Ισκιος ανάμνησης

ΜΕ ΣΥΝΟΝΟΜΑΤΟ ΠΑΠΠΟΥ απ’ τ’ Απεράθου της Νάξου, γεννιέται στη Σύρα τέτοιες μέρες το 1938. Γράφει μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά και εκδίδει εξαίρετες ποιητικές συλλογές. Το τιτάνιο ερευνητικό και αρχειακό του έργο παραμένει άγνωστο, σε κραυγαλέα αντίθεση με τους στίχους του σε τουλάχιστον τετρακόσια εμβληματικά τραγούδια πλειάδας κορυφαίων συνθετών. Αποτίουμε τιμή στη μνήμη του Μάνου Ελευθερίου, διότι περί του Ελευθερίου πρόκειται, σταχυολογώντας καίρια και επίκαιρα ποιήματά του:

ΕΙΔΑΜΕ… ΕΙΔΑΜΕ Είδαμε τον αδερφό στην άλλη όχθη του καιρού/ και τη γυναίκα που βλάστησε ανάσκελη με μαύρο φίδι./ Είδαμε τον νικημένο να ζητιανεύει το έλεος/ και του φτωχού τα υπάρχοντα ο παιδεμός και τα δάκρυα./ Είδαμε την ξενιτιά στο γέλιο των κυμάτων/ και τους ψαράδες αγάλματα για την Αγία Θαλασσινή./ Τους εκατό θανάτους να βομβαρδίζουν τη στέγη μας/ και απ’ τις ψηλές καμινάδες τον καπνό της θυσίας μας./ Είδαμε… είδαμε… είδαμε.

ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΜΕΝΕΙ για να πεις/ κάτι που είναι μόνο για τους άλλους/ να φιλήσεις πόδια ώς τους αστραγάλους/ στους αλήτες να ’σαι συνεπής.// Τότε θα ’σαι μες στην αγορά/ ένας σεβαστός αρχιερέας/ σε βιτρίνα θα ’σαι σπάνιος αμφορέας/ δίπλα σ’ αντικείμενα ιερά.// Θα γραφτείς για πάντα στα χαρτιά/ με τ’ αποτυπώματα χεριών σου/ στην ασπρόμαυρη φωτό το πρόσωπό σου/ θα ’ναι σαν τοπίο στη φωτιά.// Χρόνια όσα έχεις σιχαθεί/ θα τους δίνεις το αίμα της καρδιάς σου/ για να πάρεις τίτλους τα παράσημά σου/ κι η ζωή σου να εξιλεωθεί.// Πάντα κάτι μένει για να βρεις/ κάτι ο καθείς θα συμπληρώνει/ θ’ αγοράζει άλλος κι άλλος θα πληρώνει/ τη διαφορά θα εκλιπαρείς.// Θα συρθείς. Θα θέλεις να σωθείς./ Το όνομά σου θα ’ναι πια για γέλια/ και θα βλέπεις την καρδιά σου στα τσιγκέλια/ θα παρακαλάς μην τρελαθείς.

ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΨΥΧΗ Οχι μονάχα εκείνο που είμαστε κι ό,τι απόμεινε από ’μάς/ ή ό,τι αγωνιζόμαστε να φαίνεται/ αλλά μαζί μας σέρνουμε και τις μορφές των άλλων/ που με τα χρόνια γίνονται ίσκιος ανάμνησης./ Μαζί μας σέρνουμε σημάδια και κομμάτια τους/ το αίμα, την αγάπη τους, την περιφρόνησή τους/ τα πάθη και τα μίση τους και την εκδίκησή τους/ αυτά που χάσαμε σε τρόμους και κινδύνους–/ όσα κερδίσαμε σε μάχες βιαστικές, τυραννικές/ κι όσες μας έδωσαν χαρές περαστικές οι αθάνατοι./ Ετσι σιγά σιγά χτίζεται σώμα και ψυχή./ Ετσι σιγά σιγά το πρόσωπό μας.

ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ Αυτός/ την είχε ονομάσει πουλί της μουσικής,/ αυτή,/ αίμα της πέτρας…/ Μόνο την ώρα που το ψιθύρισε άκουσε το χτύπημα,/ τη στιγμή που του το είπε,/ ανάμεσα σε δυο μικρές κραυγές/ ανάμεσα σ’ ένα μαχαίρι και μιαν Απόφαση–/ πριν τους δοξάσουν τα ποιήματα/ και γίνουνε σίγουροι στόχοι…/ Κι η πόρτα πάλι ξαναχτύπησε…/ Κι όταν τον είδε που έφευγε, ακόμη δεν καταλάβαινε/ τι είναι να ετοιμάζεται κανείς/ από αιώνες/ και να ξεχνάει τα χρόνια του στο κορμί του άλλου…