Τόποι (της) ομορφιάς

Οι γιορτές δεν φαίνονται ικανές να απομακρύνουν τη λύπη των μνημονιακών ημερών. Η αξιοπρέπεια και η αισθητική έχουν δεχτεί ισχυρά πλήγματα από αλλοπρόσαλλους ημεδαπούς και αλλοδαπούς ηγέτες. Ο συνασπισμός των μετρίων (οι πράξεις τους επιτρέπουν τον χαρακτηρισμό) όλο και καλύτερα πυργώνεται και οχυρώνεται πίσω από ψευδοπατριωτικές και σωτηριολογικές κορόνες. Ουδείς ανταποκρίνεται στα δίκαια αιτήματα των αγρίως φορολογούμενων και ελλοχεύει πάντα ο φόβος τούτα τα αιτήματα να μετεξελιχθούν σε συνθήματα βουτηγμένα στα νάματα ψυχικών εκρήξεων, εκεί που δρα ανέλεγκτα μια ηφαιστειώδης συλλογική αγρύπνια, όλο μίσος και οργή.

Εκεί μας οδηγούν: στις εσχατιές του άμορφου, άγνωστου ριζικού μας μορφώματος. Αλίμονο σε μια πιθανή έκρηξη του ηφαιστείου της ψυχής. Ούτε ο Θεός μάς σώζει τότε, όσες φορές κι αν γεννηθεί, ούτε ο διάβολος, ούτε η ιερότητα των ημερών, ούτε η κατάπαυση των άγριων ενστίκτων, ούτε η συγκράτηση των αποφάσεων κυριαρχίας (με όποιο κόστος· αλλά δεν καταλαβαίνουν από τέτοια οι δουλόφρονες και οι υποτελείς).

Κινδυνεύουμε από την αρχεγονία μας, που όσο και να κοιμάται ή να έχει ναρκωθεί από τον πολιτισμό και τον χρόνο, υπάρχει πάντα εκεί στα βαθιά στρώματα της σωματοψυχής, έτοιμη να μας κατασπαράξει, αλλά και να φέρει τα πάνω κάτω και αντιστρόφως. Το χάος καραδοκεί, αφού ουδείς μπόρεσε να το ελέγξει ποτέ· πώς θα ήταν δυνατό κάτι τέτοιο; Αλλά εάν η οργή γίνει σύνθημα και το σύνθημα βγει στους δρόμους ή επισκιάσει τον ορθό λόγο, ζήτω που καήκαμε. Ποιος θα συγκρατήσει τη λάβα του; Ποιος θα μαζέψει στη συνέχεια τα πτώματα και τα αποκαΐδια;

Βλέπαμε κάποτε στις γιορτές ένα υπόρρητο πολιτικό νόημα, ελπίζαμε στη μεταρσιωτική τους δεινότητα, στην αχλύ και τη ζέστη τους, στη συλλογικότητα και στην εφευρετικότητά τους. Ηταν κάποτε οι γιορτές ταυτόσημες με τη χαρά, με τη λαχτάρα και την ελπίδα για ειρηνική συνύπαρξη, για ένα μικρό άλμα του είδους προς τον εξευγενισμό και περαιτέρω εξανθρωπισμό του.

Πώς να νιώσει κανείς εύθυμος, πώς να είναι ευδιάθετος όταν βλέπει να παρελαύνουν στην TV του όλες αυτές οι ξινές, φτηνές, πολιτικές μασκαράτες; Πώς να συμπαθήσει την πολιτική (τη μέγιστη αξία της καθημερινότητας), αλλά και τον πολιτισμό; Πώς να τολμήσει να χορέψει με τα κύτταρα των μύχιών του, όταν τρέμει μήπως η επαφή μαζί τους τον οδηγήσει σε εγκληματικές, αντί εκστατικές πράξεις; Πώς να ψιθυρίσει στον διπλανό του ότι έχει πάψει να ζει εντός του θαύματος της ζωής; Οτι η ζωή έχει γίνει κόλαση; Ακόμη κι αυτά τα πάθη μας έμαθαν να τα διαχειρίζονται· τα εκφύλισαν χωρίς εμείς να προβάλουμε κάποια αντίσταση. Μας δείχνουν την ατέλειά μας και μεις την αποδεχόμαστε χωρίς να βαρυγκομούμε, χωρίς να εξεγειρόμαστε.

Καλό θα ήταν εάν όσοι μπορούμε να παρευρεθούμε σε τραπέζι εορταστικό, να φάμε και να πιούμε με συστολή, αφού πρώτα κοιταχτούμε καλά στα μάτια και αφού ίσως κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους άνεργους και τους εξουθενωμένους. Και ίσως βλέπαμε ότι εξουσία δεν είναι μόνο αυτοί οι τσαρλατάνοι που την ασκούν, αλλά και η δική μας στεγανή, ψυχρή, υπολογιστική, μικροσυμφεροντική αδράνειά μας. Ισως ακόμη -λέμε…- πλησιάζαμε ο ένας τον άλλο, δακρύζαμε για την αφέλειά μας και ανυψωνόμασταν σε τόπους αλληλεγγύης και ομορφιάς. Υπάρχουν ακόμη τέτοιοι τόποι; Εάν αποφασίσουμε, ναι.