθερία της βούλησης κατοχυρώνεται. Εξάλλου, στη σύγχρονη δημοκρατία η προάσπιση από φαινόμενα διαπλοκής, διαφθοράς και ιδιοτέλειας αποτελεί ζητούμενο για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Ενδεχομένως το ερώτημα γιατί η Αριστερά χρειάζεται Κώδικα Δεοντολογίας, αφού εξ ορισμού δεν αμφισβητείται η ηθική υπεροχή της, να απαντάται από την ίδια την πραγματικότητα, η οποία είναι αμείλικτη.

Η πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σημείο των καιρών, αλλά λυτρωτική παρέμβαση για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι ατέλειες της Δημοκρατίας μόνο από την ίδια και από τον εμπλουτισμό του πρακτικού και θεωρητικού οπλοστασίου της μπορούν να θεραπευτούν.