Τελικός Μουντιάλ 2026: Ο Μέσι και 10 Ισπανοί διεθνείς έχουν διδαχθεί το ποδόσφαιρο στην Μπαρτσελόνα

Στον 21ο αιώνα έχουν πλέον αμβλυνθεί -έως και εξαφανιστεί- τα ιδιαίτερα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά για τα οποία ξεχώριζαν οι εθνικές ομάδες.

Η Αγγλία δεν παίζει αποκλειστικά με γιόμες, η Ολλανδία δεν θυμίζει πλέον το «κουρδιστό πορτοκάλι» του Ρίνους Μίχελς, η Ιταλία δεν εφαρμόζει το κατενάτσιο – ίσως αν το εφάρμοζε, να μην ήταν απούσα από τρία διαδοχικά Μουντιάλ… Η Γαλλία ενίοτε παίζει με το μπρίο που χαρακτήριζε κάποτε τη Βραζιλία, η Αργεντινή «καθαρίζει» τους αγώνες της με τη σιδερένια πυγμή των τελευταίων λεπτών που ήταν ίδιον των Γερμανών.

Μέσα στο συνονθύλευμα που έχει δημιουργήσει η παγκοσμιοποίηση στον χώρο της μπάλας, ξεχωρίζεi και αναδεικνύεται μία σταθερή αξία: η σχολή ποδοσφαίρου, κυριολεκτική και μεταφορική, που δημιούργησε η Μπαρτσελόνα το 1979 σε μια αγροικία: η Λα Μασία.

Το παιχνίδι της Ισπανίας του Λουίς ντε λα Φουέντε, που απενεργοποίησε τελείως και διαδοχικά την Πορτογαλία, το Βέλγιο και τη Γαλλία στο φετινό Μουντιάλ, έχει τη βάση του στην τακτική που τα πιτσιρίκια μαθαίνουν στη συγκεκριμένη ακαδημία. Μια τακτική που προέρχεται από τις ολλανδικές διδαχές και αποτελεί το πνευματικό παιδί του Γιόχαν Κρόιφ, του ανθρώπου που εμπνεύστηκε τη σύγχρονη αγωνιστική ταυτότητα της Μπαρτσελόνα. Ο καλύτερος μαθητής του, ο Πεπ Γουαρδιόλα, εξέλιξε το μοντέλο αυτό στην Μπαρτσελόνα, την Μπάγερν και τη Μάντσεστερ Σίτι, ενώ το εφαρμόζει και ο Λουίς Ενρίκε αρχικά στους Καταλανούς και πλέον στη δις πρωταθλήτρια Ευρώπης Παρί Σεν Ζερμέν.

Η αποθέωση της πάσας βρίσκεται πίσω από τη μουντιαλική επιτυχία της Ισπανίας το 2010. Η πιο εξελιγμένη μορφή της, που συνδυάζεται με έντονη πίεση ψηλά χωρίς μπάλα, χαρακτηρίζει την τωρινή «ρόχα», επίσης γεμάτη με παιδιά της ακαδημίας των «μπλαουγράνα». Αν το πρώτο μουντιαλικό τρόπαιο των Ιβήρων είχε εκφραστές τους Τσάβι, Ινιέστα, Πουγιόλ, Πικέ, Φάμπρεγας, όλοι τους απόφοιτοι της Λα Μασία, το ίδιο συμβαίνει και με την Ισπανία του 2026. Δουλεμένοι πάνω στο ομαδικό παιχνίδι στην καταλανική ακαδημία και παράλληλα στα χέρια του Λουίς ντε λα Φουέντε στα νεανικά κλιμάκια της ισπανικής ομοσπονδίας από το 2013 έως το 2023…

Οκτώ από τους 26 παίκτες του Ισπανού εκλέκτορα στα αμερικανικά γήπεδα ξεκίνησαν την καριέρα τους στη Λα Μασία: Πάου Κουμπαρσί, Ερικ Γαρθία, Μαρκ Κουκουρέγια, Λαμίν Γιαμάλ, Γκάβι, Αλεξ Γκριμάλντο, Ντάνι Ολμο και Βίκτορ Μουνιόθ. Αλλοι δύο πήγαν στην Μπαρτσελόνα αργότερα, στην ανδρική ομάδα, αλλά αναδεικνύονται μέσα από το κλασικό 4-3-3 της Μπαρτσελόνα: ο Πέδρι και ο Φεράν Τόρες.

Ο κορυφαίος απόφοιτος της Λα Μασία, τρόφιμός της από τα 13 χρόνια του, θα είναι επίσης παρών στον αυριανό τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Νιου Τζέρσι. Φοράει το νο10 και το περιβραχιόνιο της Αργεντινής και βρίσκεται ένα βήμα από το να πιστοποιήσει ότι είναι ο καλύτερος παίκτης που έχουν δει ποτέ τα παγκόσμια γήπεδα. Στις δικές του εμπνεύσεις βασίζει τις ελπίδες της για repeat η «αλμπισελέστε». Εκτός αν του κλείσουν τον δρόμο τα πάλαι ποτέ πιτσιρίκια της ακαδημίας, που τον είχαν αφίσα στα δωμάτιά τους, τον παρακολουθούσαν στους αγώνες των «μπλαουγράνα» στο «Καμπ Νόου» και ονειρεύονταν να του μοιάσουν. Πόσοι όμως είχαν φανταστεί ότι θα τον βρουν απέναντί τους μια μέρα με φόντο το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου;