Η τελευταία ταινία του Τζέιμς Μάνγκολντ με τον Αυστραλό σταρ ως Γουλβερίν, είναι βίαιη, σκοτεινή καθηλωτική, απολαυστική χωρίς τίποτα το υπερηρωικό.
Logan ★★★½☆☆
(The Founder, ΗΠΑ, 2017, 137’)
- σκηνοθεσία: Τζέιμς Μάνγκολντ
- ηθοποιοί: Χιου Τζάκμαν, Πάτρικ Στιούαρτ, Ντάφνι Κιν, Στίβεν Μέρτσαντ
Ο αποχαιρετισμός (προς το παρόν, τουλάχιστον) στον Γουλβερίν του Χιου Τζάκμαν, δεκαεπτά χρόνια αφότου τον γνωρίσαμε στους «X-Men», δεν θα μπορούσε να γίνει με μια καλύτερη και πιο θαρραλέα ταινία. Το «Logan» εκτυλίσσεται το 2029, όταν οι μεταλλαγμένοι έχουν αρχίσει να θεωρούνται είδος υπό εξαφάνιση. Εκείνοι που έχουν απομείνει κρύβονται σε μια αποθήκη στην έρημο του Ελ Πάσο.
Και είναι, συγκεκριμένα, τρεις: ο Λόγκαν, σε σωματική αδυναμία (για τα δικά του δεδομένα), που δουλεύει ως οδηγός λιμουζίνας, φοράει γυαλιά πρεσβυωπίας και κάθε μέρα γίνεται λιώμα, ο Καθηγητής Ξαβιέ που, πια, δεν μπορεί να ελέγχει τις τηλεπαθητικές δυνάμεις του, με κίνδυνο να βλάψει τους άλλους και τον εαυτό του και ο Κάλιμπαν, ο αλμπίνος που εντοπίζει άλλους μεταλλαγμένους, αλλά εν προκειμένω εκτελεί χρέη οικονόμου σ’ αυτό το αλλόκοτο «σπιτικό».
Αυτά ώσπου στην πόρτα τους εμφανιστεί ένα ατρόμητο κοριτσάκι-αγρίμι, που μοιάζει στον Λόγκαν περισσότερο απ’ όσο εκείνος είναι έτοιμος να δεχτεί. Aναλαμβάνει να μεταφέρει τη μικρή Λόρα στον Καναδά όπου θα είναι ασφαλής κι έτσι ξεκινά η τελευταία αλλά και μεγαλύτερη περιπέτειά του.
Διατηρώντας τα σημαντικά στοιχεία του κόμικς, αλλά μ’ ένα καλογραμμένο δραματικό σενάριο, ο Τζέιμς Μάνγκολντ φτιάχνει μια ταινία που συνδέει τη μυθολογία της Marvel με το σύμπαν και την αισθητική του Mad Max και με την παράδοση του γουέστερν – η αναφορά του, μάλιστα, στο «Shane» είναι συγκεκριμένη και συγκινητική.
Η ταινία, με τη βοήθεια της δυστοπικής φωτογραφίας του Τζον Μάθισον (και του Φαίδωνα Παπαμιχαήλ σε ορισμένες σκηνές) και της μουσικής του Μάρκο Μπελτράμι, ξεδιπλώνεται με τη σωστή ισορροπία δράσης, βίας και ψυχογραφήματος, σ’ ένα φιλμ από την αρχή ώς το τέλος μελαγχολικό και κυνικό, αλλά και με απολαυστικές στιγμές χιούμορ ή αγνής τρυφερότητας.
Το αντικείμενό του δεν είναι ο Γουλβερίν-υπερήρωας, αλλά ο Λόγκαν-ήρωας και, ακόμα περισσότερο, η ουσία μιας αυτοσχέδιας οικογένειας, έτοιμης να… βγάλει νύχια για να προστατεύσει όσους αγαπά.
EMBASSY, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ODEON STARCITY,ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, VILLAGE MALL, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE METRO MALL
T2 Trainspotting ★★★☆☆
(Μεγ. Βρετανία, 2017, 117’)
- σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ
- ηθοποιοί: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Τζόνι Λι Μίλερ, Γιούεν Μπρέμνερ, Ρόμπερτ Κάρλαϊλ
Οσοι ακούν ότι από το «Trainspotting» έχουν περάσει 21 χρόνια και παθαίνουν συγκρατημένο σοκ, είναι το σωστό κοινό γι’ αυτή την ταινία. Πριν από δύο δεκαετίες, ο Ρέντον κι η παρέα του, στο Εδιμβούργο των ’90s, αδηφάγα πρεζάκια με ακόρεστη επιθυμία για ζωή, σημάδεψαν τη γενιά που θέλησε το πολύ, το δυνατό, την υπέρβαση. Τώρα, το 2017, έχει έρθει το αναπόφευκτο low μετά το high – για τους ήρωες, όχι για την ταινία.
Το φιλμ ξανασυναντά την ίδια παρέα και την παρακολουθεί, οπωσδήποτε με νοσταλγία, αλλά καμία πρόθεση εκμετάλλευσης. Η πλοκή είναι υποτυπώδης, άλλο ένα έξυπνο σχέδιο για γρήγορα λεφτά που θα πάει κατά διαβόλου, αλλά οι σχέσεις είναι παρούσες, συγκινητικές και καλογραμμένες.
Ο Τζον Χοτζ υπογράφει και πάλι το σενάριο, που είναι μόνο ελαφρά εμπνευσμένο από τα βιβλία του Ιρβιν Γουέλς, ενώ ο Ντάνι Μπόιλ σκηνοθετεί σαν να μην πέρασε μια μέρα, κολλημένος ευχάριστα στην πληθωρικότητα του ’90: άλλο φίλτρο σε κάθε πλάνο, παροξυσμικό μοντάζ και γωνίες που στριφογυρίζουν και αλλάζουν θέση στο δευτερόλεπτο.
Οι ποπ αναφορές στην πρώτη ταινία είναι εδώ – οι τουαλέτες, τα τραγούδια, ο γλυκόπικρα αλλαγμένος μονόλογος του «διάλεξε ζωή», όχι καταχρηστικά, αλλά λειτουργικά. Η ταινία δεν στέκεται αυθύπαρκτα, έχει νόημα μόνο ως συνέχεια της πρώτης – αλλά ως τέτοια, είναι αισθητικά και συναισθηματικά απολαυστική.
ODEON ESCAPE, ODEON MAROUSI, ODEON STARCITY, VILLAGE (PAGRATI), VILLAGE (RENTI), VILLAGE (MALL), VILLAGE (FALIRO), VILLAGE ATHENS METRO MALL, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS, ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΝΑΡ, ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ, ΣΠΟΡΤΙΓΚ, ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ
Υποψίες ★★★½☆☆
(Abluka, Τουρκία, Γαλλία, Κατάρ, 2015, 119’)
- σκηνοθεσία: Εμίν Αλπέρ
- ηθοποιοί: Μεχμέτ Οζγκούρ, Μπερκάι Ατές, Τούλιν Οζεν, Μουφίτ Καγιατσάν, Οζάν Ακμπάμπα
Στις φτωχογειτονιές μιας μελλοντικής Κωνσταντινούπολης, δύο αδέλφια, ο Καντίρ κι ο Αχμέτ, ο ένας σκουπιδιάρης-αντιτρομοκράτης κι ο άλλος μπόγιας, προσπαθούν χωρίς επιτυχία ν’ αναθερμάνουν τους δεσμούς αίματος που τους συνδέουν.
Με άξονα αυτή τη δυσλειτουργική σχέση, με άλλοθι ένα θρίλερ με ύφος φουτουριστικό, μετα-αποκαλυπτικό, που όμως τόσο εύκολα «μπερδεύεται» με την ακριβώς σημερινή πραγματικότητα, ο Εμίν Αλπέρ τού «Πέρα απ’ τον λόφο» χτίζει μια σκληρή, αλλά μοναδικά ουμανιστική ταινία που τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας.
Καθηλωτική, γεμάτη εκπλήξεις, τοποθετημένη σε μια πόλη κι έναν κόσμο που εκρήγνυται επαναλαμβανόμενα, η ταινία είναι ένα εκπληκτικό πορτρέτο της καθημερινότητας της τρομοκρατίας, όπου η εμπιστοσύνη ανήκει στο παρελθόν και η βία αποτελεί κρατική επιβολή, στο οποίο χωρά μια σπάνια ευαισθησία και μια δυναμική σκηνοθετική φαντασία. Από τα σημαντικά φιλμ της σεζόν.
Glory ★★★☆☆
(Slava, Βουλγαρία, Ελλάδα, 2016, 101’)
- σκηνοθεσία: Κριστίνα Γκροζέβα, Πέταρ Βαλκάνοφ
- ηθοποιοί: Στέφαν Ντενολιούμποφ, Μαργκίτα Γκοσέβα
Οταν ο μοναχικός υπάλληλος του σιδηροδρόμου, Τζάνκο, βρίσκει μερικά εκατομμύρια λέβα αφημένα στις ράγες, τα παραδίδει στην αστυνομία. Για να τον ανταμείψει, η Γιούλια, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του υπουργείου Μεταφορών, παίρνει το παλιό του ρολόι για να το αντικαταστήσει μ’ ένα καινούργιο, αλλά καταστρέφει και τα δύο.
Ετσι, ο Τζάνκο αναγκάζεται να κάνει έναν αγώνα ενάντια σε αμφίβολες προθέσεις, για ν’ ανακτήσει το χαμένο ρολόι, τον χαμένο χρόνο και τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Συμπαραγωγή της ελληνικής Graal, κομψή, οξυδερκής, κυνική ματιά στη σημερινή Ευρώπη, από τους δημιουργούς της εξίσου διαπεραστικής ταινίας «Το μάθημα».
Η πιο ευτυχισμένη μέρα στη ζωή του Ολι Μάκι ★★★☆☆
(The Happiest Day in the Life of Olli Mäki, Φινλανδία, Σουηδία, Γερμανία, 2016, 92’)
- σκηνοθεσία: Γιούχο Κουοσμάνεν
- ηθοποιοί: Γιάρκο Λάχτι, Ούνα Αϊρόλα, Ιρο Μιλόνοφ
Το 1962, ο πυγμάχος Ολι Μάκι έχει σοβαρή προοπτική να γίνει πρωταθλητής Κόσμου στην κατηγορία φτερού. Υπάρχει όμως ένα σοβαρό εμπόδιο στην πειθαρχημένη προετοιμασία του: ο Ολι έχει ερωτευτεί παράφορα τη Ράγια.
Ορμώμενος από την πραγματική ιστορία του διασημότερου Φινλανδού πυγμάχου, ο Κουοσμάνεν, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, χτίζει μια υπέροχη ταινία γύρω από το ρινγκ, όχι τόσο για το μποξ όσο για τη σημασία τού να χάνεις και του τι κερδίζεις με κάθε απόφαση ζωής. Μεγάλο βραβείο στο τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Κανών.
