Σαν να βλέπω δυο Σμυρνιές -ή περισσότερες- σε προσφυγική συνοικία, εκεί, στα τέλη της δεκαετίας του ’20 -δηλαδή με την πρώτη γενιά των προσφύγων- να πιάνονται μαλλί με μαλλί!!! Η Στάσα του φούρναρη και η Μαρίκα του περιπτερά στη μέση του δρόμου για τα μπουγαδόνερα…
Κάπως έτσι μου φάνηκε η χθεσινή Βουλή με τα σεξουαλικοκαλλιτεχνικά θέματα και από αυτό το αναμφισβήτητα «υψηλό» επίπεδο νομίζω πως τη γλίτωσε μόνο ο Κουτσούμπας -ίσως επειδή το κόμμα του υπήρχε αυτούσιο και στη δεκαετία του ’20…
Το επίπεδο των επιχειρημάτων μέσα στον ναό της Δημοκρατίας δεν είχε και ουσιαστική διαφορά από τα πρωινάδικα και φοβάμαι πως κανείς -τουλάχιστον από τους δύο μεγάλους- δεν κατάφερε να κρύψει την αμηχανία του αλλά και τη δυσκολία του να εκφραστεί σοβαρά για καθημερινά επικίνδυνα θέματα.
Φυσικά δεν τολμώ να γράψω πως δεν καταλαβαίνω, γιατί πρέπει να παραιτηθεί η Μενδώνη. Αλίμονο αν κάθε φορά που είναι να τοποθετηθεί κάποιος επικεφαλής καλλιτεχνικού οργανισμού του ζητούν… πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Ασε που το όλο θέμα ήταν τόσο βαρύ που αν δεν επενέβαινε εισαγγελέας δεν θα τολμούσε κανείς να το αγγίξει γιατί θα κινδύνευε ο ίδιος.
Αυτό που με έχει κάνει προσωπικά και να λυπάμαι και να είμαι έξαλλος είναι πως ανακοινώθηκε πως θα αλλάξουν όλοι οι νόμοι σχετικά με το πόσο αδικήματα και πόσο «τιμωρήσιμα» και για πόσο καιρό μετά είναι τα αδικήματα που ακούγονται τελευταία…
Λυπάμαι αλλά δεν άκουσα ούτε έναν να αναφέρει γιατί μικρά παιδιά 8, 10, 12, 13, 14 ετών προσφυγάκια και όχι μόνο κυκλοφορούν έρημα και πεινασμένα στον δρόμο και ακόμα και 10 ευρώ -με οποιοδήποτε τίμημα- λύνουν σε αυτά και ενδεχομένως και στους δικούς τους το στοιχειώδες δικαίωμα της τροφής…
Γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να πει και να δηλώσει τι σκέφτεται να κάνει για να μην υπάρχουν αυτά τα παιδιά στον δρόμο, για να μην έχουν τόσο ανάγκη να κάνουν τα πάντα για να φάνε. Γιατί, μη γελιόμαστε: εδώ δεν είναι το ανέκδοτο με τη μικρή Αννούλα έξω από το σχολείο που της λέει ο παιδεραστής «Αννούλα, αν σου δώσω μια καραμελίτσα, θα με αφήσεις να σου χαϊδέψω τα μαλλάκια;». Αυτά τα παιδιά κυκλοφορούν στους δρόμους πεινασμένα, από οικογένειες επίσης πεινασμένες, και είναι και Ελληνόπουλα και προσφυγάκια. Και ναι μεν ο Μπέρναρντ Σο στο υπέροχο έργο του «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» ήθελε να αποδείξει πριν από 120 χρόνια ότι για την πορνεία δεν φταίει τόσο η προσφορά όσο η ζήτηση, αλλά και συ σαν κοινωνία και συ σαν κυβέρνηση αλλά και σαν αντιπολίτευση κ.λπ. κ.λπ. τι κάνεις γι’ αυτή τη δυστυχισμένη τη «ζήτηση»;
