Τα προγράμματα συναυλιών με αποκλειστικά ελληνικά έργα προσφέρουν χείριστη υπηρεσία στην ιστορική ελληνική μουσική, καθώς -υπόρρητα- συντηρούν την περιθωριοποίηση της ιστορικής ελληνικής μουσικής ως «μη κανονικού», φτωχού συγγενούς της οικογένειας των «κανονικών» Ευρωπαίων συνθετών.
Στο πλαίσιο του θεματικού κύκλου «Ηρωες Ι» η ΚΟΑ έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής μια τέτοια τυπικά εσωστρεφή, αλλά ταυτόχρονα αληθινά ευρωπαϊκού επιπέδου συναυλία που περιλάμβανε έργα συνθετών της Εθνικής Σχολής και Σκαλκώτα (8/11/2019).
Την ολοφάνερη διαφορά έκανε ασυζητητί η παρουσία δύο ακμαίων, ανερχόμενων νέων μουσικών: του Εκτορα Ταρτανή στο πόντιουμ και του ελληνοαλβανικής καταγωγής βιολιστή Ιόνιαν Ηλία Καντέσα. Τον δεύτερο είχαμε πρωτοακούσει ζωντανά προ διετίας σε εξαιρετικά ρεσιτάλ μουσικής δωματίου στο Μέγαρο Μουσικής και στον Παρνασσό. Πρόκειται για ταλαντούχο, λαμπρό σολίστα με άριστες επιδόσεις σε όλο το εύρος του ρεπερτορίου: τόσο στο κλασικό/ρομαντικό, όσο και στον 20ό/21ο αιώνα.
Ο 32χρονος Ταρτανής, που γεννήθηκε, μεγάλωσε, σπούδασε, εργάζεται στη Γερμανία και μαθητεύει στον Κουρεντζή, βγήκε απόλυτος θριαμβευτής από την ακραία απαιτητική αναμέτρηση με έργα ριζικά διαφορετικής μουσικής αισθητικής και δραματουργίας: τα συναισθηματικά ρομαντικά/εθνικοσχολικά και το εγκεφαλικό/μοντερνιστικό του Σκαλκώτα.
Ταρτανής και Καντέσα σε αγαστή σύμπραξη και η ΚΟΑ σε άκρα εγρήγορση πρόσφεραν μιαν εκπληκτικής ποιότητας ερμηνείας στο πολλαπλά δύσκολο -τεχνικά, εκφραστικά, προσληπτικά για το κοινό- ατονικό «Κοντσέρτο για βιολί» του Σκαλκώτα (1937/38). Απίστευτα επεξεργασμένη σε μέγιστο βάθος λεπτομέρειας με θαυμαστής ευφράδειας μικροφραστική, άριστα αρθρωμένο ήχο, καλοζυγιασμένες διακυμάνσεις δυναμικής και αδιάλειπτη συνολική εποπτεία του διαλόγου προς την ορχήστρα, η θαυμάσια ανάγνωση του ευφυούς, τεχνικά δεινού βιολιστή έκανε το δύσκολο αυτό έργο να ηχήσει αβίαστα και αυτονόητα!
Η βραδιά ξεκίνησε με το κατοχικής θεματολογίας, ανατολίτικου συναισθηματισμού «συμφωνικό ποίημα σε μορφή χορευτικής σκηνής» του Καλομοίρη «Ο θάνατος της ανδρειωμένης» (1943) και ολοκληρώθηκε με τον επικής δραματουργίας, απερίφραστα εθνικοσχολικό, σπάνια πια παιζόμενο «Αετό» (1922) του Γεωργίου Σκλάβου και τους νευρώδεις, γεμάτους αδρεναλίνη «Κλέφτικους χορούς» (1922) του Πέτρου Πετρίδη. Την καθαρόαιμα ρομαντικής δραματουργίας, εθνικοσχολική γραφή των τριών έργων διέπλασε ο Ταρτανής υποδειγματικά, κυρίως όμως με εκφραστική αμεσότητα δίχως αναστολές.
Οι εκτελέσεις τα είχαν όλα: ευγένεια, φανερή αγάπη και φροντίδα για τα έργα, πειστική ισορροπία ανάμεσα στο ζητούμενο της ανάδειξης των ορχηστρικών και συναισθηματικών γλυκασμών και την υψηλής θερμοκρασίας ηρωική/πατριωτική μεγαλοστομία. Σε άλλες χώρες μια τέτοια συναυλία θα κυκλοφορούσει ως «ζωντανή» ηχογράφηση σε CD!
