Διάβασα κι εγώ την τοποθέτηση του Θοδωρή Αθερίδη στην εκδήλωση στο Ρέθυμνο, όπου δήλωσε την «τυφλή εμπιστοσύνη» του στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Διάβασα και τη μακροσκελή ανάρτησή του, μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε. Εκεί τα έκανε μάλλον χειρότερα, ειδικά γράφοντας πως «οι σημερινοί κατηγορούμενοι (σ.σ. για την υπόθεση της Marfin), αν είναι αθώοι, θα το κρίνει η Δικαιοσύνη» – μια διατύπωση που αντιστρέφει το τεκμήριο αθωότητας.
Στη Δικαιοσύνη είχε παραπέμψει και παλαιότερα, με αφορμή την υπόθεση Λιγνάδη. «Θα περιμένω το δικαστήριο. Δεν καταδικάζω κανέναν εκ των προτέρων», είχε πει. Όταν όμως εκδόθηκε η πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση για δύο βιασμούς ανηλίκων, δεν επανήλθε. Ίσως και τώρα, αν η Δικαιοσύνη κατέληγε ότι δεν στοιχειοθετείται η ενοχή των κατηγορουμένων για τη Marfin, να μην επανερχόταν.
Η αλήθεια βέβαια είναι πως δεν με απασχολεί ιδιαίτερα τι λέει ο Αθερίδης· με απασχολεί τι λέει και τι κάνει ο Χρυσοχοΐδης. Αντιστοίχως εφόσον δεν είναι πια ευρωβουλευτής δεν με πολυενδιαφέρει ούτε τι λέει ο Αλέξης Γεωργούλης, έτερη διασημότητα που προκάλεσε πρόσφατα αντιδράσεις τόσο όταν δήλωσε σε συνέντευξή του «δεν νομίζω να ήμουν υποψήφιος με τη Χρυσή Αυγή, αλλά ποτέ μη λες ποτέ» όσο κι όταν επιχείρησε να ανασκευάσει. Όπως και να ΄χει, σκέφτομαι εκείνο το γνωστό τσιτάτο «γιατί δεν μιλούν οι καλλιτέχνες;» και γελάω. Τελικά μιλώντας υπάρχουν και όσοι αποδεικνύουν ότι η δημοσιότητα δεν συμβαδίζει σώνει και καλά με σοφία, πολιτική κρίση ή έστω κάποια λογική συνέπεια.
