Γράφονται και λέγονται πολλά για τον Τσίπρα των τελευταίων χρόνων. Rebranding, κουτσομπολιά, δίκες προθέσεων κοσμούν τις σχετικές αφηγήσεις. Που ούτε αντικειμενικές θα μπορούσαν να είναι, ούτε απαλλαγμένες από τις προθέσεις κάθε αφηγητή. Εχει λοιπόν ενδιαφέρον όποιος αναζητά την αλήθεια να ανατρέξει στα γεγονότα. Το μέταλλο, χωρίς τις προσμίξεις. Τους σταθμούς, τουλάχιστον.
Σταθμός πρώτος. Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει με διαφορά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2023. Το 32% του 2019 γίνεται 18% σκάρτο. Στο ενδιάμεσο ο Τσίπρας επιχειρεί να δώσει νέα ώθηση στο κόμμα, παραμερίζοντας ο ίδιος για να αναλάβει μια νέα ηγεσία. Η πρόθεση μένει δυστυχώς πρόθεση.
Σταθμός δεύτερος. Αποφασίζει να παραιτηθεί αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της ήττας. Αποφάσισα να παραιτηθώ για να περάσει ένα νέο κύμα του ΣΥΡΙΖΑ, λέει στο κείμενο της παραίτησής του. Που γίνεται δεκτή από άλλους με κλάματα κι από άλλους με ελάχιστα κρυμμένη αδημονία.
Σταθμός τρίτος. Στο σκηνικό απογοήτευσης και κρίσης εισβάλλει ο Κασσελάκης, που οι κομματικές παθογένειες του ανοίγουν τον δρόμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέφτει στα χέρια του με τα γνωστά επακόλουθα. Για να φορτώσουν στον Τσίπρα και ότι αυτός τον έφερε, αλλά κι ότι αυτός τον έδιωξε.
Σταθμός τέταρτος. Αναγγέλλεται, ψιθυρίζεται, εκφωνείται το τέλος του Τσίπρα. Συνεργάτες, φίλοι, σύντροφοι του γυρίζουν την πλάτη. Οι προσπάθειές του να κρατηθεί ενωμένος ο ΣΥΡΙΖΑ και λίγο αργότερα να απαλλαγεί από τον Κασσελάκη με νέα προσφυγή στα μέλη από ελάχιστους στηρίζονται. Και αποτυγχάνουν.
Σταθμός πέμπτος. Το Ινστιτούτο. Που «συγκεντρώνει επιστήμονες με άριστη γνώση του επιστημονικού τους πεδίου και λειτουργεί ως σημείο συνάντησης της ακαδημαϊκής κοινότητας, της πολιτικής σφαίρας και της κοινωνίας των πολιτών […] διατυπώνοντας κοινωνικά δίκαιες προτάσεις δημόσιας πολιτικής».
Σταθμός έκτος. Η ευάριθμη ομάδα γύρω του πολλαπλασιάζεται με τη δράση και τις εκδηλώσεις του Ινστιτούτου. Εκατοντάδες διανοούμενοι, ακτιβιστές, επιστήμονες, εργαζόμενοι κινητοποιούνται, βρίσκοντας στο Ινστιτούτο ένα πεδίο συμμετοχής στα κοινά και άμυνας στην επιδημία της απογοήτευσης.
Σταθμός έβδομος. Η «Ιθάκη». Η δική του εκδοχή για τα δραματικά γεγονότα. Η υπεράσπιση της αλήθειας του. Που εκλαμβάνεται ως νέα αρχή, καθώς το βιβλίο δεν αναφέρεται μόνο στο χθες. Αλλά με αφετηρία την κριτική και αυτοκριτική για το χθες επιχειρεί να φωτίσει τους δρόμους τού αύριο.
Σταθμός όγδοος. Οι παρουσιάσεις της «Ιθάκης». Ο Τσίπρας ξανασυστήνεται σε ένα προοδευτικό κοινό, που αναζητά διέξοδο από την κατάθλιψη της μονοκρατορίας Μητσοτάκη. Χιλιάδες πολίτες από διάφορες αφετηρίες μετατρέπουν τις εκδηλώσεις σε διαδηλώσεις: να γίνει επιτέλους κάτι!
Σταθμός ένατος. Η έξοδος στην κοινωνία κάνει φανερή την ανάγκη μιας νέας πρωτοβουλίας, με αφετηρία την κοινή πεποίθηση που διατρέχει τον προοδευτικό χώρο: η δημοκρατική αντιπολίτευση δεν μπορεί…Ο νέος κόσμος, οι προσδοκίες, παραμερίζουν τις επιφυλάξεις. Ο κύβος ρίχνεται στο Θησείο.
Σταθμός δέκατος. Εδώ είμαστε. Η πολιτική αλλαγή ως επιδίωξη. Η ΕΛΑΣ εκτινάσσεται δημοσκοπικά από το μαιευτήριο στην αξιωματική αντιπολίτευση. Και όποιος ανατρέξει χωρίς παρωπίδες στη διαδρομή του Τσίπρα μέχρι τη δημιουργία της, σίγουρα θα έχει μια απάντηση στο ερώτημα αν μπορεί να τα καταφέρει…
