Χιόνια στον τσίγκο

ΠΑΓΩΜΕΝΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ τιτλοφορεί η επιστολογράφος μας και καλή μου φιλενάδα Μαρία Λιώτη το επίκαιρό της πόνημα που έγραψε με κομμένη την ανάσα, αλλά και το ρεύμα, τις μουντές μέρες της πρόσφατης κακοκαιρίας που άσπρισε τη χώρα και μαύρισε τις καρδιές μας. Το παραθέτω, μπας και γελάει οπωσούν το χειλάκι μας: Ηρθε η «Ελπίδα» του χιονιά, αιφνίδια με φόρα/ άλλους σε σπίτια εγκλώβισε, άλλους σε τροχοφόρα./ Οι μετεωρολόγοι μας/ που κάνουν τις προγνώσεις/ ανήγγειλαν πως έρχονται σφοδρές χιονοπτώσεις.// Ομως αυτοί που πολιτών ασκούν την εξουσία/ εις τας προγνώσεις ειδικών δεν δώσαν σημασία./ Για του καιρού τα θέματα δεν κάναν συζητήσεις/ προτίμησαν ν’ ασχοληθούν με τις δημοσκοπήσεις,// που δείχνουν το προβάδισμα, παρά την πανδημία,/ και μ’ αγωνία καρτερούν την αυτοδυναμία./

ΤΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ φέτος δεν αστειεύτηκαν/ και χίλια μύρια άτομα στους δρόμους παγιδεύτηκαν.// Εις την οδό την Αττική ουρές τα αυτοκίνητα/ που κόλλησαν στην άσφαλτο και έμειναν ακίνητα./ Οι επιβάτες ξέμειναν στο κρύο και στο χιόνι/ χωρίς βοήθεια καμιά, παντέρημοι και μόνοι.// Στο σκότος εβυθίστηκαν πολλά νοικοκυριά/ αφού το ρεύμα το ’κοψαν των δέντρων τα κλαριά./ Απ’ το Μαξίμου ψέλλισαν ξερή μία συγγνώμη/ και για τα αίτια του κακού εξέφρασαν τη γνώμη// πως φταίχτες είν’ οι οδηγοί που είναι ατζαμήδες/ και τα φθαρμένα λάστιχα με δίχως αλυσίδες./ Τα πρόστιμα που θα σταλούν θα είναι τα προσήκοντα/ τα ίδια που επιβλήθηκαν στους άνω των εξήκοντα.// Γι’ αυτή την περιπέτεια και την ταλαιπωρία/ ευθύνεται της Αττικής Οδού η εταιρεία/ που έλαβε διαταγή διχίλιαρο να δώσει/ και τα πληγέντα οχήματα να αποζημιώσει.// Του κράτους οι υπεύθυνοι τας χείρας έχουν νίψει/ χωρίς αιδώ και συστολή και δίχως στάλα τύψη.

ΑΠΑΝΤΩ ΚΙ ΕΓΩ εμμέτρως, ορμώμενος από τις άκρως σεξιστικές αψιμαχίες στο Κοινοβούλιο: Ο Παύλος καθιέρωσε σλιπάκια σιδερένια/ για να ’χουνε οι βουλευτές τα νώτα καλυμμένα./ Εσώρουχα ανθεκτικά, τσαχπίνικα και φίνα/ με εκατό τοις εκατό τριζάτη λαμαρίνα./ Τέρμα για τους εκπρόσωπους του έθνους μας οι βράκες/ θα κάνουνε σαν κάθονται ουρανομήκεις στράκες./ Δαιμονισμένο θόρυβο θα βγάζουν οι γλουτοί τους/ και θα καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για εγκρίτους/ των ψηφοφόρων εκλεκτούς, τρανούς πολιτευτάδες/ που μας εκμεταλλεύονται μ’ ανάλγητους φεφτάδες./ Του λαουτζίκου το άι σιχτίρ και την οργή φοβούνται/ και έχουν μάθει διαρκώς την νήσσαν να ποιούνται./ Συναμετάξυ τους θα λέν’ τώρα «σαλούτε αμίγκος»/ κι απόλυτη ασφάλεια θα τους παρέχει ο τσίγκος./ Θα ενδυθούν τα μέταλλα/ να μας γ@μούν τα πέταλα.

ΕΝΤΟΣ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ λεπτών/ το ντύσιμο των βουλευτών/ πατόκορφα θ’ αλλάξει/ δεν θα φορούν πλέον ποσέτ/ ούτε και κοστοβόρα σετ/ βρακιών από μετάξι.// Ο κώδικας ο ηθικός/ κι ο ενδυματολογικός/ τα ’φτυσε αυτόν τον μήνα/ τα υφάσματα αντενδείκνυνται/ κι εισάγονται καλά και ντε/ τσίγκος και λαμαρίνα.// Στης Ολομέλειας το ρινγκ/ θα αγορεύουνε με στρινγκ/ ορειχαλκοπλεγμένο/ άνετοι να ’ναι μα το ναι/ και τον πωπό τους να ’χουνε/ καλά προφυλαγμένο.