Αναπόφευκτα γρήγορη, κύμα ερεθισμάτων θέλουμε να είναι η ροή του κειμένου! Σαν κτυπήματα από άκρα, πόδια και χέρια, όσα μοιάζουν σίδερα.
Αναπόφευκτα! Στο κικ μπόξινγκ διέπρεψε ο Μιχάλης Ζαμπίδης, Θαρρείς πως γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1980 στην Αθήνα για να αποδείξει τα δυναμικά όρια του ανθρώπινου σώματος! Μα δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος της θέλησης μας να εμπεριέχει το άρθρο την αίσθηση διαδοχικών κτυπημάτων προς την συνείδηση μας (άρα μην φοβάστε, δεν κινδυνεύετε!). Αλλά και το τελικό συμπέρασμα πως η σιδερένια ισχύς μπορεί να συνυπάρχει με δημιουργικές προθέσεις και όχι κατ’ ανάγκη με καταστροφική διάθεση όπως ενστικτωδώς υπαγορεύει η επιθετικότητα του αθλήματος…
Πάμε λοιπόν, «καλυφθείτε»! Αρχισε να γυμνάζεται από έξι ετών, μα η κοινή γυμναστική ήταν φανερό πως δεν ικανοποιούσε τη φυσική τάση του… Συνέχισε με σοτοκάν καράτε, μικρό, 10χρονο, παιδί ακόμη κέρδισε καφέ ζώνη, μάθαμε πως τη φυλάει σαν ιερό κειμήλιο! Παράλληλα, ασχολήθηκε με άλλη πολεμική τέχνη, του μουάι τάι, πρόσθεσε στην παράλληλη ενασχόληση το κικ μπόξινγκ. Τονίζουμε τη συνύπαρξη προπονητικών και επίσημων αγωνιστικών προγραμμάτων επειδή απαιτείται ψυχοσωματική αφοσίωση, αν όχι ψυχοσωματικός διαμερισμός, με στόχο την ένωση των τμημάτων της υπερπροσπάθειας-ψυχοσωματικής διέγερσης αν σκεφθείτε την φύση του αθλήματος ώστε συγκροτημένος να διεκδικήσεις διακρίσεις!
Πρωταθλητής στην κατηγορία παίδων σε ηλικία 10 χρόνων. Στα 16 του προτάθηκε η ένταξη του στο «Βραβείο Γκίνες», βλέπετε ως τότε είχε πετύχει 48 νίκες νοκ-άουτ απέναντι στους αντιπάλους του, σε 60 αγώνες.
Απεσταλμένος ο υπογράφων στο Πεκίνο, το 2008, για την κάλυψη των Ολυμπιακών Αγώνων, θυμόμαστε συναδέλφους από πολλές χώρες να μας ρωτούν για τον Μιχάλη Ζαμπίδη.
Είχε προηγηθεί τον Μάρτιο του 2008 η νίκη του με την παγκόσμια απήχηση, είχε υποτάξει (επιτρέψτε μας την έκφραση, όσοι θυμάστε τον αγώνα συμφωνείτε!) τον Αυστραλό πρωταθλητή της κατηγορίας του 70 κιλών Ντάνιελ Ντόουσον, τον επονομαζόμενο «The Rock», το παγκόσμιο φόβητρο της ίδιας εποχής. Και μάλιστα όχι όπου κι όπου…
Ο Ζαμπίδης τον νίκησε εκτός έδρας όπως θα λέγαμε αν ήταν ποδόσφαιρο ,ο αγώνας είχε γίνει στην Αυστραλία. Με τον κόσμο από τις εξέδρες να ενθαρρύνει τον «The Rock» στην «Αρένα» της Μελβούρνης ,να αποδοκιμάζει τον έλληνα αλλά στο τέλος να σείεται το στάδιο από το ιπποτικό χειροκρότημα-αναγνώριση της ανωτερότητας του Μιχάλη Ζαμπίδη.
Ήταν ήδη γνωστός ως «Iron Mike». Σιδερένιο σώμα, σιδερένια θέληση, σας βεβαιώνουμε για αυτό όσοι τον έχουμε γνωρίσει, δίκαιο λοιπόν το αθλητικό-βαπτιστικό όνομα του!
Αναφερθήκαμε σε αποθέωση, τέτοια, πηγαία ως κρητική(!), ήταν η υποδοχή που του επεφύλαξαν στο Ηράκλειο οι ντόπιοι στις 31 Ιανουαρίου του 2009. Τότε, στο ετήσιο τουρνουά, διοργάνωση του «Minoas Boxing Club», είχε πετύχει την 155 η επαγγελματική νίκη του απέναντι στον δανό πρωταθλητή Ρασάν Μουχαρέμπ. «Ανδρείος σαν Κρητικός!» είχε αναφωνήσει δίπλα μας όχι προπονητής αλλά δάσκαλος σχολείου της Κρήτης.
Τον χειμώνα του 2010, εκεί όπου τα αθλήματα της ίδιας μορφής είναι εθνικά σπόρ ,στην Ιαπωνία, κατέκτησε την τρίτη θέση στους επονομαζόμενους «Ολυμπιακούς Αγώνες του κικμπόξ». Οι διοργανωτές στην επίσημη ιστοσελίδα τους διεξήγαγαν παγκόσμια ψηφοφορία, ο “Iron Mike”-Ζαμπίδης αναδείχθηκε “MVP”, εκλογή χωρίς αμφισβήτηση… Πώς να πλήξουν την ίδια ανάδειξη του, την υπέγραψε ποσοστό 42,6% των ψήφων!
Το 2010 δημιούργησε στη Γλυφάδα, παράλληλα με την αγωνιστική δραστηριότητα, την σχολή «Zαμπίδης Κλάμπ» επειδή, όπως μας είχε πει, «χρήσιμο κυρίως τα παιδιά να καταλάβουν πως με τόσο δυναμικά αθλήματα δεν ασχολούνται εξωπραγματικοί άνθρωποι αλλά όσοι αγαπούν αυτό που κάνουν και παράλληλα γυμνάζονται αλλά και σκέπτονται σωστά!».
Θυμόμαστε την, επίσης αποθεωτική, βραδιά το 2015, στο στάδιο «Ειρήνης και Φιλίας»: τότε νίκησε, με ομόφωνη απόφαση των κριτών μετά από σκληρό αγώνα, τον επίσης Αυστραλό Στίβ Μόξον και 7.000 θεατές παραλληρούσαν. Ήταν το ιδανικό σκηνικό της αποχώρησης του από την ενεργό δράση. Αποχώρηση; Ε, όχι ακριβώς! Πριν από επτά χρόνια (2019), σε αγώνα επαγγελματικής πυγμαχίας νίκησε τον Αντόνιο Γκόμεζ από τη Βενεζουέλα.
Διάσημες όπως και οι νίκες του είναι και οι δίδυμες κόρες του, το 2023 παντρεύτηκε τη Μαρία Ντάσιου. «Τι θα τους λες για τις επιτυχίες σου, όσες είχαν βάση τους τη δύναμη;» τον είχαμε ρωτήσει, Η απάντηση του-μάθημα ζωής: «Πως με τη δύναμή μας οφείλουμε να παλεύουμε τίμια, να τη χρησιμοποιούμε για να φαίνεται η αγάπη στην ζωή μας!».
Ποιος διαφωνεί πως ο εντυπωσιακός προσωπικός, αθλητικός, απολογισμός (158 νίκες με 87 νοκ άουτ σε 180 αγώνες) είναι λιγότερο σημαντικός από τις λέξεις του;
