Είν’ η κρυφή σου η ατέλειωτη δίψα

Στην καρδιά του καλοκαιριού το «Απόστολος Νικολαΐδης» γέμισε ασφυκτικά. Η πρόκριση είχε κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το σκορ του πρώτου αγώνα. Η Ντνίπρο δεν αποτελούσε τον πλέον «εμπορικό» αντίπαλο, αλλά στην ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού δεν έπεφτε ούτε καρφίτσα. Με τη Μαρσέιγ ήταν αυτονόητο ότι η εικόνα θα επαναλαμβανόταν. Οπερ και εγένετο. Η Λεωφόρος ήταν «καμίνι».

Ακολούθησε η επιστροφή στο ΟΑΚΑ. Εκεί το ερώτημα είχε να κάνει με τον όγκο των φιλάθλων. Στην Ελλάδα είχαμε να ζήσουμε κατάμεστο το στάδιο από τα τέλη της δεκαετίας του 2010. Ποτέ και για κανέναν σύλλογο δεν είναι απλή υπόθεση η συγκέντρωση περισσότερων από 60.000 ανθρώπων, σε εποχές αδειών, για ματς προκριματικής φάσης με την ακρίβεια στον θεό και τις λογικές προτεραιότητες που βάζει ο κόσμος λόγω των δυσκολιών που αφορούν την καθημερινότητα των οικογενειών.

Κι όμως, το sold out στο ματς με την Μπράγκα έγινε με χαρακτηριστική άνεση, ο κόσμος ήταν στοιβαγμένος σαν τσαμπιά ακόμα και σε θύρες εισιτηρίων των 100 ευρώ, υπενθυμίζοντας, σε όσους το είχαν ξεχάσει, το μεγαλείο των φίλων του Παναθηναϊκού. Πλέον κοντοζυγώνει η πρώτη αγωνιστική στο Europa League κόντρα στη Βιγιαρεάλ και η προπώληση των εισιτηρίων, με λιγότερα από 10.000 αδιάθετα, δείχνει πως οδεύουμε ολοταχώς για ακόμη ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ.

«Back to back» γεμάτο ΟΑΚΑ, ειδικά σε αναμετρήσεις αυτής της φάσης στη σεζόν, δύσκολα συναντά κανείς στο παρελθόν. Ο Παναθηναϊκός το πετυχαίνει. Οχι απλώς επειδή δίνει αγωνιστική ελπίδα στον κόσμο του, αλλά γιατί υπάρχει η… δίψα. Ο ειδικός «δεσμός» με την Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκοί αγώνες είναι στο «αίμα» των φίλων του Παναθηναϊκού. Η επιστροφή της ομάδας στην Ευρώπη έρχεται να λειτουργήσει ως ξυπνητήρι υπενθύμισης. Αυτό που τελικά έχει σημασία είναι το ίδιο το ταξίδι και όχι το φτάσιμο στον σκοπό, ο δρόμος και όχι το τέρμα, ο αγώνας και όχι η Ιθάκη.