Η φωνή που μας ενώνει και μας δονεί δεν είναι (πια) αυτή στην οποία αναφέρεται το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Η φωνή που κυριαρχεί (με κάποιους υπέρ της κι άλλους εναντίον της) είναι η φωνή του συστήματος που, είχε δεν είχε, μας μεταφέρει ασκαρδαμυκτί αρκετές δεκαετίες πίσω, όταν η χώρα βίωνε απείρου πολιτικού «κάλλους» στιγμές (επταετούς διάρκειας). Είναι η φωνή που βοά ότι η σκευή μας στην Ευρώπη οφείλει να περιλαμβάνει όσα το περιλάλητο σύνθημα «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» συμβολοποιεί και συμβολίζει. Τότε και τώρα.
Αλλωστε, η επαναφορά του συγκεκριμένου συνθήματος έγινε σε ανύποπτο χρόνο, κατά τρόπο που ταιριάζει απολύτως στο καβαφικό «ανεπαισθήτως». Το κεντρικό μήνυμα ξεκάθαρο, αν και υποβόσκον, το δήλωσε η κυβέρνηση της 9ης Ιουλίου 2019 κατά την τελετή ορκωμοσίας της, χωρίς να χρειαστεί να το αρθρώσει καν. Ηταν ολοφάνερο, όλα τα μέλη της υπό ορκωμοσία κυβέρνησης το δήλωναν τόσο, μα τόσο υπερήφανα: αυτοί είναι η πατρίδα, ορκιζόμενοι μόνο με θρησκευτικό όρκο, αυτοί και η οικογένεια. Απόδειξη; Στην τελετή της ορκωμοσίας της κυβέρνησης προσήλθαν μετά των τέκνων τους και ας μην επρόκειτο για γάμο, βάπτιση ή κάποια τέτοιου είδους χαρμόσυνη τελετή, αλλά για υπηρεσιακή διαδικασία. Εκ των υστέρων βέβαια και δοθέντων όλων όσα έχουν μεσολαβήσει έκτοτε, προκύπτει ένα παρεμπίπτον και εξ ανακλάσεως ερώτημα: Σε ποια ακριβώς… οικογένεια αναφέρονται όλοι αυτοί οι οποίοι ομνύουν υπέρ της;
Συνεπώς δεν θα πρέπει να προκαλεί αίσθηση ότι το σύνθημα επανέρχεται πλέον στην κεντρική πολιτική σκηνή κατά τον τρόπο που αυτό συμβαίνει τις τελευταίες μέρες. Το έδαφος έχει λειανθεί κατάλληλα από τους μεγάλους «μάγιστρους» της επικοινωνίας, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια λειτουργούν σε ευθεία σύνδεση με τα κανάλια επικοινωνίας, έντυπα, ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά. Απλά αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι οι ίδιοι «μάγιστροι» έκριναν πως ωρίμασαν πλέον οι συνθήκες για την ασύστολα εκπεφρασμένη, λεκτικά απροκάλυπτη και πολιτικά ξεδιάντροπη επαναφορά του συνθήματος με τον πλέον ηχηρό τρόπο.
Δυστυχώς, αυτό δεν είναι το χειρότερο, το θέμα έχει την ανάλογη χείριστη συνέχειά του. Η οποία δεν είναι άλλη από τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα που συνόδευσαν το άκουσμα του συνθήματος κατά την παρουσίαση των υποψήφιων ευρωβουλευτών του κυβερνώντος κόμματος. Αυτά τα χειροκροτήματα είναι το πλέον ανατριχιαστικό της όλης υπόθεσης. Γιατί αποτελούν συνέχεια και προσπάθεια εμπέδωσης των χειροκροτημάτων υπέρ του πρώην υπουργού τους επί των Μεταφορών, όταν αυτός, εντός της Βουλής, αποποιήθηκε τις ευθύνες του για το έγκλημα στα Τέμπη. Αυτή την αβελτηρία που βιώνει η χώρα δεν μπορεί να καταγράψει καμιά έκθεση, είτε της Ευρωπαϊκής Ενωσης είτε του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.
* (Ph.D)2, καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης
