Αρχίζει να κρυώνει ο καιρός. Ο χειμώνας έχει αρχίσει να φαίνεται από τη γωνιά του καθρέφτη κι ας κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Οι πρώτες βροχές ξεκίνησαν και μπορεί να μας βρει η νύχτα με κοντομάνικα να τουρτουρίζουμε στη μέση του δρόμου γιατί, απλά, κάποιοι δεν αποδεχόμαστε το γεγονός ότι το καλοκαίρι, για άλλη μια χρονιά, την έκανε. Προσποίηση το λένε κάποιοι. Κάποιοι άλλοι, πιο χειμωνιάτικοι τύποι, το λένε παραξενιά. Προσπαθούμε να τους μπερδέψουμε με τα λουλουδάτα μας φουστανάκια ενώ εκείνοι μαθαίνουνε πλέξιμο για το κρύο που θα έρθει. Και παίζουμε το γνωστό παραμύθι με τον τζίτζικα και τον μέρμηγκα, σε νέα βερσιόν.
Ομως είμαστε όλοι στην ίδια θέση κι ας αλλάζουν οι εποχές. Απλά δεν το παραδεχόμαστε. Περιμένουμε και προετοιμαζόμαστε ο καθένας για την «εποχή» του και συναντιόμαστε μόνο σε κανένα διάλειμμα, κάπου στο ενδιάμεσο πού και πού. Και μαζί με τις θερμοκρασίες, μετριάζονται και τα συναισθήματα.
Ομως τον περισσότερο καιρό τον περνάμε μόνοι, περιμένοντας και χαζεύοντας απλά αντικατοπτρισμούς.
Ψάχνουμε συνεχώς τις καλύτερες και πιο ευφάνταστες δικαιολογίες για να διαπραγματευτούμε την Αλήθεια μας. Και καταλήγουμε σε ένα αέναο κυκλικό παιχνίδι, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, απλά και μόνο για να ικανοποιήσουμε ο καθένας τη ματαιοδοξία του. Στο τέλος, ποιος θα είναι ο νικητής και ποιος ο ηττημένος μικρή σημασία έχει, μιας και μια προσωπική νίκη μπορεί να οδηγήσει σε συλλογική ήττα και αντιστρόφως.
Κι ας κρυώνει ο καιρός, δεν θα ήταν μια καλή ιδέα να βρεθούμε κάπου στη μέση; Να φορέσω εγώ το λουλουδάτο μου φουστανάκι και να κάτσουμε παρέα με τον χειμωνιάτικο φίλο μου να μάθουμε πλέξιμο; Κι αν θέλει, να του φτιάξω ένα χειμωνιάτικο πουλόβερ με καλοκαιρινά χρώματα; Δεν ξέρω τι θα μου απαντούσε σ’ αυτό και αν θα έτρωγα βρίσιμο. Ομως αξίζει μια προσπάθεια, αν αυτό μας κάνει να έρθουμε για λίγο πιο κοντά. Να κοιταχτούμε στα μάτια και όχι μέσα από αντικατοπτρισμούς.
Ξέρω, ωστόσο, πως μέση λύση δεν υπάρχει και πως είναι αναγκαίο να παίρνουμε θέση μπροστά στα καθημερινά διλήμματα. Και είναι πολλές οι περιπτώσεις, τελευταία, που καλούμαστε να επιλέξουμε πλευρά: Αριστερά-Δεξιά, Παλαιστίνη-Ισραήλ, ομπρέλα-αδιάβροχο, παραμονή-φευγιό, Ρωσία-Ουκρανία κ.λπ. Διλήμματα πάντα θα υπάρχουν και πάντα οι άνθρωποι θα επιθυμούν να τάσσονται με τη μια ή την άλλη πλευρά. Αυτό είναι το δεδομένο. Αυτά που δεν είναι δεδομένα είναι η ανθρωπιά και ο εαυτός μας όπως τον ξέραμε. Στην ανάγκη μας να αποδείξουμε ότι η δική μας οπτική είναι η σωστή, φορέσαμε παρωπίδες και κοιταζόμαστε μέσα από αντικατοπτρισμούς πουλώντας γνωστά παραμύθια ως γνήσιες αλήθειες.
