Πηγαίνοντας στο Cine Athenée βίωσα την αίσθηση της παλιάς Αθήνας διαμορφωμένης σε ένα σκηνικό που από μόνο του αποτελεί ερέθισμα για δημιουργία. Αυτό το σκηνικό μού έδωσε την ευκαιρία να αποτυπώσω φωτογραφικά την ατμόσφαιρα της περιοχής σε συνδυασμό με τα έργα που πρόβαλε το σινεμά. Μιλώντας με τον Γιάννη Ασδραχά συνειδητοποίησα ότι το σινεμά αυτό παράγει αυτή τη μοναδική αίσθηση μέσα από τις μνήμες που φέρει από το παρελθόν σε συνδυασμό με τη δύναμη του πυρήνα τέχνης που έχει δημιουργήσει σήμερα.
Μερικές από τις πληροφορίες που μοιράστηκε ο Γιάννης Ασδραχάς: Το Cine Athenée εγκαινιάστηκε τη δεκαετία του ‘60. Τοποθετημένο ανάμεσα στην πλατεία Κολιάτσου και την πλατεία Αμερικής, στην τότε μεσοαστική γειτονιά, έπαιζε ταινίες πρώτης προβολής. Στην ίδια γειτονιά έμενε και ο Νίκος Καζαντζάκης. Τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 διοργανώνονταν φεστιβάλ κινηματογράφου, τα οποία οι κάτοικοι αγκάλιαζαν με θέρμη.
Μετά τη δεκαετία του ‘80 η γειτονιά άρχισε να αδειάζει, καθώς πολλοί από τους κατοίκους μετακόμισαν σε πιο βόρειες συνοικίες της Αθήνας. Η μερική ερήμωση της περιοχής οδήγησε το σινεμά στο κλείσιμο το 2000.
Ενας κάτοικος της περιοχής και επιχειρηματίας, ο κ. Μάκης Πανταζάτος, ανέλαβε προσωπικά το άνοιγμα του σινεμά. Το όραμά του ήταν το Cine Athenée να γίνει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της εποχής που ήταν ανοιχτό και της σημερινής. Το σινεμά αποτελεί για τη γειτονιά ένα συστατικό στοιχείο μέσα από το οποίο μπορούν να δημιουργηθούν και άλλα κέντρα τέχνης και συνύπαρξης. Ετσι από το 2021 το σινεμά είναι και πάλι ανοιχτό, προσελκύοντας τόσο ενήλικες που το είχαν επισκεφτεί ως παιδιά όσο και νέους ανθρώπους που αναζητούν την τέχνη του κινηματογράφου. Το σινεμά έχει πλέον αποκτήσει μόνιμους θαμώνες απ’ όλη την Αθήνα.
♦ Η Λίλια Αγάθου είναι φωτογράφος που ζει στην Αθήνα. Το φωτογραφικό της έργο είναι κυρίως προσανατολισμένο στα θέματα που προκύπτουν μέσα από το αστικό τοπίο. Eχει συμμετάσχει σε μουσικές και θεατρικές παραγωγές. Επίσης έχει εκθέσει φωτογραφίες της σε γκαλερί και φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό
