«Πούλα & φύγε!»

Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα κόντρας ανάμεσα σε προέδρους και οπαδούς. Πόσο μάλλον όταν το χέρι του «αφεντικού» δεν μπαίνει βαθιά στην τσέπη για να ικανοποιήσει την όποια δίψα των φιλάθλων μιας μεσαίου επιπέδου ομάδας, η οποία όμως συνήθιζε να δυσκολεύει τους αντιπάλους της στο παρελθόν καταγράφοντας παράλληλα ευρωπαϊκές συμμετοχές.

Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές ενώ τα ακριβά περιουσιακά στοιχεία -οι ποδοσφαιριστές δηλαδή- φεύγουν για άλλες… παραλίες, σπάνια αντικαθίστανται από ισάξια. Με αποτέλεσμα να «μικραίνει» χρόνο με τον χρόνο η ομάδα και τελικά να εξελίσσεται σε ένα σύνολο χωρίς φιλοδοξίες.

Ας πάμε πάλι στην αρχή. Οσο ο πρόεδρος βάζει λεφτά, κρατάει ευχαριστημένους τους οπαδούς και σκέφτεται με ποδοσφαιρική λογική όλα είναι μέλι-γάλα. Τι γίνεται όμως όταν το ταμείον είναι μείον, όταν πουλάει τον έναν ποδοσφαιριστή μετά τον άλλον ή όταν διώχνει κακήν κακώς ανθρώπους που έχουν προσφέρει πολλά στον σύλλογο;

Μια τέτοια περίπτωση συναντάμε σε μια βιομηχανική πόλη της βορειοανατολικής Αγγλίας, το Νιούκαστλ. Το 2007 η τοπική ομάδα άλλαξε χέρια, όταν ο επιχειρηματίας Μάικ Ασλεϊ απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών αρχικά από τον Τζον Χολ (41,6%) και τον Φρέντι Σέπερντ (28%) και έπειτα αγόρασε το 100% της ποδοσφαιρικής εταιρείας.

Από τότε ξεκίνησε η κατιούσα, με αποκορύφωμα τον υποβιβασμό στη δεύτερη κατηγορία της Αγγλίας το 2009. Μάλιστα εκείνη τη χρονιά ο Ασλεϊ από τη μια παραδέχτηκε τις κακές επιλογές, αλλά από την άλλη δήλωσε μετανιωμένος για την εξαγορά του συλλόγου! «Πλέον ψάχνω να βρω κάποιον που θα αγοράσει την ομάδα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα» είχε πει χαρακτηριστικά.

Σεζόν με τη σεζόν το καλά δομημένο ρόστερ διαλυόταν. Εφυγαν παίκτες όπως ο Γκίβεν, ο Μίλνερ, ο Σολάνο, ο Χοσέ Ενρίκε, ο Ενζόγκμπια, ο Μάρτινς, ο Νόλαν, ο Εμρέ, ο Νταφ, ο Οουεν και άλλοι.

Εξαίρεση στην πολιτική του «πουλάω ακριβά, αγοράζω φτηνά» αποτέλεσε η περίοδος 2011-2012. Ο Ασλεϊ, ο οποίος παρεμπιπτόντως συγκαταλέγεται στην πεντάδα των πλουσιότερων ιδιοκτητών της Πρέμιερ Λιγκ, έντυσε στα ασπρόμαυρα τον Καμπάιγ, τον Παπίς Σισέ, τον Ντέμπα Μπα και τον Μπεν Αρφά, έχοντας βέβαια… ξεγελάσει τη Λίβερπουλ με την παραχώρηση του Αντι Κάρολ έναντι 41 εκατ. ευρώ.

Εκείνη τη χρονιά η Νιούκαστλ λίγο έλειψε να βρεθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Εν τέλει -ενάντια σε όλα τα προγνωστικά- τερμάτισε στην 5η θέση, χαρακτηρίστηκε ομάδα-έκπληξη και έφτασε ώς τα προημιτελικά του Γιουρόπα Λιγκ όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα φιναλίστ του θεσμού Μπενφίκα.

Ο Ασλεϊ αποφάσισε πως είναι καιρός να… διώξει κόσμο και πάλι, αν και αυτή τη φορά δεν αναλώθηκε σε φτηνές εναλλακτικές. Ο Μπα, ο Καμπάιγ, ο Ντεμπισί και ο Εμπιά κούνησαν μαντίλι, ο Μπεν Αρφά ακροβατούσε μεταξύ 11άδας και πάγκου και οι μεταγραφικές προσθήκες αποδείχτηκαν η μία χειρότερη από την άλλη παρά το μεγάλο κόστος.

Οι οπαδοί δεν άντεχαν να βλέπουν την αγαπημένη τους ομάδα να «μικραίνει» και εναντιώθηκαν στον ιδιοκτήτη. Τι του καταλογίζουν; Ελλειψη φιλοδοξίας, ανεπάρκεια μεταγραφών και πρόσληψη ανίκανων στελεχών σε καίριες θέσεις, όπως για παράδειγμα του Τζο Κινίαρ ο οποίος κατείχε τον ρόλο του διευθυντή ποδοσφαίρου έχοντας τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις μεταγραφές.

Η τοποθέτηση του Κινίαρ σε έναν τόσο κομβικό ρόλο χαρακτηρίστηκε «αστεία, γελοία και ανόητη», αν σκεφτεί κανείς ότι ο 68χρονος ξεχνούσε ακόμα και τα ονόματα των ποδοσφαιριστών («Εφ.Συν.», 3/8/2013)!

Με αφορμή την αποχώρησή του τον Φεβρουάριο του 2014 -αφήνοντας πίσω του… στάχτες- ο θρύλος της Νιούκαστλ, Αλαν Σίρερ, είπε το εξής: «Οταν έχουν ειπωθεί τόσα πολλά πράγματα για τους παίκτες που θα απαρτίζουν το ρόστερ, όταν έχεις ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να αποδυναμωθεί το υπάρχον υλικό και γίνεται κάτι τέτοιο, τότε ο ιδιοκτήτης είναι ο μοναδικός υπαίτιος».

Οι αποτυχίες ήταν διαδοχικές και οι φίλαθλοι ζητούσαν επανειλημμένως από τον Ασλεϊ να πουλήσει τις μετοχές του και να φύγει, ενώ κατά διαστήματα εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους μέσω αποχής από τους αγώνες. Για να καταλάβετε, είναι κάτι σαν τα «Τζίγγερ, πούλα και φύγε» των οπαδών του Παναθηναϊκού προς τον Γιάννη Βαρδινογιάννη.