Ζητούμενο «η διανοητική κατάσταση των αθλητών»

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα μπάσκετ σε εξέλιξη, καταφτάνει το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ, παράλληλα παιχνίδια προκριματικών γύρων κυρίως διοργανώσεων ποδοσφαίρου και μπάσκετ, διαδικασίες ικανές να ρυθμίσουν βιορυθμούς φιλάθλων (σ.σ.: πιο σωστά, «οπαδών» που παριστάνουν τους φιλάθλους όταν βλέπουν παιχνίδια εθνικών ομάδων-εκπροσώπων του τόπου καταγωγής τους) και να καθορίσουν εκείνους παικτών, προπονητών και συνεργατών τους.

Ο 51χρονος Γάλλος Αντρέ Πρεγιάν δεν έπαψε ποτέ… «να ψάχνω στη σκέψη μου και τώρα να προτείνω στους φοιτητές μου, ώστε να αξιολογώ τις αντιδράσεις τους, διεξόδους διαφυγής και αναζωογόνησης της επαγγελματικής αθλητικής διάστασης των καιρών μας». «Ευχόμαστε να παραμείνετε ιδεαλιστής σε καιρούς στυγνούς», του είχαμε ευχηθεί τότε και, τι τιμητικό για τον υπογράφοντα, ανέδειξε την ίδια ευχή-προτροπή ως «μια από τις πιο σημαντικές που έλαβα ποτέ».

Καθηγητής πλέον κοινωνικών επιστημών και όχι μόνο «φιλομαθής φοιτητής που ονειρεύεται, ίσως σχεδιάζει αθλητισμό με περισσότερη αισιοδοξία και λιγότερη ανθρωποφάγο πίεση», όπως μας είχε συστηθεί το 1993 στο Μονακό, με αφορμή το παιχνίδι της τοπικής ομάδας, και αντίπαλου του Ολυμπιακού λίγες μέρες αργότερα, με τη Μαρσέιγ.

Η επαφή συντηρείται τρεις δεκαετίες τώρα και (Γιάννη Αντετοκούνμπο, για πόσα, όσα εξαιτίας σου ανανεώνουν τη σκέψη μας θα σε ευχαριστήσουμε ακόμη) με αφορμή την παρουσία, κανενός «Greek Freak», αλλά του παιδιού από τα Σεπόλια, αυτού που πουλούσε «σ’ ένα πανέρι μπιχλιμπίδια, για να βρει σίγουρα ένα πιάτο φαγητό το βράδυ στο σπίτι», ο, συνώνυμος προσδοκίας, διάλογος με τον Γάλλο συνομιλητή άνοιξε πλατύς, ελπιδοφόρος τις τελευταίες ημέρες με αφορμή την ευρωπαϊκή συνύπαρξη του μπάσκετ. Με «κοινό βαρόμετρο των εθνικών ομάδων που συμμετέχουν την παρουσία του Γιάννη», εκτιμά όχι προπονητής ή παίκτης, αλλά ο ίδιος, φίλος πλέον.

Κάτοικος Λιόν, με προσωπικό «καταφύγιο, μα και ορμητήριο» το σπίτι του στην Κορσική: «Από εκεί, με τις προαιώνιες επιρροές του γεννημένου στο νησί του Ναπολέοντα αλλά και του Έλληνα Αίαντα, που πρέπει να ξέρετε πως τιμάται στη συνείδηση των ντόπιων, επειδή αυτός έδωσε το όνομα στην πρωτεύουσα του νησιού, στο αρχαίο “Αιάκειο” και τώρα “Αζαξιό” . Από εδώ κοιτάζω τη Μεσόγειο που απλώνεται – βοήθεια στις λύσεις που ψάχνω», μας εξομολογείται, χρόνια τώρα. Και δεν γελάει αυτοσαρκαστικά, εννοεί τα λόγια του και στο ίδιο μήκος κύματος ο υπογράφων επίσης εννοώ τις ονειροπόλες απαντήσεις μου για έναν καλύτερο κόσμο, άρα και αθλητισμό. Δεν χρειάζεται δημοσιογραφικό κασετόφωνο για την καταγραφή των διαλόγων μαζί του. Αρκεί η μνήμη. Πριν από λίγο χαιρετηθήκαμε, κλείσαμε το τηλέφωνο. Τον ακούσαμε να λέει με αφορμή τον Γιάννη:

«Απεσταλμένοι είναι παρόμοιοι άνθρωποι, παρουσίες ικανές να γκρεμίσουν το ψεύτικο, το επίπλαστο για να εγκαταστήσουν ως υπενθύμιση το αληθινό».

● «Νίκη της αληθινής ζωής είναι η παρουσία του Γιάννη», είπα προ ημερών στη ραδιοφωνική εκπομπή μου, συμφώνησαν με έμφαση όλοι, μόνο ένας ακροατής αντέδρασε: «Η αληθινή ζωή συνεπάγεται τα εκατομμύρια του Αντετοκούνμπο;», ρώτησε θυμωμένα-σαρκαστικά.

«Ελπίζω να του απάντησες πως ο Γιάννης – Γιάννη όπως κι εσείς οι Έλληνες τον λέμε πλέον και στη Γαλλία και όχι με το επώνυμό του, ο Γιάννης λοιπόν πες στον ακροατή και σε κάθε άλλον ότι δεν τα κλέβει από κανέναν, του προσφέρονται και τα παίρνει. Είμαι σίγουρος πως, πρώτον, υλοποιεί μέσω αυτών τη φιλάνθρωπη διάθεσή του και δεύτερον, ο Γιάννης δεν θα έλεγε “όχι” σ’ έναν πιο δίκαιο κόσμο, άρα και σε πιο δίκαιες αμοιβές, ανάλογες με την κοινωνική προσφορά».

● Η φιλανθρωπική δραστηριότητά του είναι ήδη γνωστή στις ΗΠΑ, αλλά και εδώ, στην Ελλάδα.

«Ήμουν σίγουρος. Ξέρεις τι γίνεται στο μυαλό του Γιάννη, αλλά, περισσότερο ή λιγότερο, και όλων των παικτών που θα μπουν στα γήπεδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος μπάσκετ και σε λίγους μήνες του Κατάρ; Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σοφία, ούτε η εξομολόγησή τους για να το ξέρουμε, είναι γνωστά δεδομένα, γενικότερα της εποχής μας και όχι μόνο του αθλητισμού. Οι μάνατζέρ τους, αλλά και οι υπεύθυνοι των ομάδων τους, όσοι έχουν στοιχειώδη αίσθηση της επαγγελματικής αθλητικής πραγματικότητας και των επιπτώσεών της, στις μέρες μας ενδιαφέρονται διαρκώς περισσότερο για τη διανοητική κατάσταση των παικτών. Τους συμβουλεύουν για την κάλυψη του οικογενειακού, γενικότερα του προσωπικού χρόνου, αυτού που δεν καταλαμβάνεται από αγωνιστική δραστηριότητα».

● Για να μην εγκαταλείπουν τους εαυτούς τους στο όνομα της αποτοξίνωσης.

«Ακριβώς. Όχι πως νοιάζονται για την προσωπική ευτυχία κάθε παίκτη, αλλά για την αποφυγή συνθηκών, καταστάσεων που εγκυμονούν τον κίνδυνο να έχουν μειωμένη απόδοση όταν επανέλθουν από το σπίτι τους, από τον προσωπικό περίγυρο στον αγωνιστικό χώρο».

● Το ομότιμο του εργοστασιακού ψυχολόγου, προϋπόθεση προετοιμασίας της αθλητικής απόδοσης.

«Προετοιμασίας, είπες. Ευγενής διατύπωση. Κατασκευής αθλητικής απόδοσης. Ωστε να αντέξει ο παίκτης, ο αθλητής, αγωνιστικές απαιτήσεις, την οικονομική διάστασή τους, την ευθύνη που συνεπάγονται, την τύχη πολλών γύρω του, όσων η νίκη ή η ήττα ρυθμίζει, αν δεν καθορίζει την επόμενη μέρα τους».

Λίγα χρόνια μετά τη γνωριμία μας, του είχαμε χαρίσει το έργο του Μάνου Χατζιδάκι που περιλαμβάνει το τραγούδι «Αρθούρε Ρεμπώ», οπτασία καλύτερης-δικαιότερης ζωής. «Αυτός μοιάζει στον Γιάννη και στην πορεία ζωής του», του είπαμε και συμφώνησε. Κρίμα που λείπει ο μελωδιστής των ονείρων μας Μάνος Χατζιδάκις, ίσως η ιδιοφυΐα του υπέγραφε μουσικά την ηθική παρέμβαση που επιχειρεί στην εποχή μας ο Γιάννης…