Το τρίπτυχο της επιτυχίας

Ο Μαρσέλο Μπιέλσα, ο El Loco (τρελός) του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, μαζί με τον διευθυντή των ακαδημιών της Νιούελς Ολντ Μπόις, Χόρχε Γρίφα, ταξίδεψαν ώς το Μέρφι της Σάντα Φε το 1986 για να δουν έναν 13χρονο αμυντικό, το όνομα του οποίου είχε φτάσει στ’ αυτιά τους.

Εφτασαν στις 2 τα ξημερώματα στον προορισμό τους και ο πιτσιρικάς κοιμόταν. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Εκτορ Ποκετίνο τούς έβαλε στο δωμάτιο και ο Μπιέλσα είδε τον μικρό Μαουρίσιο και είπε: «Αυτά τα πόδια είναι ποδοσφαιρικά»…

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ο Μαουρίσιο Ποκετίνο μετακόμισε στο Ροσάριο και ανέβηκε στην πρώτη ομάδα της Νιούελς στα 19 χρόνια του, πριν φύγει για την Ευρώπη και υπογράψει στην Εσπανιόλ σε ηλικία 22 χρόνων.

Ηταν πάντα σοβαρός, πειθαρχημένος και δουλευταράς. Διεθνής με την Αργεντινή, έπαιξε επίσης για τις Παρί Σεν Ζερμέν και Μπορντό προτού επιστρέψει στη Βαρκελώνη και κρεμάσει τα παπούτσια του εκεί όπου ξεκίνησε την ευρωπαϊκή του περιπέτεια.

Από τον ίδιο σύλλογο, την Εσπανιόλ, θα άρχιζε και η δεύτερη καριέρα του, αυτή του προπονητή. Τον Ιανουάριο του 2009, οι «παπαγάλοι» απέλυσαν τον Χοσέ Μανουέλ Εσνάλ και στράφηκαν στον Ποκετίνο, μολονότι αρχικά τον προόριζαν για τον πάγκο της β΄ ομάδας.

Η κατάσταση όμως ήταν τόσο δραματική, με την Εσπανιόλ 18η στο πρωτάθλημα, μόλις πέντε βαθμούς από την επικίνδυνη ζώνη, που αποφάσισαν να ρισκάρουν.

Ηταν όμως ρίσκο και για τον Ποκετίνο, που είχε αποχωρήσει ως παίκτης μόλις δυόμισι χρόνια νωρίτερα και κλήθηκε να επιστρέψει ως αφεντικό σε αποδυτήρια γεμάτα από πρώην συμπαίκτες του.

Μόλις δύο μήνες νωρίτερα είχε πάρει το δίπλωμα προπονητή και η μοναδική εμπειρία του ήταν ως βοηθός προπονητή στη γυναικεία ομάδα της Εσπανιόλ.

Δεν άργησε όμως να παρουσιάσει αποτελέσματα. Η Εσπανιόλ κέρδισε τα 8 από τα 10 τελευταία παιχνίδια της στη λίγκα εκείνης της χρονιάς, συμπεριλαμβομένου του αγώνα στο «Καμπ Νόου» απέναντι στην Μπαρτσελόνα, και τελικά τερμάτισε 10η.

Στα επόμενα τρία χρόνια, ο νεαρός Αργεντινός τεχνικός επέβαλε τα «θέλω» του και βοήθησε την Εσπανιόλ να αποκτήσει χαρακτήρα.

Απαίτησε να αγωνίζονται όλες οι νεανικές ομάδες του συλλόγου με σύστημα 4–4–2 και να αντιμετωπίζουν η καθεμία ηλικιακά μεγαλύτερους αντιπάλους ώστε να ανεβαίνει ο βαθμός δυσκολίας.

Οσο για την πρώτη ομάδα, οι ρυθμοί προπόνησης ήταν εξαντλητικοί, κάτι όμως που ωφέλησε τους παίκτες του.

Το είχε επισημάνει και ο Πεπ Γουαρδιόλα, τότε τεχνικός της Μπαρτσελόνα: «Υπάρχουν ομάδες που σε περιμένουν στο δικό τους μισό, και ομάδες που έρχονται κατά πάνω σου. Η Εσπανιόλ έρχεται κατά πάνω σου»…

Αυτά τα χαρακτηριστικά αναζήτησε η Σαουθάμπτον και τον έφερε στο «Νησί» τον Ιανουάριο του 2013.

Εναν μήνα αργότερα, ο Αργεντινός τεχνικός εξήγησε στους δημοσιογράφους τις πρώτες του κινήσεις: «Στιλ μας πλέον είναι να ανακτούμε την μπάλα όσο το δυνατόν πιο σύντομα και να βγαίνουμε μπροστά».

Οι «Αγιοι» τερμάτισαν 14οι και το καλοκαίρι του 2013 οι παίκτες ένιωσαν στο πετσί τους τι σημαίνει προετοιμασία με τον Ποκετίνο, καθώς βρέθηκαν να κάνουν έως και τρεις δίωρες προπονήσεις την ημέρα.

Στη σεζόν που ακολούθησε φάνηκαν τα αποτελέσματα της καλοκαιρινής δουλειάς: η Σαουθάμπτον είχε μέσο όρο κατοχής 58,4% και ήταν τρίτη στα τάκλιν. Επιπλέον, ήταν ο αντίπαλος απέναντι στον οποίο οι ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ είχαν το χαμηλότερο ποσοστό σε ολοκληρωμένες πάσες.

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του Ποκετίνο όμως ήταν και είναι η αφοσίωσή του στους νεαρούς παίκτες.

Σύμφωνα με τον Ποκετίνο, «το μυαλό του ποδοσφαιριστή λειτουργεί σε δύο διαστάσεις: το συνειδητό και το μη συνειδητό. Οσο κι αν τελειοποιείται η τεχνική και η μεθοδολογία μέσα από τις προπονήσεις, από τη στιγμή που οι νεαροί παίκτες μπαίνουν στο άγχος των αγώνων, το μη συνειδητό μέρος του μυαλού τους παίρνει τα ηνία. Την ώρα της αλήθειας, που συνήθως συμπίπτει με την ώρα του στρες, βγαίνει στην επιφάνεια η πραγματική φύση τους, ως ποδοσφαιριστών και ως ανθρώπων. Δουλειά μας είναι να τους χαλυβδώσουμε».

Δεν είναι τυχαίο ότι από τα δικά του χέρια βγήκαν ποδοσφαιριστές των αγγλικών γηπέδων, όπως οι Λαλάνα, Λουκ Σο, Τζέι Ροντρίγκεζ, Ρίκι Λάμπερτ ή Κέιλουμ Τσέιμπερς, όλοι τους μέλη αργότερα της Εθνικής Αγγλίας.

Το τρίπτυχο «πίεση ψηλά, φυσική κατάσταση, δουλειά με τους νέους» τράβηξε το ενδιαφέρον του Ντάνιελ Λέβι που το 2014 στράφηκε στον Αργεντινό τεχνικό.

Διαπραγματεύτηκε μάλιστα απευθείας μαζί του, καθώς ο Ποκετίνο δεν έχει καν ατζέντη. Δεν τον νοιάζει να καλλιεργήσει την εικόνα του ή να κάνει δημόσιες σχέσεις ή να επικοινωνεί μέσω των social media: «Δεν χρειάζομαι 500.000 followers για να νιώθω καλά», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Οταν είπε το «ναι» στην Τότεναμ, λοιπόν, ο Ποκετίνο ήξερε πολύ καλά πού… έμπλεκε. Με τη δαπανηρή κατασκευή του νέου γηπέδου εν εξελίξει, οι ιδιοκτήτες του λονδρέζικου συλλόγου χρειάζονταν έναν προπονητή που να τους εξασφαλίσει δύο πηγές πλουτισμού.

Κατ’ αρχάς το Τσάμπιονς Λιγκ και τα παχυλά μπόνους συμμετοχής στους ομίλους και, δεύτερον, την ανάπτυξη των ταλέντων της ακαδημίας προκειμένου να μη χρειάζονται δαπανηρές μεταγραφές ή τεράστια συμβόλαια.

Ομως ο Ποκετίνο ανταποκρίθηκε και κατάφερε να αλλάξει τον χαρακτήρα της Τότεναμ, που ναι μεν είχε ωραίο στιλ παιχνιδιού, αλλά δεν ήταν πάντα αποτελεσματικό.

Παρά τους περιορισμούς στο μπάτζετ (η ομάδα δεν έχει κινηθεί καθόλου στις δύο τελευταίες μεταγραφικές περιόδους), η Τότεναμ ποτέ δεν τερμάτισε πιο κάτω από τους ανταγωνιστές της (τερμάτισε 3η, 2η και 3η στα τελευταία τρία χρόνια ενώ είναι 3η στην τωρινή σεζόν, με πέντε αγωνιστικές να υπολείπονται στο πρωτάθλημα.

Η αγγλική εθνική ομάδα έχει έντονο «άρωμα Τότεναμ» με τους Κέιν, Ντέλε Αλι, Ντάιερ, Γουόκερ, Τρίπιερ, Γουίνκς και Ρόουζ, και έχει δώσει ένα σάλτο προς τα εμπρός, μπαίνοντας στην τετράδα του Μουντιάλ, αλλά και στα τελικά του Nations League μέσα στους τελευταίους μήνες.

Και τι να πει κανείς για την πρόκριση των «σπιρουνιών» στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ σε βάρος της ζάμπλουτης Μάντσεστερ Σίτι; Μια τεράστια υπέρβαση. Θα έχει και συνέχεια με τον Αγιαξ; Μόνο ο Ποκετίνο γνωρίζει πλέον πού βρίσκεται το ταβάνι των παικτών του…