Μασκοφόροι της μίμησης του παραλόγου

«Ντρεπόμουν για τον εαυτό μου όταν συνειδητοποίησα ότι η ζωή ήταν ένα πάρτι μεταμφιεσμένων, και εγώ πήγα με το αληθινό μου πρόσωπο»
(Φραντς Κάφκα)

Αρκετοί δεχόμαστε επιθέσεις στα social media γιατί παίρνουμε θέση στα δρώμενα· αν και δεν έχουμε υψηλό βαθμό επιρροής στις μάζες, καλό είναι να ξέρει ο κόσμος ότι οι στιγμές είναι κρίσιμες.

Συνεχίζεται πολλούς μήνες τώρα ένας θεσμικός κατήφορος, μια συνεχής απώθηση, μια περιθωριοποίηση του δικαίου έναντι της κυρίαρχης πλειοψηφίας (όπως η οπερέτα στη Βουλή με το κρυφτό των κυβερνητικών βουλευτών και το καλοστημένο παίγνιο με την απαρτία και τις επιστολικές ψήφους).

Αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό που αφυδατώνει τη λογική και προσβάλλει τη νοημοσύνη, διαχέεται ως αναπαράσταση μέσα στους αρμούς της κοινωνίας, και όχι της εξουσίας.

Και μαζί του θα διοχετευτεί δυστυχώς μπόλικο τοξικό στοιχείο (αντιδραστική ρητορική μίσους και εμφυλιοπολεμική διάθεση) ώστε να επικρατήσει τεχνητή διχόνοια και φυσικά να διαρραγεί η κοινωνική συνοχή.

Μερικοί φυσικά αυτές τις λέξεις-σημαίνοντα τις θεωρούν ξεπερασμένες και «αριστερές». Τις θεωρούν απόμακρες και αδιάφορες για αυτούς έννοιες.

Είναι ορολογία έξω από τα άγχη τους και τον μικρόκοσμό τους (βολεμένοι ή χρεωμένοι μέσα στη γενικότερη φαινομενική ευημερία της τουριστικής Ελλάδας).

Κοιτάξτε όμως: έχει ντυθεί με μάσκα η Δημοκρατία και εμείς όλοι ως πολίτες απάθειας και αποδοχής κινδυνεύουμε να γίνουμε μασκοφόροι της μίμησης με το απόκρυφο και της ταύτισης με το παράλογο.

Και λέω παράλογο διότι εδώ ζούμε το εξής οξύμωρο: να πυροβολούν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα (επειδή τους πιάσανε οι Βρυξέλλες με τη γίδα στην πλάτη) άνθρωποι που υποδύονται δεκαετίες τώρα τους φιλελεύθερους ευρωπαϊστές.

Και αυτό να μην κάνει τη μάζα να αντιδρά ενώ απολαμβάνει τον καύσωνα με έναν μαζοχιστικό μάλλον τρόπο: κρυφοκοιτάζει τα δρώμενα στο smartphone, όχι για να προβληματιστεί αλλά για να μη μυρίσει την ανυπόφορη πλέον μπόχα του καιροσκοπισμού και την ατμόσφαιρα κατάχρησης εξουσίας.

Μερικοί, ενώ ξέρουν τι εστί καθεστωτική αντίληψη της παρούσας προσωποπαγούς εξουσίας, πέφτουν δήθεν από τα σύννεφα ή κάνουν τους ανήξερους επειδή ο «μεγάλος τιμονιέρης» βλέπουν να χάνει το (δήθεν) πλεονέκτημά του, τον «έλεγχο» της διακυβέρνησης, και να παρασύρει σε σουρεαλιστικές απολογίες τους συνεργάτες του.

Αυτός όμως ήταν πάντα ο σκοπός τους: με την αστική ευγένεια και τη μάσκα του ηθικιστικού συντηρητισμού φόρεσαν κοστούμι τεχνοκρατικής ικανότητας, υπευθυνότητας, εντιμότητας αλλά και «ευρωπαϊκού υπερπατριωτισμού», όλα στοιβαγμένα σε μια (νεο)φιλελεύθερη εκδοχή τους.

Ακου φίλε αναγνώστη: μπορεί σε αυτόν τον τόπο να μην έχει τελικά σχεδόν κανείς το ηθικό πλεονέκτημα (καμία ιδεολογία, κανένα κόμμα, κανένας μεσσίας) αλλά ας ξυπνήσουμε: ας δούμε το «ανήθικο μειονέκτημα» τούτων εδώ που συνεχίζουν να υποδύονται τους ευρωπαϊστές τεχνοκράτες ενώ στην πραγματικότητα έγιναν τροχονόμοι πόρων και οδοδείκτες πρόσβασης στο κοινοτικό χρήμα για κολλητούς και συγκεντρωσιάρχες.

Φτάνει πια με τη βολική σιωπή μας. Οποιος δεν θέλει να «καρφωθεί», ας κατανοήσει ότι κάποιοι καρφώνουν σε επικίνδυνα κάδρα «κανονικότητας» τον βίο και το μέλλον των παιδιών του…