Αν εξαιρέσει κανείς τη Λου, το μαλτεζάκι, τη Λούνα, το σαμογενάκι και την Αλμα, το πιτμπουλάκι, τα υπόλοιπα –γύρω στα 20– σκυλιά που έχουν περάσει από την αγέλη μας τα τελευταία 30 χρόνια, είτε ως «εσωτερικά» είτε ως «ντεμί-πανσιόν» (έτρωγαν, εμβολιάζονταν, στειρώνονταν, αλλά ζούσαν έξω, εκτός κήπου), ήταν ημίαιμα ή διασταυρώσεις.
Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι δικοί μας είχαν κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στα ημίαιμα ή στα μη «καθαρόαιμα» σκυλιά. Απλώς υιοθετούσαν όποιο, κατά τη γνώμη τους, κινδύνευε περισσότερο ή ήθελε μεγαλύτερη από κάποιο άλλο φροντίδα. Π.χ., στην περίπτωσή μου, δεν με μάζεψαν διότι τρελάθηκαν από την ομορφιά μου, αλλά επειδή ήμουνα πετσί και κόκαλο, δηλητηριασμένη, ετοιμοθάνατη, μέσα στις λάσπες. Ασχετο αν, όταν έγινα καλά, ήρθα κι έδειξα τα προσόντα μου!
Το ότι ο κήπος μας ήταν ανέκαθεν γεμάτος ημίαιμα, συνήθως, σκυλιά τούς βγήκε σε καλό: όπως γνωρίζετε, τα σκυλιά που προκύπτουν από φυσική επιλογή και όχι από γονείς της ίδιας φυλής είναι σίγουρα πιο ανθεκτικά. Αυτό οφείλεται στο ότι τα κουτάβια των «καθαρόαιμων» γονέων κληρονομούν όχι μόνο το σχήμα και τη μορφή τους, αλλά τυχόν παθήσεις τους, τις οποίες, επίσης, κληροδοτούν στους απογόνους τους.
Επίσης, τα «καθαρόαιμα» σκυλιά δεν είναι, γενικά, πιο έξυπνα από τα ημίαιμα. Μόνο με πολύ προσεκτικό ζευγάρωμα σκύλων της ίδιας φυλής μπορεί να προκύψουν απόγονοι με τα επιθυμητά χαρακτηριστικά των γονιών τους (ευφυΐα, αφοσίωση, θάρρος κ.λπ.), μια και αυτά είναι επίσης κληρονομικά. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και μεταξύ των ημίαιμων, σκυλιά με μεγάλη ευφυΐα, αφοσίωση και θάρρος.
Π.χ. ένας φίλος του δικού μας αγόρασε μια «λύκαινα», ειδικά –λέει– εκπαιδευμένη και φοβερή στη φύλαξη. Την πήγε σπίτι του, αλλά μόλις χτύπησε το κουδούνι της πόρτας, η καημενούλα τρόμαξε τόσο, που κρύφτηκε πίσω από τον καναπέ. Φαίνεται πως μεταξύ των ιδιοτήτων που κληρονόμησε από τους γονείς της δεν ήταν το θάρρος. Ευτυχώς που οι δικοί μας δεν μας υιοθέτησαν ούτε για την εξυπνάδα ούτε για το θάρρος μας, οπότε δεν έχουμε κανέναν νταλκά να παριστάνουμε τα σκυλιά-θαύματα. Μας αγαπάνε όπως είμαστε και τους αγαπάμε κι εμείς όπως είναι. Αλλωστε, κανείς δεν είναι τέλειος…
* Της Αλλοπάρ μας δεν της καίγεται καρφί αν είναι ή δεν είναι καθαρόαιμα εγγλέζικο σέτερ. Ούτε ο Ταρζάν νοιάζεται αν είναι ή όχι «γερμανικός ποιμενικός». Οσο για μας, τα αγαπάμε πολύ, όπως αγαπάμε και τις «ντεμί-πανσιόν» Λόλα και Μαυράκι. Κι όπως αγαπάμε όλα τα σκυλιά!
