«Ρωμαίος και Ιουλιέτα», μια ρομαντική ιστορία αγάπης αλλά χωρίς χάπι εντ, γνωστή στους πάντες. Το έργο του Σέξπιρ διασκευάζει και σκηνοθετεί ο Δημήτρης Λιγνάδης σε μια παράσταση που φιλοδοξεί να ανατρέψει τα συνήθη ανεβάσματά του και κάνει πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου στο «Πάνθεον».
Οι ανατροπές ξεκινούν από τη διανομή: τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας παίζουν δυο έφηβοι, ο 16χρονος Γιάννης Τσουμαράκης και η 15χρονη Δανάη Βασιλοπούλου, μια και πρόθεση του σκηνοθέτη ήταν οι ερωτευμένοι να βρίσκονται σχεδόν στην ίδια ηλικία των πραγματικών ηρώων του έργου, αγνοί, ορμητικοί, απόλυτοι στην πίστη του αισθήματος. Αλλά και τον ρόλο της παραμάνας της Ιουλιέτας ερμηνεύει ο Στάθης Ψάλτης.
Στην παράσταση αντιπαραβάλλεται από τη μια ο κόσμος της αθωότητας και από την άλλη ο ανέραστος, καθωσπρέπει, υποκριτικός κόσμος των ενηλίκων. Ανάμεσά τους ένας φραγκισκανός μοναχός με δράση κομβικής σημασίας στην εξέλιξη του δράματος.
Είναι ο υπερασπιστής του έρωτα των δύο νέων αλλά και ο υπεύθυνος για τον τραγικό θάνατό τους. Τον πατέρα Λαυρέντιο ερμηνεύει ο Δημήτρης Πιατάς, ρόλος που στην παράσταση αναδεικνύεται μ’ έναν διαφορετικό τρόπο.
«Διεκδικώ την ιδιαιτερότητα, το καινούργιο σε κάθε πρόταση που μου γίνεται. Θέλω να είμαι παρών σε πράγματα που έχουν ενδιαφέρον, ρηξικέλευθα, ακόμα και επικίνδυνα» λέει ο Δημήτρης Πιατάς.
«Ο ήρωας δεν είναι ο γραφικός, γλυκούλης ιερωμένος που θέλει να σώσει τον έρωτα των δυο παιδιών. Ο ρόλος, απομακρυσμένος από τις γνωστές γραφικότητες, φωτίζει την ιστορία ενός ανθρώπου με πολλές σκέψεις, έγνοιες και πράξεις τρομακτικές.
Είναι ο μοναχός του Μεσαίωνα που αρέσκεται στις μαγγανείες, τα μαγικά, τα δηλητήρια και τα αντίδοτα, που δεν διστάζει να πειραματιστεί οδηγώντας τα πράγματα στα άκρα. Χρησιμοποιεί φάρμακα-φαρμάκια, σκοτώνει ψεύτικα την Ιουλιέτα, ωστόσο τη βάζει μέσα σ’ έναν τάφο…
Είναι ένας επικίνδυνος παπάς. Για την εποχή του θα έπρεπε να καιγόταν στην πυρά ως μάγος… Είναι η αιτία όλης αυτής της καταστροφής, δηλαδή του φυσικού τέλους των παιδιών.
Μου αρέσει η αίσθηση της σκοτεινιάς στον ρόλο. Και φυσικά είναι ένα πρόσωπο με χιούμορ. Το ίδιο το έργο, αν δεν είχαμε τον θάνατο των ερωτευμένων, θα ήταν κοντά στην κωμωδία γιατί φέρει πολλά δικά της στοιχεία. Η παραμάνα για παράδειγμα είναι καθαρόαιμη κωμική φιγούρα, όπως και άλλα πρόσωπα στο περιβάλλον».
Η παραξενιά της διανομής υπακούει σε συγκεκριμένη δραματουργική άποψη λέει ο Δ. Πιατάς.
«Μου αρέσει που η ξεχωριστή ματιά του Δημήτρη ξεκινάει από τη διανομή ακόμα: από ερασιτέχνες εφήβους μέχρι ηθοποιούς που φέρουν τη σφραγίδα του παλιού είτε ως μανιέρα είτε ως άλλου είδους υποκριτική προσέγγιση μέσα στα χρόνια.
»Το έργο έχει παιχτεί πάρα πολλές φορές από σχετικά μεγάλες σε ηλικία ηθοποιούς στους ρόλους της Ιουλιέτας και του Ρωμαίου ή από ενζενί με ή χωρίς θητεία στον χώρο. Η ιδέα να πρωταγωνιστούν δύο πολύ νέα παιδιά, κοντά στην ηλικία των ρόλων, χωρίς θεατρικές σπουδές, χωρίς καμιά εμπειρία, είναι ενδιαφέρουσα.
»Είμαι εντυπωσιασμένος από τον τρόπο που δούλεψαν στις πρόβες από τον Μάιο μέχρι σήμερα, σκληρά, πειθαρχημένα, κάνοντας άλματα βελτίωσης. Και απ’ ό,τι φαίνεται στο μέλλον θα γίνουν ηθοποιοί».
Μεγάλοι όγκοι το σκηνικό, πειραγμένα τα κοστούμια και μουσική μέταλ, ήχοι σκληροί.
«Πρόκειται για μια δουλειά που ετοιμάστηκε για το “Πάνθεον”, μη γελιόμαστε, ο στόχος δεν παύει να είναι εμπορικός. Μιλάμε για έναν γιγαντιαίο χώρο, μεγάλη σκηνή και μια πλατεία χωρητικότητας δυόμισι χιλιάδων θεατών. Η παράσταση δεν είναι εύκολο να συντηρηθεί μια ολόκληρη σεζόν. Παρ’ όλα αυτά, φέρει έναν πειραματισμό που με θέλγει. Ο σκηνοθέτης, κρατώντας την ποίηση στο κείμενο, κατάφερε να το κάνει σύγχρονο και σκληρό».
Κάποιες στιγμές η δράση σταματάει και η ποιητικότητα του κειμένου ανατρέπεται. Ο λόγος «χαλάει», μερικές φράσεις ακούγονται οικείες, καθημερινές. Οι ηθοποιοί απαγγέλλουν ποιήματα Ελλήνων ποιητών για τον έρωτα, του Καβάφη, του Εμπειρίκου, του Λαπαθιώτη.
«Η ποιητική μετάφραση του Διονύση Καψάλη συναντάει το πάθος του Δημήτρη Λιγνάδη για την ποίηση. Στο κείμενο, από γραφής, κυριαρχούν η τρέλα και το κέφι της νιότης. Η ερωτική ιστορία δεν παρουσιάζεται τόσο μελό, τόσο δακρύβρεχτη όπως συνήθως. Η ματιά είναι σκληρή απέναντι στους νέους, στον έρωτα, στις σχέσεις, και δεν λείπει η ατμόσφαιρα της εγκληματικότητας, το στοιχείο της βίας. Μην ξεχνάμε ότι εδώ έχουμε δυο οικογένειες που αλληλοσκοτώνονται στους δρόμους της Βερόνα».
Θέατρο «Πάνθεον» (Πειραιώς 166, Ταύρος, τηλ.: 210-3471111). «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σέξπιρ. Σκηνικά-κοστούμια: Απόλλων Παπαθεοχάρης. Μουσική: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος. Κίνηση: Πωλίν Ούγκε. Παίζουν: Στάθης Ψάλτης, Δημήτρης Πιατάς, Ελισάβετ Μουτάφη, Σταύρος Βόλκος, Βασίλης Μηλιώνης, Παναγιώτης Παπαδόπουλος, Ρένος Τώρας, Νικόλας Στραβοπόδης, Θάνος Τοκάκης, Γιώργης Σούρης, Δημήτρης Λιγνάδης, Γιάννης Τσουμαράκης, Δανάη Βασιλοπούλου.
