Τα κουτάβια θέλουν ανοχή και αντοχή!

Λίγα χρόνια πριν φύγει απ’ τη ζωή η συγγραφέας Λιλή Ζωγράφου μού είχε στείλει ένα θαυμάσιο κείμενο για τη ζωοφιλική μας σελίδα.

Με πήρε και τηλέφωνο, μερικές μέρες αργότερα, για να μάθει αν το είχα πάρει και αν σκόπευα να το δημοσιεύσω. Τη διαβεβαίωσα ότι το είχα πάρει και ότι φυσικά και θα το δημοσίευα, θεωρώντας ότι αποτελούσε τιμή για τη σελίδα μας. Και γίναμε φίλοι.

Μια βραδιά, σ’ ένα ταβερνάκι πίσω απ’ τον Παναθηναϊκό μού εκμυστηρεύτηκε γιατί δεν είχε σκύλο, αν και τους αγαπούσε πολύ: «Είχα, αλλά πέθανε. Και πια είμαι πολύ μεγάλη, κλείνω τα 75. Τι θα γίνει το σκυλί όταν πεθάνω;». Εκτίμησα πολύ την υπεύθυνη στάση της. Γι’ αυτό και λίγες μέρες μετά παραξενεύτηκα όταν έμαθα ότι είχε αποκτήσει ένα γλυκύτατο πομεράνιαν, μικροσκοπικό και κατάξανθο. Της θύμισα τι έλεγε, αλλά «μου το έφερε δώρο ένας καλός μου φίλος, τι να ‘κανα, το κράτησα…». Δύο χρόνια μετά η Λιλή έφυγε για πάντα. Δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε το σκυλάκι, η Πονπόν. Ελπίζω να το ανέλαβε η κόρη της. Αλλιώς…

Αφορμή για να θυμηθώ τώρα την Πονπόν στάθηκε το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν ένας φίλος και η σύζυγός του, που αποφάσισαν πριν από 3-4 μήνες να υιοθετήσουν ένα πανέμορφο κουταβάκι που κάποιοι εγκατέλειψαν στην περιοχή μας, εδώ στον Μαραθώνα.

Το σκυλάκι, 7-8 μηνών πια, έχει γίνει περίπου 20 κιλά και, όπως κάθε υγιές κουτάβι, είναι γεμάτο ενέργεια και ατέλειωτη διάθεση για παιχνίδια. Και ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα των φίλων μου. Εχοντας ηλικία 74 ετών και κάποια προβλήματα υγείας, ο φίλος μου αντιμετωπίζει με δέος τις άγαρμπες «επιθέσεις φιλίας» του σκυλάκου, αλλά και τα απότομα τραβήγματά του κατά τη διάρκεια της βόλτας. Τα ίδια -και ενισχυμένα- ισχύουν και για τη σύζυγό του, η οποία διαρκώς του υπενθυμίζει ότι εκείνη δεν συμφωνούσε, απ’ την αρχή, με την υιοθεσία.

Καθώς και ο δύο είναι έντιμοι και ευαίσθητοι άνθρωποι δεν θέλουν, επ’ ουδενί, να πετάξουν το σκυλάκι στον δρόμο, όπως δυστυχώς κάνουν πολλοί συνάνθρωποί μας. Απ’ την άλλη, το πρόβλημά τους μεγαλώνει όσο μεγαλώνει -και δυναμώνει- ο σκύλος…

Θέλω να απευθυνθώ σε κάποιους ανθρώπους μιας μάλλον προχωρημένης ηλικίας και να τους συστήσω, ίσως για… εκατοστή φορά απ’ αυτή τη σελίδα, να σκεφτούν ξανά και ξανά αν πρέπει -αν μπορούν- να υιοθετήσουν ένα σκυλί και, ειδικότερα, ένα κουταβάκι. Οσο κι αν το θέλουν.

Ενα κουταβάκι, που σφύζει από υγεία, γεμάτο ενέργεια και ασταμάτητη διάθεση για παιχνίδι, χρειάζεται κατόχους με ανάλογη όρεξη, οπλισμένους με τεράστια αποθέματα ανοχής και αντοχής. «Προσόντα» που πολύ σπάνια διαθέτουν άτομα που έχουν μπει στα «-ήντα», όσο καλοπροαίρετοι και ευαίσθητοι κι αν είναι.