Οχι, οι εξεγερμένοι κάτοικοι των παρισινών προαστίων, η δεύτερη γενιά των Αλγερινών μεταναστών που συνέρρευσαν μεταπολεμικά στη μητρόπολη για να στηρίξουν το βιομηχανικό της θαύμα, αλλά μετά έμειναν άνεργοι, κληροδοτώντας την απόγνωσή τους στα παιδιά τους, που τώρα της βάζουν φωτιά για να κάψουν το παρόν τους, εφόσον ξέρουν πως δεν πρόκειται να έχουν κανένα μέλλον στα άθλια μπανλιέ, όχι λοιπόν, όλοι αυτοί οι αγριεμένοι νεαροί, που καίνε περιπολικά και κυβερνητικά κτίρια στη μνήμη του αδικοσκοτωμένου δεκαεπτάχρονου Ναέλ, καμία σχέση δεν έχουν με τους εξεγερμένους πολίτες του Παρισιού, που άλωσαν, πυρπόλησαν και γκρέμισαν το φρούριο της Βαστίλης στο Παρίσι, το προπύργιο του απολυταρχικού καθεστώτος, εγκαινιάζοντας τη Γαλλική Επανάσταση.
Εννοείται πως καμία ιστορική και κοινωνιολογική σχέση δεν έχουν – εκτός βέβαια από την αγανάκτηση, που φαίνεται να υποβόσκει διαχρονικά στα θεμέλια της Γαλλίας, η οποία σήμερα γιορτάζει τα 234α γενέθλιά της, την εθνική εορτή της, καθώς γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου του 1789 στην πυρά της Βαστίλης, «Bastille Saint-Antoine» επισήμως.
Το φρούριο της Βαστίλης Σεν Αντουάν αποτελούνταν από οκτώ πύργους που έχτισε το 1370, κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου, ο Ούγος Ομπριό κοντά στο προάστιο Σεν Αντουάν. Από τον 17ο αιώνα ήταν ζοφερή φυλακή για ποινικούς, αλλά και για πολιτικούς κρατούμενους – ήταν ουσιαστικά το κολαστήριο για τους εχθρούς της ελέω Θεού βασιλείας. Ακόμα και ο Βολτέρος πέρασε από τα φρικώδη μπουντρούμια του κάστρου με τους αλυσοδεμένους σκελετούς… Οταν οι περίπου επτά χιλιάδες εξεγερμένοι Παρισινοί πολίτες μπούκαραν στο φρούριο, βρήκαν μόνο επτά φυλακισμένους, οι οποίοι απελευθερώθηκαν, ενώ ο κυβερνήτης της φυλακής, ο Μπερνάρ-Ρενέ ντε Λονέ (Bernard-René de Launay) αποκεφαλίστηκε από το πλήθος…
Τα συντρίμμια της Βαστίλης, οι καπνισμένες πέτρες της, μεταφέρθηκαν σε όλους τους νομούς της Γαλλίας όπου εκτέθηκαν ως τεκμήρια της ανατροπής του δεσποτικού καθεστώτος του Λουδοβίκου. Σήμερα δεν σώζεται τίποτα από το φρούριο της Βαστίλης – στη θέση του υπάρχει η ομώνυμη πλατεία, όπου και η διάσημη Οπερα του Παρισιού. Η νότια τάφρος του φρουρίου έχει μετατραπεί σε λιμανάκι για μικρά σκάφη (Bassin de l’Arsenal) ενώ η βόρεια, σε καλυμμένο κανάλι (Canal Saint Martin).
Το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας αναφέρει πως ο όρος Bastille προέρχεται από το παλαιογαλλικό «bastir», που σημαίνει «χτίζω» – το τοπωνύμιο θα σήμαινε απλώς «κτίριο». Σύμφωνα όμως με το French Etymological Dictionary, αυτό το «bastir» σήμαινε αρχικά «ράβω με μεγάλες, αραιές βελονιές», με προέλευση από το αρχαίο φραγκικό «basta», που είναι οι ίνες της κάνναβης!
Η λέξη με τον καιρό εξελίχθηκε σημασιολογικά από «ράβω» σε «χτίζω», φτάνοντας στο «οχυρώνω». Το ρήμα «bastir» έδωσε και το αγγλικό «baste», που σημαίνει «ράβω χαλαρά». Επίσης στα αγγλικά, το «bastille» έφτασε να σημαίνει «οχυρωμένος πύργος», και μάλιστα αυτός ο ξύλινος πυργίσκος σε ρόδες ως πολιορκητική μηχανή, ενώ «bastion», από την ίδια ρίζα, σημαίνει το οχυρό, το προπύργιο.
Το είπαμε και στην αρχή: ούτε ο Μακρόν είναι ο Λουδοβίκος ούτε οι «Beures», όπως λένε υποτιμητικά οι «καθαροί» Γάλλοι τους συμπολίτες τους βορειοαφρικανικής καταγωγής, είναι οι «sans culottes», οι αβράκωτοι της εργατικής τάξης του 18ου αιώνα που έκαψαν τη Βαστίλη φορώντας παντελόνια και όχι τις βράκες (culottes) των ευγενών. Το μόνο που τους ενώνει είναι η οργή και η λαχτάρα να γκρεμίσουν τις εκάστοτε Βαστίλες.
? Ο μέσος ετήσιος αριθμός των φυλακισμένων στη Βαστίλη ήταν περίπου 40. Συνηθέστεροι κρατούμενοι ήταν πολιτικοί ταραχοποιοί κατόπιν «βασιλικής ενσφράγιστης παραγγελίας», σύμφωνα με την τότε ισχύουσα νομοθεσία, που επείχε θέση τελεσίδικης απόφασης χωρίς δικαίωμα προσφυγής σε ένδικα μέσα, καθώς και άτομα κατ’ απαίτηση των οικογενειών τους, είτε για ανυπακοή είτε για να εμποδιστεί κάποιος διασυρμός.
