Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο Kόμπε και ο θάνατος
AP Photo
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο Kόμπε και ο θάνατος

  • A-
  • A+

Η είδηση του θανάτου του Kόμπε Μπράιαντ ήχησε εκκωφαντική σε κάθε οθόνη και κάθε αυτί. Ο πρώην σταρ των Λέικερς ήταν 41 όταν το ελικόπτερο στο οποίο επέβαινε μαζί με τη 13χρονη κόρη του και άλλα 7 άτομα συνετρίβη. Ο θάνατος αυτός δεν ήταν ακόμα μια απώλεια ενός σταρ, σε μια μακρινή ήπειρο, ένα γεγονός στα μέτρα των κοινωνικών δικτύων και του ανέξοδου θρήνου τους κάθε τρεις και λίγο.

Ο Kόμπε ήταν ο μεγάλος οικείος για μια ολόκληρη γενιά παιδιών και φιλάθλων, το όνομα που κάποιος φώναζε πριν πετάξει ένα τσαλακωμένο χαρτί στο καλάθι των αχρήστων στο σχολείο ή μια Κόκα Κόλα στα σκουπίδια δίπλα στο γηπεδάκι. Ηταν κάποιος που τον είχες ουσιαστικά δει να μεγαλώνει μπροστά στα μάτια σου, πριν ακόμα από τα 18 του, όταν ήδη είχε γίνει παγκοσμίως γνωστός ως προοπτική και στη συνέχεια για 20 σεζόν στους Λέικερς. Τον είχες δει να μετατρέπεται από ένα εγωιστικό κωλόπαιδο σε έναν μεγάλο παίκτη που όχι μόνο κουβάλησε την ομάδα του σε 5 κατακτήσεις πρωταθλήματος αλλά ταυτόχρονα πήρε ένα ολόκληρο άθλημα στη μετά Μάικλ Τζόρνταν εποχή (στην κορύφωση δηλαδή της δημοφιλίας του μπάσκετ) και το κράτησε στο ίδιο ύψος παραδίδοντας τα ηνία στην επόμενη γενιά.

Και μαζί με τα αθλητικά κατορθώματα δεν ξεχνούμε και το αρνητικό στίγμα. Τους καβγάδες με τους συμπαίκτες και κυρίως τον Shaq, την άρνησή του να πασάρει την μπάλα όσο συχνά θα έπρεπε, αλλά κυρίως την υπόθεση βιασμού για την οποία κατηγορήθηκε (ο ίδιος αρνήθηκε τις καταγγελίες και η υπόθεση τελικά έληξε με εξωδικαστική συμφωνία, χωρίς να είμαστε σίγουροι για το τι ακριβώς έγινε).

Παρ' όλα τα αρνητικά, παρά τις συνεχόμενες κακές σεζόν των Λέικερς ανάμεσα στις δύο περιόδους των πρωταθλημάτων, ο Kόμπε ξεχώρισε από οποιονδήποτε άλλο αθλητή της περιόδου. Το Mamba mentality, ο τρόπος που αντιμετώπιζε το μπάσκετ και όχι μόνο, είναι τελικά η σημαντικότερη κληρονομιά του. Αυτή η επιθυμία για μια ατελείωτη βελτίωση, για νέες προκλήσεις, για απόλυτη αφοσίωση στον σκοπό. Στη στάση αυτή που ορίζει πως ακόμα και αν είσαι ο καλύτερος παίκτης στο γήπεδο, πρέπει να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου σαν να είσαι ο χειρότερος. Να ξεκινάς προπονήσεις πριν απ' όλους στις 5.30 το πρωί, να μη χάνεις ποτέ τη συγκέντρωσή σου, την αίσθηση του στόχου και του επιτεύγματος. Είναι πολλοί οι νέοι αθλητές που μπροστά στην περιγραφή της προοπτικής τους από τα μίντια και τις προσδοκίες των φιλάθλων στο ξεκίνημα της διαδρομής λυγίζουν από το βάρος και χάνονται. Ο Kόμπε όχι μόνο δέχτηκε το στοίχημα, αλλά το αύξησε. Να γίνει ο καλύτερος παίκτης της ομάδας του, ο καλύτερος παίκτης της χρονιάς, ο καλύτερος παίκτης της γενιάς του, ένας από τους 5 καλύτερους όλων των εποχών. Ο αριθμός-ρεκόρ των 81 πόντων που πέτυχε κόντρα στους Ράπτορς λειτουργεί ως συμπύκνωση αυτής της στάσης, οριοθετώντας την υπερβολή ως ρεαλιστικό στόχο, την υπέρβαση ως απλή διάβαση, το παραπάνω ως μέτρο.

Εχουμε συνηθίσει οι θρύλοι να έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τον χρόνο και τον αποχωρισμό. Είτε να χάνονται σε νεαρή ηλικία και να στέκουν εκεί ως αέναες προοπτικές, ως υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν και υποθέσεις που μονίμως προσθέτουν δυνατότητα στο συντελεσμένο, είτε να φεύγουν σε βαθιά γεράματα, ασήκωτοι, σχεδόν σαν θεσμοί, ενσαρκώσεις της ίδιας της ιστορίας του μέσου τους. Ο Kόμπε έφυγε λίγο μετά την ολοκλήρωση της μπασκετικής του καριέρας. Δεν υπήρχαν ερωτήματα για το τι παραπάνω θα μπορούσε να προσφέρει και μαζί δεν υπήρξε ο χρόνος για να ξεχαστεί ώστε να τον θυμηθούμε ξανά με λευκά μαλλιά ξαπλωμένο πάνω σε κουρασμένες δάφνες. Η κατάληξή του ήταν η ολοκλήρωση της μπασκετικής του καθημερινότητας και μαζί του μπασκετικού του μύθου. Αλλά μαζί θα στέκει για πάντα και ως μια διαρκής υπενθύμιση θανάτου.

Γιατί ο αθλητής είναι πάντοτε ο πιο ζωντανός. Η ύπαρξη, ως υπερθετικός, του σώματος, ως μια σάρκινη ένταση του παρόντος που ξεπερνά το ανθρώπινο, η ύλη μεταμορφωμένη σε χάρη. Ολα αυτά έσβησαν με τον πιο απότομο τρόπο με το δυστύχημα. Και ο θάνατος πάνω από τα συντρίμμια ως ο μεγάλος εξισωτής. Σε ένα μονάκι με τη σκιά σου. Χωρίς κοινό και χωρίς παρατάσεις.

tsalapatis.blogspot.com

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Με τον Αστερίξ στη χώρα πέρα από τον χρόνο
Με τον τρόπο που το εύχεσαι σε πρόσωπο οικείο και αγαπημένο. Στα 92 του, στο σπίτι του, στο κρεβάτι του, από ανακοπή στον ύπνο του. Ετσι έφυγε στις 24 του Μάρτη από τη ζωή ο Αλμπέρ Ουντερζό, συνδημιουργός και...
Με τον Αστερίξ στη χώρα πέρα από τον χρόνο
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Το χόβερκτράφτ μου είναι γεμάτο χέλια (με αφορμή τον θάνατο του Terry Jones)
Οι Μόντι Πάιθον είναι για την κωμωδία ό,τι είναι οι Beatles για το ροκ. Τελικά αυτό που η ομάδα δημιούργησε δεν είναι απλώς εξαιρετικές στιγμές και ατελείωτες ώρες κωμωδίας. Είναι ένας τρόπος θέασης της ζωής...
Το χόβερκτράφτ μου είναι γεμάτο χέλια (με αφορμή τον θάνατο του Terry Jones)
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ρέκβιεμ για ένα έγκλημα
Ο «Ιρλανδός» είναι η 6η ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε για το οργανωμένο έγκλημα. Η ταινία παίρνει το βάθος της από την επικοινωνία της με τις προηγούμενες ταινίες του Αμερικανού σκηνοθέτη. Δεν προστίθεται στις...
Ρέκβιεμ για ένα έγκλημα
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Εμείς και η απώλεια
Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει. Σταθμός Πελοποννήσου κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα. Είμαστε γέροι...
Εμείς και η απώλεια
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Η δολοφονική προέκταση της μάζας
Το λιντσάρισμα προϋποθέτει όχλο, έχει ανάγκη από τα τυφλά ελατήρια της μάζας, την αίσθηση πως οι κινήσεις σου δεν γίνονται ακριβώς από εσένα, αλλά από τη βουβή μάζα που εκπροσωπούν τα ματωμένα σου χέρια. Η...
Η δολοφονική προέκταση της μάζας
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ο αδιανόητος θάνατος του Αντονι Μπουρντέν
Ο Αντονι Μπουρντέν ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας σεφ, με τον ίδιο τρόπο που ένα φαγητό είναι κάτι πολύ περισσότερο από τη συνταγή του. Ο Μπουρντέν δεν σέρβιρε ποτέ εξωτισμό αλλά τη συμπύκνωση της...
Ο αδιανόητος θάνατος του Αντονι Μπουρντέν

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας