Στις 25 Γενάρη, για πρώτη φορά μετά από 70 χρόνια, θα ενωθεί η νιότη μου με τα γεράματά μου. Όπως τότε που έφυγαν τα γερμανικά κατοχικά στρατεύματα και η καρδιά μου ήταν γεμάτη από λαχτάρα για μια δίκαιη κοινωνία, έτσι και τώρα η καρδιά μου είναι γεμάτη από προσδοκία ότι θα δω επιτέλους στο λυκόφως της ζωής μου μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, που ποτέ στα χρόνια που έζησα δεν είδα στο τιμόνι του σκάφους που λέγεται Ελλάδα.
Ελπίζω ότι αυτήν τη φορά δεν θα διαψευστούν τα όνειρά μου, ότι θα σπάσουμε τις αλυσίδες της οικονομικής γερμανικής κατοχής. Η αισιοδοξία αυτή που με διακατέχει σήμερα, στα 93 χρόνια της ζωής μου, είναι ότι τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, τα δισέγγονα μου και γενικότερα η νέα γενιά θα ζήσει σε μια κοινωνία δίκαιη για όλους, δίχως διακρίσεις.
Κλείνω λέγοντας στους μέχρι σήμερα πολιτικούς που κυβέρνησαν τη χώρα, ας ισχύσει επιτέλους η ρήση του Χιλιανού συγγραφέα και ποιητή, Πάμπλο Νερούντα, που λέει: «Μπορεί να κόψετε όλα τα λουλούδια, αλλά σήμερα δεν μπορείτε να εμποδίσετε την άνοιξη να ‘ρθει». Και να που, μέσα στο έρεβος της οικονομικής εξαθλίωσης που βιώνει ο λαός μας, η άνοιξη έρχεται…
*Συνταξιούχος Δημοσίου
