Πόσο εύκολα θα φεύγαμε;

Μια συζήτηση που άρχισαν δειλά δειλά να κάνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους είναι το αν στην περίπτωση που τους το ζητούσαν, μπροστά στην απειλή μιας φωτιάς ή μιας πλημμύρας, θα εγκατέλειπαν αμέσως το σπίτι τους. Το σπίτι με τα υπάρχοντά τους και κυρίως με όσα πράγματα αγαπούν, τους θεματοφύλακες της μνήμης τους. Δεν το περίμενα, αλλά οι περισσότεροι από αυτά που ακούω λένε «όχι». «Μα καλά, δεν είδατε τι έγινε στο Μάτι;» ρωτάει ο άλλος, ο «έτοιμος να φύγει». Ναι είδαμε, απαντώ και εγώ.

Αλλά παρά το ότι θα το κάναμε όλοι, μάλλον τελικά είναι δύσκολο να το πεις. Είναι δύσκολο να πεις πως θα κλείσεις την πόρτα πίσω σου και θα αφήσεις να καεί το παρελθόν σου. Και μη μου πείτε πως το παρελθόν μας το κουβαλάμε μέσα μας, γιατί όλοι ξέρουμε πως έχουμε την υπαρξιακή ανάγκη να κρατάμε πάντα κάτι από αυτό. Κάτι υλικό, σαν το υλικό κομμάτι του εαυτού μας. Διότι αν είχαμε μεγαλώσει και εμείς εκεί και ζήσει όλα τα καλοκαίρια μας στον τόπο που κάηκε, ίσως να μην ήμασταν τόσο «έτοιμοι» να πούμε πως θα φεύγαμε, παρά το ότι αυτό είναι το σωστό.

Φαντάζομαι πως το κενό που άφησε η καταστροφή μοιάζει λίγο με τα λόγια του «Τυφλού με τον Λύχνο»:

Και τώρα που ξεμπερδέψαμε πια με τα μεγάλα λόγια, τους άθλους, τα όνειρα, καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας -αλλά μάταια, το σχέδιο της πόλης άλλαξε, κατά πού πέφτει ο δρόμος που αγαπηθήκαμε παιδιά, πού πήγε ο άνεμος που σκόρπισε τόσους συντρόφους, υπάρχει ο κόσμος;… Ενα τέτοιο παρελθόν και δεν απόμεινε λίγη στάχτη, όπου σκυμμένοι τα βράδια σχεδιάζουμε σημαίες, άστρα, λόφους, άλογα κι ανάμεσά τους την τύψη ότι δεν τα δώσαμε όλα…

 (Τ. Λειβαδίτης).