Εψαχνε το χρώμα, βρήκε τον άνθρωπο

Η Catherine Auzuret είναι μητέρα, ασχολείται με τη σάμπα και παίζει ντραμς με ομάδες που κάνουν παραστάσεις δρόμου.

Ζει στο Παρίσι, της αρέσει να γράφει και να φωτογραφίζει.

Με τη φωτογραφική μηχανή «σχεδιάζει» σώματα, υφές, ανακατεύει υλικά, ψάχνει τους άξονες της πόλης, που την καλεί να την ανακαλύψει στα στενά του Σατλέ και τις ανηφόρες της Μονμάρτρης.

◽ Πώς ξεκίνησες τη φωτογραφία;

Πάντα έβγαζα φωτογραφίες, αλλά ποτέ σε τέτοιο βαθμό όσο τα τρία τελευταία χρόνια.

Τότε συνέβησαν δύο σημαντικά γεγονότα που άλλαξαν ριζικά τη ζωή μου.

Ημουν εντελώς μπλοκαρισμένη, σωματικά και ψυχολογικά, ανίκανη να κάνω το οτιδήποτε, να σκέφτομαι αισιόδοξα, να απολαμβάνω, να πιστεύω.

Χρειάστηκε χρόνος και σιγά σιγά μπόρεσα να κουνηθώ ξανά, παλεύοντας ενάντια στον πόνο.

Μπορούσα να επιστρέψω στους μεγάλους περιπάτους μου. Πάντα μετάνιωνα που δεν είχα μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου για χρόνια.

Οταν περπατάς βλέπεις πολλά. Σε διαφορετικές στιγμές της μέρας, το τι βλέπεις, τι συναντάς είναι πάντα διαφορετικό ανάλογα με τη διάθεσή σου και την ευαισθησία σου.

Επίσης εξαρτάται από τις συνθήκες των ανθρώπων, τη στιγμή και τις περιοχές που επιλέγεις να πας.

Αγόρασα μια φωτογραφική μηχανή. Πρώτα κυνήγησα τα χρώματα. Ενα χρώμα/μια μέρα.

Επειτα αιχμαλώτισα τη σκιά. Επικεντρωνόμουν στην ομορφιά της, πόσο ισχυρή ήταν.

Μετά από αυτή την περίοδο έψαχνα για όλες τις βρόμικες κηλίδες, σημάδια ή υγρά στο έδαφος. Αυτό άνοιξε περισσότερο τη φαντασία μου.

Μπορούσα να δω τόσα πολλά πράγματα σ’ αυτά.

Μια μέρα κοίταξα πραγματικά ψηλά και ξεκίνησα να παρακολουθώ τους ανθρώπους και τις σκηνές. Παρακολουθούσα και έβλεπα.


◽ Τι σημαίνει η φωτογραφία για σένα;

Σημαίνει ότι είμαι συνδεδεμένη με τον κόσμο. Είμαι ανοιχτή σ’ αυτόν.

Οπως κι αν το κάνω, τυπώνω ένα κομμάτι μου σε ένα άλλο που δεν μου ανήκει.

Εξελίσσει την οξύτητά μου, την ικανότητά μου να πιάσω ό,τι οι υπόλοιποι δεν βλέπουν καν.

Μπορώ να δω τόσο πολλές λεπτομέρειες, τόσο πολλά πρόσωπα, τόσο πολλές στιγμές και να διαλέξω μία επειδή είναι φωτεινή ή ασυνήθιστη ή συναρπαστική και να δώσω τη δική μου ερμηνεία των γεγονότων με τα συναισθήματά μου.

Στην πραγματικότητα, μου έφερε ηρεμία, χαρά, ειρήνη.

Χρειάζομαι ηρεμία και συγκέντρωση για να ξεκινήσω να «σουτάρω» (ένας περίεργος όρος στη γλώσσα της φωτογραφίας στα αγγλικά – «shoot» = «σκοτώνω» το θέμα).

Οσο πιο πολύ ασχολούμαι, τόσο πιο πολύ ταΐζω το μυαλό και την ψυχή μου. Κάποιοι λένε ότι είναι μια δουλειά.

Κατά κάποιον τρόπο ναι, αλλά προτιμώ να το λέω εξέλιξη.


◽ Πες μας μια ιστορία δρόμου που επηρέασε τον τρόπο που φωτογραφίζεις και βλέπεις τα πράγματα.

Μια μέρα ήμουν έξω στον δρόμο, μαζεύοντας κάτι που είχε πέσει στο έδαφος.

Ηταν νωρίς το πρωί, ο καιρός ήταν πολύ σκοτεινός και συννεφιασμένος.

Οταν σηκώθηκα αργά, είδα πιο κάτω σε ένα μαγαζί μια αντανάκλαση του τι συνέβαινε πίσω από την πλάτη μου.

Και αυτή η αντανάκλαση ήταν κατευθείαν στο πρόσωπο μια πλαστικής κούκλας βιτρίνας.

Εξαιτίας του καιρού, το φως ήταν μαγευτικό και έδινε τόσο πολλές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες μπροστά στα μάτια μου.

Τράβηξα την πρώτη φωτογραφία της σειράς και όταν την επεξεργάστηκα, είδα με κάποιο τρόπο, χωρίς διπλή έκθεση ή ρετουσάρισμα, μια άλλη οπτική της πραγματικότητας.

Μπορούσα να εκφράσω τη θηλυκότητα στην πόλη μου.

Ακόμα και το βλέμμα της κούκλας, ενώ δεν ήταν ζωντανή, έβγαζε ένα είδος «υπαναχώρησης», «απόστασης», όπως το δικό μου και θα μπορούσε να μου δώσει την ευκαιρία να το περάσω μέσα από τα κτίρια ή τα δέντρα που είναι μέρος των περιπάτων μου κι αυτά.

Παρατήρησα ότι αυτού του είδους οι κούκλες εξαφανίζονται. Ετσι, αποφάσισα να περπατήσω παντού τριγύρω, στις περισσότερες οδούς του Παρισιού, τη μια συνοικία μετά την άλλη, ώστε να προσπαθήσω να βρω και την τελευταία.

Ονόμασα τη σειρά «la femme dans la ville – réflexion/reflection», μια διπλή έννοια, δηλαδή «σκέψεις και συλλογισμοί μιας γυναίκας στην πόλη της».

Από εκείνη τη στιγμή, δεν έχω ξαναδεί τις βιτρίνες όπως πριν.

Αστεγοι, μετανάστες, ηλικιωμένοι επίσης τραβούν την προσοχή μου.

Με αγγίζουν οι άνθρωποι, αλλά πιο πολύ απ’ αυτό βλέπω μοναξιά, σύγχυση, το νόημα ή την έλλειψη νοήματος της ζωής.

Μερικές φορές νομίζω πως δίνω προσοχή σ’ αυτούς για τους οποίους οι περισσότεροι άνθρωποι δεν νοιάζονται πια.

Με πολύ σεβασμό τούς τραβάω φωτογραφία και τις περισσότερες φορές δεν ρωτώ, είναι αλήθεια.

Μερικές φορές, προκειμένου να δείξεις την πραγματικότητα μιας στιγμής, όμορφης, άσχημης, λυπημένης ή εντυπωσιακής, πρέπει να «κλέψεις» τη στιγμή του συναισθήματος.

◽ Είσαι επαγγελματίας φωτογράφος;

Οχι, δεν είμαι. Είμαι τυχερή που έχω μια δουλειά που μου δίδαξε τη φωτογραφία.

Είμαι διαχειρίστρια εκτυπώσεων σε ένα διαφημιστικό πρακτορείο.

Με ενδιαφέρει η εικόνα επειδή αποτελεί μεγάλο μέρος της δουλειάς μου.

Ετσι, με έναν υποσυνείδητο τρόπο, έμαθα τα βασικά για το «μήνυμα» στην εικόνα. Εμαθα το κάδρο, έμαθα το χρώμα.

Αυτά βοήθησαν σίγουρα πολύ. Σε αντίθεση με το τι κάνω κάθε μέρα στη διαφήμιση, δεν ρετουσάρω τις φωτογραφίες μου.

◽ Πώς βλέπεις τα πράγματα στη χώρα σου;

Σίγουρα είμαι πολιτισμικά επηρεασμένη από διάσημους Γάλλους φωτογράφους και σκηνοθέτες, από την πόλη που ζω, από την ίδια μου την εκπαίδευση και τις επιρροές μου, από τη δουλειά που κάνω.

Αλλά δεν με απασχολεί τι έκαναν ή κάνουν οι άλλοι. Δεν αντιγράφω…

Ζητώ με ταπεινότητα να μιλήσω για το τι είναι καλή εικόνα και τι όχι.

Το πιο σημαντικό για τον καθένα είναι το συναίσθημα και η συμβατότητα.

 Βρείτε την στο instragram: @sawadicat

 Η γκαλερί μας στο instagram: @efsyn_newspaper