Η ΕΚΤ ξαναζεσταίνει σενάρια κινδύνου χρεoκοπίας για την Ελλάδα

Αν και έχει περιοριστεί σε σχέση με τον περασμένο Ιούλιο ο κίνδυνος χρεοκοπίας για την Ελλάδα παραμένει ακόμη υψηλός, τονίζει στην τελευταία της έκθεση για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα (Financial Stability Review) η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

«Οι προσδοκίες για τον κίνδυνο χρεοκοπίας αυξήθηκαν στην Ελλάδα εν μέσω της υψηλής πολιτικής αβεβαιότητας έως τον Ιούλιο του 2015 και παρότι μειώθηκαν από τότε, παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, λόγω ανησυχιών για την ταχεία και πλήρη υλοποίηση του τρίτου προγράμματος χρηματοδότησης της χώρας», σημειώνει χαρακτηριστικά η έκθεση, συμπληρώνοντας ότι οι εξελίξεις στην Ελλάδα είχαν πάντως περιορισμένη και προσωρινή επίπτωση στις αγορές μετοχών και ομολόγων της ευρωζώνης.

Η ΕΚΤ τονίζει ακόμη ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα της ευρωζώνης έδειξε αξιοσημείωτη αντοχή στη διάρκεια των διαφόρων κυμάτων αστάθειας στις αγορές φέτος, όπως και ότι τόσο η κερδοφορία όσο και η φερεγγυότητα των τραπεζών της βελτιώθηκαν.

Οσον αφορά τις προκλήσεις που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι τράπεζες της ευρωζώνης εξήγησε ότι αυτές είναι: α. η αδύναμη οικονομική ανάκαμψη, β. η χαμηλή κερδοφορία, γ. το μεγάλο ύψος των μη εξυπηρετούμενων δανείων, δ. τα υψηλά επίπεδα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους σε αρκετές χώρες της ευρωζώνης.

Παράγοντες που, όπως επισημαίνει η ΕΚΤ, συνεχίζουν να επηρεάζουν αρνητικά την ικανότητα των τραπεζών να χορηγούν δάνεια και να δημιουργούν νέα δάνεια.

Παράλληλα ή έκθεση προειδοποίησε και για τέσσερις κινδύνους που απειλούν τη σταθερότητα του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος στα επόμενα δύο χρόνια. Και πιο συγκεκριμένα για:

1. την απότομη αντιστροφή του παγκόσμιου επασφάλιστρου κινδύνου από τη χαμηλή ρευστότητα των δευτερογενών αγορών

2. τις ασθενείς προοπτικές κερδοφορίας των τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιρειών σε ένα περιβάλλον χαμηλών ρυθμών αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ, εν μέσω ατελών προσαρμογών των ισολογισμών

3. τον πιθανό κίνδυνο αύξησης των ανησυχιών για τη βιωσιμότητα του χρέους του δημόσιου και του ιδιωτικού (μη τραπεζικού) τομέα, εν μέσω χαμηλής ονομαστικής ανάπτυξης, 4. τον αυξημένο δυνητικό κίνδυνο πίεσης στον ταχέως αναπτυσσόμενο σκιώδη τραπεζικό τομέα.