Τα φετινά mind games είναι φετινά

Δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα στην ελληνική Super League 1 με συγκεκριμένη εξέλιξη ως προς την κορυφή. Σε αυτήν βρίσκονται πάνω κάτω τρεις ομάδες, κανονικές διεκδικήτριες του τίτλου και μία ακόμα που δεν απέχει και τόσο πολύ βαθμολογικά (αλλά αυτή τώρα δεν κοιτάει τη βαθμολογία, αλλά τον εαυτό της, ο Ολυμπιακός). Όλο αυτό δημιουργεί mind games που «εισάγουν» το ποδόσφαιρο πιο βαθιά στον κάθε ποδοσφαιρόφιλο που θέλει να βλέπει τα πράγματα με κάποιο (μικρότερο ή μεγαλύτερο) βάθος. Η περσινή σεζόν είναι ο πιστότερος «οδοδείκτης» για κάτι παρόμοιο.

Η Lady Hope θυμάται την εξέλιξη, με το σημαντικό προβάδισμα του Παναθηναϊκού (που είχε έρθει πέρα από κάθε προγνωστικό) και το τελικό προσπέρασμα της ΑΕΚ σε ένα τέλος γεμάτο σασπένς, να σημαδεύουν τα δρώμενα. Ένα σασπένς εντελώς σπάνιο για τα καθιερωμένα ελληνικά «μέτρα», που μπορεί να επαναληφθεί και φέτος και να λάβει ακόμα πιο αγωνιώδη μορφή…

Δεν έχουν περάσει και τόσοι μήνες από τότε, δα… Όμως, στο μεσοδιάστημα μεσολάβησαν πολλά (και διαφορετικής υφής…) ποδοσφαιρικά δεδομένα, τόσο ετερόκλητα μεταξύ τους…, που η όποια αναγωγή στο περσινό πρωτάθλημα μάλλον έχει στο σήμερα κυρίως χαρακτήρα αναδρομής (για λόγους καλής μνήμης) και τίποτα το ουσιαστικότερο. Μπορεί ο Παναθηναϊκός να θυμηθεί και να αποφύγει τα λάθη που τον έφεραν στο τέλος να τερματίσει δεύτερος; Μπορεί η ΑΕΚ να θυμηθεί και να κάνει εκείνα που είναι απαραίτητα για τη διατήρησή της στο θρόνο του εγχώριου επαγγελματικού ποδοσφαίρου; Ερωτήματα τέτοια μπορούν να προκύψουν πολλά…

Και ως προς τις απαντήσεις; Kαι ναι και όχι, λοιπόν. Κυρίως όχι, γιατί τα φετινά δεδομένα είναι διαφορετικά. Φερ ειπείν, φέτος ο Παναθηναϊκός χρειάζεται περισσότερη τόλμη, όμως αν το επιχειρήσει ανοίγει «κερκόπορτες» που θέτουν σε αμφιβολία την περσινή του ανασταλτική στιβαρότητα. Αν η ΑΕΚ επιχειρήσει να τρέξει όπως πέρυσι, ενδεχομένως να μη μπορεί στα κρίσιμα να κάνει αυτά που χρειάζεται. Ο πρωτοπόρος ΠΑΟΚ έχει και την Ευρώπη, έχει και το Κύπελλο, επομένως εκεί χρειάζεται και σωματική, και πνευματική, και αγωνιστική «συναστρία». Είναι εύκολα όλα αυτά; Βεβαίως και όχι…

Εξάλλου, (και) στο ποδόσφαιρο, οι σχεδιασμοί δεν συνοδεύονται πάντα από το ευκταίο αποτέλεσμα. Οι ομάδες πρέπει να «ξεχάσουν» το παρελθόν, ακόμα και τα όσα έγιναν ελάχιστους μήνες πριν και να προχωρήσουν με μοναδικό γνώμονα την αντιμετώπιση των γρίφων που θα συναντήσουν από εδώ και πέρα. Στις 14 αγωνιστικές που απέμειναν, και δεν είναι καθόλου λίγες μάλιστα. Aυτό πρακτικά σημαίνει πως οι γρίφοι αυτοί μπορεί να γίνουν στο άμεσο μέλλον περισσότεροι, αλλά και πως οι προηγούμενοι να διαφοροποιηθούν. Οι Λουτσέσκου, Τερίμ και Αλμέιδα ξέρουν… Επομένως; Πού καταλήγουμε; Τα φετινά mind games είναι φετινά…

Πέρα, λοιπόν, από υποθέσεις, επιθυμίες και δυνατότητες, αυτό που μπορούν να κάνουν οι ομάδες που διεκδικούν τον τίτλο είναι να προετοιμαστούν όσο καλύτερα μπορέσουν και να κυνηγήσουν μέσα στα γήπεδα την πραγμάτωση των στόχων τους. Αυτοί που είναι στην καλύτερη θέση είναι όσοι είναι ουδέτεροι που περιμένουν πώς και πώς την καταληκτική στροφή, τα play offs που πλησιάζουν. Στη χειρότερη, δεν ξέρω ποιοι μπορεί να είναι: οι παίκτες, οι προπονητές και τα διοικητικά στελέχη ή ο κόσμος των διεκδικητριών ομάδων του φετινού τίτλου; Μάλλον ο κόσμος γιατί εκεί το συναίσθημα είναι πιο έντονο και περισσότερο αχαλίνωτο, ενώ οι πρώτοι «ξεχνιούνται» μέσω της αφοσίωσής τους στο έργο που έχουν να διεκπεραιώσουν. Είναι αυτό που λέμε ορισμένοι πως π.χ. ένας αγώνας πάντα έχει μεγαλύτερη αγωνία όταν τον βλέπεις στην τηλεόραση, παρά όταν είσαι στο γήπεδο από οποιοδήποτε μετερίζι (ο νοών νοείτω)…