Ενας νέος μακαρθισμός μάς προέκυψε. Κι αν ο γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθι αγωνιζόταν για την αποτροπή της διείσδυσης του κομμουνισμού στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα ο εχθρός δεν είναι και τόσο μεγάλος (ευτυχώς), περιορίζεται (προς το παρόν) στα πρόσωπα ενός τρομοκράτη κι ενός μπλόγκερ. Ερχεται λοιπόν η αστυνομία της Τέχνης, χωροφύλακες δημοσιογράφοι και πολιτικοί να αποκλείσουν συγγραφείς.
Τα ζήσαμε με την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και το έργο του Σάββα Ξηρού. Πέτυχαν το κατέβασμα της παράστασης νεοφιλελεύθεροι κεντροαριστεροί και ακροδεξιοί.
«Είναι δολοφόνος» κραύγαζαν, με αποτέλεσμα ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Στάθης Λιβαθινός, άκουσον άκουσον, να λογοκρίνει την παράσταση, κάτι για το οποίο λογικά θα ντρέπεται ως άνθρωπος της τέχνης, μια πράξη για την οποία θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί.
Τα ζήσαμε και με την Documenta και την παρουσία του Τόνι Νέγκρι. H «Καθημερινή» έδωσε τα ρέστα της.
«Το καλλιτεχνικό, διεθνικό, θολό, αναρχοαυτόνομο, νεοκομμουνιστικό και σαφώς αντιδυτικό και ολοκληρωτικών καταβολών “No Border” αποβιβάστηκε στην Documenta της Αθήνας» έγραψε ένας δημοσιογράφος.
Αλλά αποτελεί δικαίωμά τους να κρίνουν και να κατακρίνουν. Αλλο αυτό όμως και άλλο η ενορχηστρωμένη επίθεση, νέο σαφές δείγμα μακαρθισμού, εναντίον του Θεάτρου Τέχνης επειδή στο φετινό του ρεπερτόριο περιλαμβάνει κι ένα έργο του μπλόγκερ Pitsirikos.
Athens Voice, Protagon, μέχρι και ο τομεάρχης Πολιτισμού της ΟΝΝΕΔ βάλλουν εναντίον της διοίκησης του θεάτρου που τολμά να ανεβάσει παράσταση του μπλόγκερ εκείνου που έγραψε ένα κακόγουστο tweet για τους νεκρούς της Marfin. Δεν είδαν την παράσταση, δεν ξέρουν καν τι θα παρουσιάσει, τους αρκεί που το Θέατρο Τέχνης θα ανεβάσει έργο του Pitsirikou και αντιδρούν.
«Ανακοινούται από το υπουργείον Προεδρίας της Κυβερνήσεως ότι κατ’ εντολήν του κ. Κωνσταντίνου Τσάτσου ματαιούται η δευτέρα παράστασις των “Ορνίθων” του Αριστοφάνους.
Το χθες εμφανισθέν έργον ατελέστατα προπαρασκευασμένον απετέλεσε παραμόρφωσιν του πνεύματος του κλασικού κειμένου, ωρισμέναι δε σκηναί αυτού παρουσιάσθησαν κατά τρόπον προσβάλλοντα το θρησκευτικόν αίσθημα του λαού».
Ηταν καλοκαίρι του 1959 όταν η Δεξιά έστελνε φιρμάνι απαγόρευσης στον Κάρολο Κουν. Θέατρο Τέχνης, εννοείται.
