Ζόρικη, πολύ ζόρικη η εβδομάδα που πέρασε για μας τους διεθνατζήδες. Δεν πά ’να λέει ό,τι θέλει ο μακαρίτης ο Ουμπέρτο – μια χαρά ειδήσεις έχει ο Αύγουστος. Για την ακρίβεια, γίνεται της… ιερόδουλης σε όλο τον κόσμο – και δεν μιλάω μόνο για τους σεισμούς και τους καταποντισμούς, τις ανίκητες πυρκαγιές και τις τρομακτικές πλημμύρες.
Χωρίς αμφιβολία, το σπουδαιότερο γεγονός της εβδομάδας είναι η μονομερής επαναφορά των αμερικανικών κυρώσεων σε βάρος του Ιράν: μια απόφαση που από μόνη της αρκεί για να τινάξει στον αέρα (μεταξύ άλλων) και την ευρωπαϊκή οικονομία και που, φυσικά, ενισχύεται σε εκρηκτική ισχύ από τον ανοιχτό οικονομικό πόλεμο που κήρυξε ο Τραμπ στη γείτονα –και σύμμαχο, υποτίθεται– Τουρκία, τις νέες κυρώσεις προς τη Ρωσία, αλλά και τις κλιμακούμενες ανταλλαγές οικονομικών πυρών μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.
Κι επειδή, τουλάχιστον για εμάς τους σκράπες μαθητές του Μαρξ όλα ξεκινούν και καταλήγουν στην οικονομία, οι εξελίξεις αυτές είναι εξίσου ή και περισσότερο κοσμοϊστορικές στις πιθανές συνέπειές τους με έναν «κανονικό» πόλεμο – ιδίως αν οδηγήσουν σε νέο κύκλο παγκόσμιας ύφεσης, ένα νέο «κραχ», όπως ανοιχτά φοβούνται πλέον πολλοί σοβαροί (και κάθε άλλο παρά… μαρξιστές) οικονομολόγοι.
Στην πραγματικότητα μάλιστα, αν δει κανείς εναντίον ποιων στρέφονται οι οικονομικές κυρώσεις, θα διαπιστώσει πως πρόκειται ακριβώς για τις χώρες όπου οι ΗΠΑ αδυνατούν να διεξαγάγουν έναν «κανονικό» πόλεμο, είτε απευθείας είτε μέσω αντιπροσώπων, και όπου οι διάφορες «πολύχρωμες επαναστάσεις» και πραξικοπήματα δεν πέτυχαν την ανατροπή των «εχθρικών» καθεστώτων.
Δύσκολοι καιροί για κοσμοκράτορες – ιδίως αυτά τα άτιμα τα πυρηνικά όπλα έχουν χαλάσει την πιάτσα…
Κι έτσι, οι Νέρωνες της εποχής –με πρώτο τον Τραμπ– στρέφονται στην αρένα της οικονομίας και βάζουν «φωτιά στα τόπια» – πυροβολώντας, φυσικά, και τα πόδια τους.
Ποιος θα το ’λεγε, αλήθεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο κατεξοχήν υποστηρικτής τής (και καλά) «ελεύθερης αγοράς», ο οδοστρωτήρας της ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης, προς όφελος -εννοείται– της υπερεθνικής εδώ και δεκαετίες επιχειρηματικής ελίτ τους, να γκρεμίζουν μέσα σε λίγους μήνες όλα όσα έχτισαν τις τελευταίες δεκαετίες, επαναφέροντας τον πιο σκληρό και οικονομικά «πρωτόγονο» εθνοκεντρικό προστατευτισμό, ανοίγοντας μέτωπα με συμμάχους και αντιπάλους σε ολόκληρο τον πλανήτη!
Ομως μέσα σε αυτή τη μεγάλη εικόνα της βουβής, απρόσωπης σύγκρουσης των κολοσσών και των συμφερόντων τους, δεν μπορεί παρά να ξεχωρίζουν κάποιες «λεπτομέρειες» – κάποιες μικροσκοπικές ψηφίδες του παζλ της επικαιρότητας που συμπυκνώνουν, θαρρείς, μέσα σε λίγες εικόνες ή λέξεις, όλο τον παραλογισμό και την υποκρισία του καιρού μας, με έναν τρόπο τόσο ευθύ, ωμό και τελεσίδικο, που καμιά βαθυστόχαστη ανάλυση δεν θα μπορέσει ποτέ να πλησιάσει.
Για μένα, λοιπόν, η ψηφίδα αυτή ήταν όσα συνέβησαν το πρωί της Πέμπτης στην ξεχασμένη από θεούς και δαίμονες Υεμένη.
Ο πόλεμος στην Υεμένη, ένας από τους πιο βρόμικους και ασύμμετρους πολέμους στη νεότερη Ιστορία, πραγματοποιείται με τη στήριξη ΗΠΑ και Ευρώπης (αλλά και της Ελλάδας – θυμάστε τις οβίδες του Καμμένου;) και έχει πραγματικό στόχο τον περιορισμό της περιφερειακής εξάπλωσης του σιιτικού Ιράν στην αραβική χερσόνησο.
Μετρά ήδη περισσότερους από 10.000 νεκρούς μετά την επέμβαση του συνασπισμού τον Μάρτιο του 2015 και έχει προκαλέσει τη «χειρότερη ανθρωπιστική κρίση» παγκοσμίως, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, με περισσότερα από 22 εκατομμύρια ανθρώπους να κινδυνεύουν από την πείνα και τις επιδημίες.
Στρατιωτικά, βέβαια, είναι ένα τεράστιο φιάσκο, αφού παρά τη συντριπτική υπεροπλία των εισβολέων το μεγαλύτερο μέρος της χώρας παραμένει στα χέρια των γηγενών Χούτι, που διατηρούν τη στήριξη της συντριπτικής πλειονότητας του ντόπιου πληθυσμού.
Επί μία ολόκληρη ώρα χτες, τα υπερσύγχρονα σαουδαραβικά βομβαρδιστικά έκοβαν βόλτες πάνω από τη γεμάτη κόσμο υπαίθρια αγορά της Νταχιάν, μιας πόλης κοντά στη μεθόριο.
Στόχος των πιλότων ήταν, υποτίθεται, μια αντάρτικη ομάδα που εκτόξευσε έναν απαρχαιωμένο πύραυλο εναντίον μιας σαουδαραβικής πόλης, την Τετάρτη: ο πύραυλος αναχαιτίστηκε από την αεράμυνα και τα θραύσματά του σκότωσαν τελικά έναν άτυχο Γιεμενέζο.
Τα αμερικανικής κατασκευής αεροπλάνα, με τις αμερικανικής κατασκευής «έξυπνες» βόμβες ακριβείας, περίμεναν τον στόχο –ένα παμπάλαιο λεωφορείο, όπου υποτίθεται πως επέβαιναν οι αντάρτες– και το ανατίναξαν εν μέσω του πλήθους.
Το λεωφορείο, όπως αποδείχτηκε, ήταν γεμάτο παιδιά – μαθητές του δημοτικού, που είχαν φύγει νωρίτερα από τη θερινή τους κατασκήνωση για να επισκεφτούν ένα τζαμί και να γιορτάσουν την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς.
Τουλάχιστον 29 από αυτά τα παιδάκια σκοτώθηκαν, δεκάδες άλλα τραυματίστηκαν βαριά, ενώ ο συνολικός απολογισμός των νεκρών ξεπερνά τους 50 – αριθμοί που επιβεβαιώθηκαν και από τους γιατρούς του Ερυθρού Σταυρού (ΔΕΕΣ), που μέτρησαν δεκάδες σορούς παιδιών κάτω των 10 ετών στο νοσοκομείο της Σαάντα, αλλά και από τις τρομακτικές εικόνες του τηλεοπτικού καναλιού Al-Masira, γεμάτες νεκρά παιδιά και ματωμένα σχολικά σακίδια.
Εικόνες που βέβαια δεν έφτασαν ποτέ στις οθόνες των δυτικών τηλεθεατών, όπως δεν έχουν φτάσει δεκάδες αντίστοιχα «καραμπινάτα» εγκλήματα πολέμου, μετά την «επέμβαση» του 2015…
Κι όμως: λίγο αργότερα, ο εκπρόσωπος Τύπου τού υπό σαουδαραβική ηγεσία συνασπισμού υποστήριξε ότι το μακελειό ήταν μια «νόμιμη στρατιωτική επιχείρηση» στην Υεμένη, που μάλιστα «πραγματοποιήθηκε με σεβασμό του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου… προκειμένου να αντιμετωπίσει τις εγκληματικές ενέργειες των τρομοκρατικών πολιτοφυλακών των Χούτι που εξαρτώνται από το Ιράν».
Επιπλέον κατηγόρησε τους αντάρτες ότι στρατολογούν παιδιά και «τα χρησιμοποιούν σαν ανθρώπινες ασπίδες»…
Κατέφυγε δηλαδή στα ίδια ακριβώς «επιχειρήματα» που ειπώθηκαν και πριν από μία εβδομάδα, όταν τουλάχιστον 55 άμαχοι πολίτες σκοτώθηκαν και 170 τραυματίστηκαν από τις συμμαχικές επιθέσεις στο στρατηγικό λιμάνι Χοντέιντα, στη δυτική Υεμένη, που βομβαρδίζεται ανηλεώς εδώ και τρεις εβδομάδες. Οι περισσότεροι σκοτώθηκαν από ευθείες βολές σε ένα νοσοκομείο και μια ψαραγορά.
Μία μέρα πριν απ’ όλα αυτά, στην «πολιτισμένη» Ουάσινγκτον, ο στρατηγός Τζόζεφ Βότελ, επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή, υποστήριξε σε συνέντευξη Τύπου για πολλοστή φορά τους Σαουδάραβες συμμάχους και τη «νομιμότητα» του βρόμικου πολέμου στην Υεμένη, καταγγέλλοντας τους αντάρτες Χούτι και το Ιράν για τη «φρικτή ανθρωπιστική κατάσταση» στη χώρα, επειδή… «παρεμποδίζουν και καθυστερούν την ανθρωπιστική βοήθεια», οι άθλιοι, με το να μην παραδίδονται στους ξένους μισθοφόρους-κατσαπλιάδες!
