Με το βλέμμα καρφωμένο χθες στη συνάντηση των κυριών Ανγκελα Μέρκελ και Κριστίν Λαγκάρντ μετά του κυρίου Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ για τα δικά μας τα εκκρεμή (κάπου διάβαζα προχθές πως «ο διάολος κρύβεται στις εκκρεμότητες»!), που δεν ξέρω πού πήγε σήμερα το βλέμμα, αφού ξεκαρφώθηκε από τη χθεσινή συνάντηση.
Παρά ταύτα, τα ωμά ρεαλιστικά, που μας έχουν αλλάξει τον αδόξαστο, προς δόξα της φύσης, επίσης χθες, στον Υμηττό, είδα την πρώτη ανθισμένη μυγδαλιά της χρονιάς. Νυφούλα, μες στα λευκά της, καμαρωτή και κορδωτή και λίγο (έτσι τουλάχιστον μου φάνηκε) προκλητικά αυθάδης.
«Για δες, την αθεόφοβη», σκέφτηκα. «Τίποτα δεν τη σκιάζει: ούτε δεύτερη αξιολόγηση ούτε πρωτογενή πλεονάσματα ούτε ποσοτική χαλάρωση ούτε Σόιμπλε και Τραμπ (από άλλο έργο αυτός) και επιμένει ν’ ανθίζει!».
Μου έκανε μάλιστα εντύπωση, γιατί νόμιζα πως οι μυγδαλιές ανθίζουν Γενάρη. Είδα όμως πως, ανάλογα τον καιρό, η ανθοφορία τους εκτείνεται από Ιανουάριο μέχρι Μάρτιο.
Θυμήθηκα ακόμα την περίφημη καντάδα του Γιώργου Δροσίνη (στίχοι): «Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά με τα χεράκια της…». Που φέρεται να τους μελοποίησε κάποιος Γιώργος (Τζώρτζης) Κωστής, επάγγελμα ράφτης, που πέθανε το ’59 στο Αργος λησμονημένος.
Το βέβαιο είναι πως ο Δροσίνης έγραψε την «Αμυγδαλιά» για την εξαδέλφη του Δροσίνα Δροσίνη, που κάποτε βρεθήκαμε στο σπίτι της, στην οδό Καλύμνου, το οποίο νοίκιαζε φίλη, δύο ζευγάρια, να ντυθούμε με… αρχαία ρούχα μασκαράδες.
Σκέφτηκα πως φτάσαμε στο τέλος της φετινής αποκριάς κάπως μουλωχτά! Και πως αν δεν έπεφταν δυο γύφτοι (που κάποιος, εντροπαλός, τους είπε ρομά…), με κλαρίνο και τουμπερλέκι, στη «Μουριά», μάλλον θα πέρναγε η αποκριά ντούκου…
