Κάτι χαριτωμένα κοριτσάκια με μακριά μαλλιά βγάζουν τις πονηρές μουρίτσες τους πάνω από την κλειστή σιδερένια πόρτα και κουβεντιάζουν με τις φίλες τους, έξω αυτές από το οχυρωμένο Γυμνάσιο της γειτονιάς μου. Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται, φοράω και μάσκα, τα γυαλιά μου θαμπωμένα. Μέχρι που βλέπω το πανό -«κατάληψη»- και κάτι θυμωμένα συνθήματα για την παιδεία που έχει τα χάλια της και δεν τους αξίζει και πρέπει να αλλάξει.
Βέβαια, στο πιτς φιτίλι θα το καταφέρουν. Ως γνωστόν, καταλαμβάνεις ένα σχολείο και αμέσως όλα γίνονται καλύτερα. Αυτό δεν μας λέει η ελληνική εμπειρία; Με δεκαετίες καταλήψεων δεν μάθανε τα παιδιά μας γράμματα, μπήκαν στο πανεπιστήμιο γράφοντας 16άρια και 19άρια, απέκτησαν εφόδια και δουλειές; Ε, καιρός είναι να επαναλάβουν τη μαγική φόρμουλα και τα μικρότερα.
Κι εδώ σταματάει το ανέκδοτο, που πιπιλάει η Αριστερά χρόνια τώρα, σαν να γράφει τη δημόσια εκπαίδευση στα παλιά της υποδήματα και να θυσιάζει τα φτωχότερα παιδιά στις ιδεολογικές της ψευδαισθήσεις (έναν αιώνα τώρα, δεν τις βαρέθηκε άραγε;).
Κάθε φορά που περπατάω στο Σύνταγμα και δεκάδες νέα αγόρια και κορίτσια για να βγάλουν το ψωμί τους με κυνηγάνε με διαφημιστικά, δωρεάν μάσκαρες και εγγραφές σε ινστιτούτα αισθητικής, ματώνει η καρδιά μου. Θέλω να βάλω τα κλάματα. Γιατί ξέρω πώς έχασαν τον χρόνο τους σ’ αυτά τα έρμα τα σχολειά μας, πώς δεν κατάφεραν να επωφεληθούν και από αυτό το ελάχιστο που δίνουν. Για να βλέπουν, ίσως, τώρα τους «φύτουλες», που δεν συμμετέχουν σε καταλήψεις, κάτι παραπάνω να κάνουν στη ζωή τους.
