«Απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στους μη έχοντες φαντασία»

Αν είναι να γιορτάζει η μισή Αθήνα του «Ναι» το Χαλοουίν, για να βλέπει η άλλη μισή Αθήνα του «Οχι» τις φωτογραφίες τους στα περιοδικά μεταπολιτευτικής κουλτούρας που μεγάλωσαν (και τερμάτισαν πνευματικά) γενιές και γενιές, τύφλα να ’χει η κρίση, οικονομική και υπαρξιακή μαζί.

Γέμισαν οι ρούγες τση Κηφισιάς, τιτίβισαν τα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» (μα τι ωραίος όρος… αν και λίγο σε συρματόπλεγμα μου κάνει αυτή η «δικτύωση»), από πάρτι σε πάρτι έτρεχαν οι παρατρεχάμενοι της μη κρίσης. Κοστούμια αποκριάτικα, ολίγον τι δρακουλίστικα, φωτογραφήσεις με μακιγιάζ περιωπής σε προσόντα καλλονής και λεζάντες ολκής. Διότι ο κοσμάκης πρέπει να μάθει πώς ζει κόσμος.

«Ξενόφερτο» έθιμο το Χαλοουίν; Ποιος τόλμησε να ξεστομίσει αυτή τη λέξη; Κατ’ αρχήν δεν είναι καν αγγλική. Οπότε, απορρίπτεται εκ προοιμίου. Και δηλαδή τι; Επειδή το κάνουν οι Αμερικανοί δεν μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς; Αφού τη γλώσσα την κατέχουμε, γιατί να μην υιοθετήσουμε και τα έθιμα; «Globalization» το λένε, κυρία μου, και μην ακούω υπερβολές για «ξενόφερτα» ήθη και τα τοιαύτα.

Εδώ υποψήφιοι πολιτικοί αρχηγοί, που μπορεί να ρυθμίζουν την τύχη σου, καταργώντας κάθε αστάθμητο αριστερό παράγοντα, τα υιοθετούν: βραδιά «Ladies only» ετοιμάζει ο αρχαιογνώστης βιβλιοπώλης, ο κραυγάζων και αλαλάζων υποψήφιος για την προεδρία της Ν.Δ., Αδωνις Γεωργιάδης (όποιος δεν τον ξέρει, αρκεί να διαβάσει το άρθρο της Αντας Ψαρρά στο φύλλο της Τρίτης της «Eφ.Συν.»). Και για να μην μπερδευτεί κανένας ξέμπαρκος και αριβάρει (μα τι ελληνικά είναι αυτά που χρησιμοποιώ, δημοσιογράφος άνθρωπος), ο Αδωνις βάζει όρια, γράφοντας στην καρτολίνα: «Do Something Today For A Better Tomorrow». Αυτά είναι ελληνικά!

Τουτέστιν, σου λέει να μην πας εκεί μόνο για το φαΐ. Να πας μόνο αν έχεις σκοπό να κάνεις κάτι σήμερα για ένα καλύτερο αύριο (αν είναι έτσι, προβλέπω κοσμοσυρροή!). Και στην αριστερή άκρη της καρτολίνας εμφανίζεται ο ίδιος σε τρυφερό ενσταντανέ –να, έτσι γέρνει τρυφερά το κεφαλάκι του– στην υποψήφια πρώτη κυρία.

Εχει μεγάλη δύναμη η εικόνα και διόλου μην την περιφρονείς. Με τη διαφορά ότι άλλο είναι η κατασκευασμένη εικόνα και άλλο η φαντασιακή. Η πρώτη επιτελεί σκοπούς πολιτικούς, οικονομικούς. Η δεύτερη, εκπαιδευτικούς (και αν είσαι τυχερός, ερωτικούς – αλλά και αυτό, εκπαίδευση θέλει). Το ίδιο είναι να βλέπεις μια καρτολίνα του Αδώνιδος «for ladies only» με το να διαβάζεις ένα βιβλίο; Το δεύτερο για την κατασκευή εικόνων απαιτεί αυτενέργεια, κάτι που προσπαθεί να οδηγήσει στην ανυπαρξία ο πρώτος.

Μια τέτοια «αυτενέργεια» θα ζήσουν τα παιδιά αυτόν τον χειμώνα, καθώς το εξαιρετικό βιβλίο της Αλκη Ζέη «Το καπλάνι της βιτρίνας», για πρώτη φορά από το ’63 που έχει γραφτεί, ανεβαίνει ως θεατρική παιδική παράσταση (στο θέατρο Βρετάνια, σε σκηνοθεσία Ανδρομάχης Χρυσομάλη).

Οταν το έγραψε (ως πολιτικός πρόσφυγας στη Μόσχα), στη χώρα μας λογοκρίθηκε και από ανθρώπους αριστερούς ως «πολύ πολιτικό για παιδιά»… «Τι απέγινε η Πιπίτσα, ο Αλέξης, ο Νίκος;» ρωτήσαμε την αγαπημένη μας κ. Ζέη στη συνέντευξη Τύπου της παράστασης. «Ο Νίκος πολέμησε κατά του Φράνκο στην Ισπανία και μετά, στον Β’ Παγκόσμιο, αγωνίστηκε υπέρ της Ελλάδας και πέθανε σε υποβρύχιο που τορπιλίστηκε από Γερμανούς.

Ο Αλέξης έχει πεθάνει, πάντα πιστός στα ιδεώδη του -γνώρισα τη γυναίκα του πριν από λίγο καιρό σε μια ομιλία μου στη Νέα Υόρκη- και η Πιπίτσα… πριν από λίγα χρόνια μού είπαν ότι ήταν και αυτή καλεσμένη σε ένα φιλικό σπίτι που θα πήγαινα. Ρώτησα αν θα θέλει να με δει, μετά από όσα είχα γράψει στο Καπλάνι.

Μου απάντησαν να μην ανησυχώ, καθώς δεν έχει διαβάσει ούτε ένα βιβλίο στη ζωή της. Πράγματι, ήταν ίδια όπως και τότε στο Λαμαγάρι. Χοντρούλα, με το ίδιο στιλ στα ρούχα, να χασκογελάει και να μην καταλαβαίνει τίποτα…» μας εξομολογήθηκε.

Το δικό μας πάρτι, στη δική μας πραγματικότητα -με τον Αλέξη από το Λαμαγάρι, την Πιπίτσα με τους ακροδεξιούς γονείς και τον αντάρτη Νίκο- δεν είναι «φορ λέιντις όνλι». Ωστόσο, η είσοδος απαγορεύεται αυστηρά στους μη έχοντες φαντασία.