Για κάποιον λόγο που δεν έχω καταλάβει ακόμα, ο Ταρζανάκος μας, το 5χρονο πια «λυκάκι» που βρήκε ο δικός μου πεταμένο στον δρόμο και το μάζεψε το 2014, δεν είχε βγει ποτέ στη βόλτα λυτός, όπως βγαίναμε εγώ κι ο Σούρτας. Μετά τον θάνατο, όμως, του Σουρτάκου, ο δικός μου, πάλι για τους δικούς του λόγους, αποφάσισε να τον λύσει απ’ το λουρί στη βόλτα, για να δει πώς θα τα πάει.
Το πείραμα ξεκίνησε αρχές Αυγούστου: Βγήκαμε όλοι βόλτα πρωί πρωί, που δεν περνούν πολλοί άνθρωποι και σκύλοι. Αρχικά είχε δεμένο τον Ταρζάν στο λουρί, όπως πάντα. Λίγα λεπτά μετά, όμως, τον έλυσε!
Πρώτη φορά στη ζωή του ο Ταρζανάκος βρέθηκε έξω λυτός, ελεύθερος να τρέξει, να παίξει και να μυρίσει ό,τι θέλει με την ησυχία του! Ο δικός μου κι εγώ, γεμάτοι περιέργεια αλλά και αγωνία, τον παρακολουθούσαμε διακριτικά, να δούμε πώς θα τα πάει.
Λοιπόν, τα πήγε περίφημα! Αρχικά πήρε φόρα κι έτρεξε σαν τρελός καμιά εκατοστή μέτρα, ίσως για να συνειδητοποιήσει ότι κανένα λουρί δεν θα τον σταματούσε, όπως συνήθως, μόλις έκανε να τρέξει.
Μετά σταμάτησε, μύρισε το χώμα σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο, κατούρησε εκεί και ξανάρχισε να τρέχει, απολαμβάνοντας την ελευθερία του. Κάποια στιγμή έφτασε σ’ έναν κήπο με σκύλο. «Για να δούμε τι θα γίνει», είπαμε ο δικός μου κι εγώ.
Δεν έγινε τίποτα κακό: Ο Ταρζανάκος πλησίασε τον φράχτη, πλησίασε κι ο άλλος σκύλος από μέσα, ένωσαν τις μουσούδες τους, μυρίστηκαν εξονυχιστικά, έτρεξαν για λίγο κατά μήκος του φράχτη -ο ένας από μέσα, ο άλλος απ’ έξω- και αυτό ήταν.
Ο Ταρζάν γύρισε σε μας, έδωσε την κεφάλα του στον δικό μου για λίγα χάδια και ξανάφυγε, τρέχοντας σαν παλαβός.
Κάποια στιγμή, στρίβοντας σ’ έναν χωματόδρομο, τον χάσαμε! Αρχισαν να μας ζώνουν τα φίδια. Τρέξαμε κι εμείς, στρίψαμε και τον είδαμε να ‘ρχεται σαν σφαίρα προς το μέρος μας: Μόλις έπαψε να μας βλέπει ανησύχησε και έτρεξε πίσω να μας βρει!
Οταν μας είδε φρέναρε και συνέχισε τη βόλτα του, όπως θα ‘κανε κι ο Σούρτας ή οποιοσδήποτε άλλος καλός σκύλος.
Ενα τέταρτο μετά, κι ενώ ο Ταρζάν είχε πάλι απομακρυνθεί, ήρθε η ώρα της επιστροφής: Ο δικός μου σφύριξε δυνατά -«κλέφτικα»- και με κοίταξε σαν να μου έλεγε «θα ‘ρθει ή θα τον ψάχνουμε;».
Ομως ο Ταρζάν ήρθε απ’ το πουθενά τρέχοντας σαν σίφουνας και στάθηκε μπροστά μας λαχανιασμένος. Τον έδεσε στο λουρί ο δικός μου, τον χάιδεψε και γυρίσαμε στο σπίτι. Η πρώτη ελεύθερη βόλτα του Ταρζάν ήταν 100% επιτυχημένη!
* Η γλυκιά μου η Αλλοπάρ δοκίμασε κι άλλες εκπλήξεις, στις επόμενες «ελεύθερες» βόλτες του Ταρζάν: Συναντήσαμε ανθρώπους και άστεγους σκύλους, αλλά και μετανάστες με ποδήλατα. Σ’ όλες τις περιπτώσεις ο Ταρζάν υπήρξε άψογος!
