Οι αόρατοι άνθρωποι

Διασχίζοντας τη διαδήλωση των ΟΤΑ στο ύψος της σημαδιακής πλατείας Κλαυθμώνος με τα παλιά συνθήματα που εκφράζουν την καινούργια αγωνία των ανθρώπων για τη δουλειά τους, φτάνω στον επίσης σημαδιακό για άλλους λόγους δρόμο Ρήγα Φεραίου. Σύρριζα στο κτίριο του Πανεπιστημίου. Ανθοδέσμες και καλά ρούχα στην είσοδο ειδοποιούν για κάποια επίσημη τελετή, όπως είναι αυτή της ορκωμοσίας.

Η υποβαθμισμένη από την κυβέρνηση δημόσια Παιδεία διεκδικεί εδώ, με μια ενδυματολογική υπερβολή είναι αλήθεια, τα πρωτοτόκια της απέναντι στις γιαλαντζί τηβέννους των ξενόφερτων υποκαταστημάτων. Εκεί βρίσκεται παράνομα σταθμευμένη η μαύρη Μερσεντές. Βουλευτική ή κάποιου άλλου επισήμου που δεν πληρώνει τη λεπτομέρεια ενός γκαράζ. Πίσω ακριβώς από το λεωφορείο το οποίο δεκάδες άνθρωποι αναμένουν λόγω της διαδήλωσης.

Αόρατος πίσω από τα μαύρα τζάμια της ο οδηγός, προνομιούχος αυτός σε σχέση με τους ταλαίπωρους επιβάτες του λεωφορείου, όταν του λέμε ότι δεν επιτρέπεται η στάθμευση κλείνει ερμητικά τα τζάμια της προσωρινής ευημερίας του. Οταν βγάζουμε ένα μπλοκάκι, το πλέον εκφοβιστικό όπλο που διαθέτουμε, για να σημειώσουμε τον αριθμό του οχήματος, απομακρύνεται με ταχύτητα.

Τα «μαύρα» τζάμια, αν και ο νόμος δεν επιτρέπει την απόλυτη αδιαπερατότητα, τυγχάνουν ασυλίας στην πόλη μας. Σταθμεύουν παντού κατά παράβαση των νόμων που οι προνομιούχοι αναβάτες τους θεσπίζουν. Στα ταξί απαγορεύεται η λωρίδα που αυτά οικειοποιούνται λόγω εξουσίας. Οριζόντιας και κάθετης. Γιατί η αόρατη ουτοπία τους είναι κι αυτή φυτεμένη μέσα στην ορατή πόλη.

Ομως και μια ορατή πόλη, μας λένε ο Πλάτων, ο Μπαλζάκ, ο Τολστόι, ο Ντοστογέφσκι, υπάρχει μέσα στα σπλάχνα της ουτοπίας. Σε σκοτεινά δωμάτια με καπνούς και σε φωτισμένα καφενεία, άνθρωποι, σημαντικοί ή γελοίοι, σοβαροί ή ασήμαντοι, σχεδιάζουν με αόρατες γραμμές την ιδεολογική και την αρχιτεκτονική πολεοδομία και των δικών μας ουτοπικών πόλεων που θα χαθούν χωρίς επαύριον ή θα υπάρξουν ίσως ως προσωρινές γιορτές ελευθερίας, στιγμές δικαιοσύνης ή ως κακοτοπίες.

Η δικαιοσύνη, μας λέει ο Πλάτων στην ουτοπική του «Πολιτεία», η οποία έχει τον σημαδιακό υπότιτλο «Περί δικαίου, πολιτικός», είναι με μια έννοια περιπέτεια του βλέμματος. Θα εξαρτηθεί δηλαδή από το τι μπορούμε να δούμε ή να μη δούμε. Να φανερώσουμε ή να μη φανερώσουμε.

Πίσω από την αθλιότητα του ύψους της «Ελληνικόν» και του βάθους της πλατείας Βάθη, ας προσπαθήσουμε να «φανερώσουμε» την Αθήνα. Οι αόρατοι άνθρωποι είναι εδώ. Κρύβονται σε κάποιο γραφείο. Κυκλοφορούν με ένα άγνωστου αριθμού θωρακισμένο αυτοκίνητο με μαύρα τζάμια. Είναι το σύνολο που ο Καραγάτσης αποκαλούσε καλό υπόκοσμο, αντί για «καλή» κοινωνία. Πόσο παντοδύναμη είναι η «αόρατη» πολιτεία τους; Αν αφουγκραστούμε, θα ακούσουμε τη θυμωμένη φωνή των μπαζωμένων ποταμών της πόλης μας. -Του μπαζωμένου υποσυνείδητου-. Να μιλούν για τη μέρα που θα εξέλθουν εις ελευθερίαν.