Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι ζούμε μόνοι μας. Οτι δεν υπάρχει κανένα πλαίσιο, ότι δίνεται φουλ αυτοδιαχείριση στις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και ότι οι εθνικές εκλογές είναι σημαντικότερες από τις ευρωεκλογές. Αμ δε. Το αντίθετο ισχύει. Καμία πολιτική δύναμη από μόνη της, στην Ελλάδα ή οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, δεν μπορεί να αλλάξει το καπιταλιστικό κεκτημένο.
Τίποτα δεν γίνεται με ένα μαγικό ραβδάκι, ούτε με ευχολόγια, υψηλή κριτική από τον καναπέ και… κοίταγμα του δέντρου και όχι του δάσους. Στην Ευρωβουλή οι βουλευτές χωρίζονται ανά πολιτικό φάσμα κι όχι με βάση την καταγωγή. Κάθονται μαζί στα έδρανα. Μελετούν τα δεδομένα και συναποφασίζουν. Η τάση είναι ξεκάθαρα προς τα δεξιά όταν κοιτάζουμε τη σύνθεση της Ευρωβουλής. Στο μεγαλύτερο κομμάτι κυριαρχεί η κλασική Δεξιά, αλλά υπάρχει κι ένα ξεκάθαρο ρεύμα της Ακρας Δεξιάς που προκαλεί ανησυχία. Μόνο εάν δημιουργηθούν συμμαχίες στην ευρύτερη Αριστερά δύναται να υπάρξει αλλαγή.
Οι σοσιαλιστές δημοκράτες είναι το δεύτερο ευρωπαϊκό κόμμα κι αν προσθέσουμε και τους οικολόγους μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι υπάρχει μια πρώτη ύλη, ίσως και πρόσφορο έδαφος για να δημιουργηθούν συνθήκες τροποποίησης του πλαισίου.
Το κυρίαρχο διακύβευμα, εντούτοις, είναι η συνειδητοποίηση ότι απαιτείται το γρηγορότερο δυνατόν αλλαγή πλεύσης και νοοτροπίας. Να ενημερωθεί η πλατιά μάζα για τη μεγάλη εικόνα, τα ευρωπαϊκά κόμματα και τη σημασία των ευρωεκλογών, να πάψουμε να αιθεροβατούμε και να θεωρούμε ότι ο κόσμος γυρίζει γύρω μας. Να ενημερώσουμε τους νέους ανθρώπους που ψηφίζουν… ινφλουένσερ ως αντιπροσώπους. Να βγούμε από τον λήθαργο. Και κατόπιν να ξυπνήσουμε και τους υπόλοιπους. Αλλος δρόμος δεν υπάρχει.
